null Beeld

Wil (83) zag haar oude liefde na 65 jaar weer: “Het was meteen bám!”

Oude liefde roest niet: Wil van der Reest en haar John (beiden 83) vonden elkaar na 65 jaar opnieuw. En nu kwam het wél van een bruiloft.

“Ik zie nog voor me hoe hij daar stond, aan de reling van dat hoge schip waarop hij met zijn ouders naar Australië vertrok. Een reis van zes weken naar de andere kant van de wereld. Het was 6 november 1954 en Jan – zo heette hij toen nog – had geen keuze: hij moest mee emigreren. We waren zeventien en zestien en hadden ruim anderhalf jaar verkering. Huilend zwaaide ik hem uit, ik was er compleet stuk van. Aanvankelijk schreven we elkaar brieven, maar na een jaar kreeg ik bericht van Johns moeder: ‘Hij heeft een ander meisje ontmoet. Het is over tussen jullie.’ Van John zelf hoorde ik niets meer.

We kregen ieder ons eigen leven. John werkte als dominee, trouwde en kreeg drie zoons en een dochter. Ook ik trouwde en kreeg twee dochters. Soms stuurde John een berichtje, maar ik wilde geen contact. Ik was gelukkig met mijn man, hij was óók mijn grote liefde. We zijn 57 jaar getrouwd geweest, totdat hij overleed.”

Scharrelen in het park

“John was inmiddels gescheiden. Regelmatig bezocht hij Nederland en op een dag nam hij contact op. We spraken af op Rotterdam Centraal. ‘Ik heb een blind date’, riep ik tegen vriendinnen, want ik had geen idee meer hoe hij eruitzag.

Maar het was meteen bám! toen hij door de poortjes kwam lopen. Vlinders in mijn buik, precies zoals toen ik zestien was. John had zich al die jaren schuldig gevoeld dat hij mij niet netjes had behandeld. Hij bood zijn excuses daarvoor aan tijdens het koffiedrinken. Toen heb ik wel een traan gelaten, hoor. Na de koffie gingen we varen met de Spido en toerden we met de tram door de stad. We reden langs het park bij de Euromast en John merkte op: ‘Hier hebben we gescharreld, weet je nog?’ Jazeker! Ik moest lachen: waar hadden we níet gescharreld in die tijd? Die dag bleek dat onze liefde nooit verloren is gegaan. Ik was totaal van de kaart. Mijn man was nog maar een halfjaar daarvoor overleden, maar mijn dochters zeiden: ‘Volg je hart, doe het!’ Die steun was belangrijk voor mij. Het erge was: een week na onze hernieuwde ontmoeting moest John terug naar Australië. Wéér raakte ik hem kwijt. Deze keer mailden en belden we wat af en vorig jaar reisde ik naar hem toe. Daar ging ik, op mijn 81e, in mijn eentje naar Australië. John en ik doorkruisten samen het hele land en ik ontmoette zijn kinderen die verspreid over het land wonen. Ik leerde Johns wereld kennen. Hij had er een schitterend huis met een grote tuin, dat heeft hij opgegeven om met mij terug te gaan naar Nederland. We waren net op tijd: twee dagen voor de lockdown kwamen we aan.”

Fles vol bruidstranen

“Als mensen horen hoe wij samen van het leven genieten, roepen ze vaak: ‘Het lijkt wel Memories!’ John is ook heel fijn ontvangen door mijn familie en vrienden. Het klikt goed. Afgelopen oktober zijn we getrouwd in het clubhuis van Golfclub Vlaardingen waar we samen graag golfen. Heel bijzonder was het, met mondkapjes op en handschoentjes aan die we speciaal voor de bruiloft hadden laten bedrukken met onze namen, zodat we elkaar toch écht konden feliciteren. We wilden onze relatie bevestigen, de wil uitspreken om er altijd voor elkaar te zijn. De ambtenaar van de burgerlijke stand gaf ons een fles met zogeheten bruidstranen. ‘Daar moeten jullie vanavond een slokje van nemen, en daarna de fles opbergen. Als jullie ooit bonje krijgen, neem je een slok en komt het weer goed.’ De fles is nog dicht. Bonje vinden we zonde van de tijd die we nog samen hebben.”

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Karlien van der Geest.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden