null Beeld

Wilma nam haar nichtje in huis: “Haar vader had de sloten al vervangen”

De zwager van Wilma (60) begon na de zelfmoord van zijn vrouw een nieuw leven waar zijn dochter niet meer in paste. Daarom besloot Wilma haar nichtje (toen 19 jaar) in huis te nemen.

"Ik kan me het moment toen ik hoorde over de zelfmoord van mijn zus nog herinneren als de dag van gister. Ik was aan het werk toen een van mijn zussen en mijn man, die toen nog leefde, plotseling in de winkel stonden. 'We moeten je wat vertellen' zeiden ze. Ik zag aan hun blikken dat er iets ernstigs aan de hand was. Het bleek dat mijn zusje een einde aan haar leven had gemaakt."

Weghouden

"De jaren na haar dood hadden we geen contact meer met de kinderen van mijn zus. Mijn zwager hield ze bij ons weg. Vooral mijn moeder vond het heel erg dat ze haar kleinkinderen niet kon zien. Het deed haar zoveel verdriet. We begrepen hem totaal niet maar konden wel snappen dat de kinderen loyaal bleven aan hun vader. Toch mis je belangrijke momenten. Toen mijn nichtje Leah geslaagd was hadden we graag bij haar uitreiking willen zijn als tantes. Haar vader dacht daar echter anders over: we kregen een mail terug met de woorden dat we niet welkom waren."

Nieuw leven

"Mijn zwager kreeg vrij snel weer een andere vrouw met kinderen en had echt behoefte aan een totaal nieuw leven. Maar dan wel zonder mijn, inmiddels 19-jarige, nichtje Leah: er was geen plek meer voor haar in zijn nieuwe gezin. Ze werd uit huis gezet en twee dagen later waren de sloten veranderd."

"Huilend en ten einde raad liep ze rond het huis. Ze wist niet waar ze naartoe moest. Acht weken is ze rond gaan zwerven tussen verschillende huizen en vriendinnen met haar koffer. Natuurlijk heb ik haar later gevraagd waarom ze niet meteen bij mij of een van mijn zussen aangeklopt had. Ze was echter bang dat het zou escaleren tussen haar vader en ons."

Ik doe mijn best

"Het is nu een paar maanden geleden dat Leah mij plotseling een berichtje stuurde. Ze wilde graag weer een dagje samen winkelen. We spraken af en al gauw kwam het hele verhaal. Zonder aarzelen zei ik: 'kom maar bij mij wonen'. In mijn achterhoofd dacht ik aan de laatste zin in de afscheidsbrief van mijn zus die ze voor mijn zussen, moeder en mij achterliet. 'Willen jullie goed voor de kinderen zorgen'. Nu kijk ik nog wel eens naar boven en denk: 'Ik doe mijn best voor je'."

"We richtten een plekje voor Leah in bij mij thuis. Mijn nog thuiswonende zoon moest best wel wennen aan het idee dat ze bij ons in huis kwam wonen en reageerde in het begin geïrriteerd: waarom moest ik dit nou weer op me nemen? Hij begon zich ook steeds meer terug te trekken op zijn eigen kamer. Nu Leah wat langer bij ons woont merk ik dat hun band verbeterd is en dat ze steeds vaker goede gesprekken met elkaar voeren."

"Het is wel duidelijk dat Leah niet meer terug kan naar haar vader. Daarom is ze op zoek gegaan naar een eigen plekje. Nadat Leah 2,5 maand bij mij heeft gewoond gaat ze nu op zichzelf wonen. Het voelt best gek om afscheid te nemen van haar. We hadden het heel gezellig samen en ik vond het leuk dat er ook een keer een meisje onderdeel van het gezin was. Elke woensdagavond komt ze nu bij ons eten. En ik heb haar natuurlijk gezegd dat de deur bij mij altijd voor haar open blijft staan."

Wegens privacyredenen is de naam Wilma gefingeerd, haar echte naam is bij de redactie bekend.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden