null Beeld

Wil werd verliefd op vakantie: “Terwijl ik de meiden die voor ons werkten daar altijd voor waarschuwde”

In de zomer gaat verliefd worden nét wat makkelijker. De vrijheid, de warmte… Wil (inmiddels 72) emigreerde voor haar vakantieliefde naar Spanje.

“Al heel jong wist ik dat ik in de reisbranche wilde werken: de wereld ontdekken! In de jaren 60 was dat niet vanzelfsprekend. Mijn eerste baan was bij het Grenswisselkantoor op Rotterdam Centraal Station, waar de eerste backpackers uit Amerika hun dollars bij mij aan de balie kwamen omwisselen voor guldens. Ik was stikjaloers: reizen, dat wilde ik ook. Net als mijn 2 vriendinnen met wie ik er werkte. In die tijd gingen voor het eerst mensen overwinteren in Spanje. Dat kunnen wij ook, dachten we. We volgden een cursus Spaans en met zijn drieën namen we onbetaald verlof op om naar de Costa del Sol te vertrekken. Het was er spotgoedkoop, van 1000 gulden konden we 3 maanden leven. In die tijd hing aan de Costa een hippiesfeertje, er waren nog nauwelijks toeristen en de mentaliteit was heel anders dan in Nederland: lang leve de lol. Overdag gingen we naar het strand, ’s avonds naar de disco. Aan aandacht van mannen hadden we geen gebrek en we werden alle 3 verliefd op een Spanjaard. Zodra ik weer thuis was, ging ik solliciteren en na een paar maanden kon ik aan de slag bij een reisbureau in Torremolinos.

Het leven was een groot feest

Uiteindelijk woonde ik daar 2 jaar samen met Manolo in een appartement met uitzicht op zee. Naast mij woonde mijn vriendin met háár Spaanse vriend. Het leven was een groot feest. Maar Manolo bleek de verleidingen van andere vrouwen niet te kunnen weerstaan. Toen de liefde over was, vertrok ik naar Nederland en ging weer voor een reisorganisatie werken. Eerst zat ik achter de balie, later reisde ik Europa door om contracten af te sluiten met onder meer hotels. Ook kreeg ik controle over de reisleiding. Jonge Nederlandse meiden die voor ons in het buitenland gingen werken, waarschuwde ik: word niet verliefd! Maar ja, toen kwam ik op mijn 36e Celso tegen die een taxibedrijf aan de Costa Brava had. Hij deed ontzettend zijn best voor mij, ving me op als ik in Spanje was, nam me mee uit eten. Ik was gewend aan aandacht van Zuid-Europese mannen, maar met Celso was het anders. Ik viel voor zijn leuke kop en zijn mooie handen. We kregen min of meer een relatie, maar zeker was ik niet. Ik wist dat een keuze voor hem zou betekenen dat ik naar Spanje moest emigreren, want ik sprak goed Spaans en kon daar makkelijker aan werk komen dan hij in Nederland. Toen ik Celso in Nederland aan mijn moeder voorstelde, zei ze: ‘Het zou wel erg stom zijn als je deze laat glippen.’ Ook zij viel als een blok voor zijn charme. Maar ik twijfelde nog steeds. Moest ik mijn werk, dat ik heerlijk vond, en mijn leven in Nederland voor hem opgeven? Toen we het jaar daarop samen op vakantie in Portugal waren, dacht ik: laat de natuur maar beslissen. Toen ik thuiskwam, bleek ik zwanger te zijn. Het lot had beslist dat ik voor Celso zou gaan. We zijn nu 34 jaar getrouwd en wonen aan de Costa Brava. Begin jaren 90 hebben we eventjes in Nederland gewoond met onze dochter, maar Celso kon totaal niet wennen. Na 6 uur kon je buiten een kanon afschieten, terwijl hij gewend was aan de reuring en gezelligheid op straat tot 11 uur ’s avonds. Dus werd het definitief Spanje, waar men veel meer bij de dag leeft en iedereen van het leven geniet. Dat is ook precies wat me zo aantrok – en nog steeds – in Celso.”

Interview: Krista Izelaar. Beeld: privébezit

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden