null Beeld

Ze geloofden het medium niet, maar de voorspelling kwam tóch uit

Best verleidelijk om, als je het even niet weet, je heil te zoeken bij een medium, handlezer, tarotkaartlegster of poezenfluisteraar. Precies wat deze 5 vrouwen deden, al geloofden ze er niet echt in.

Anneke van der Ham

Anneke van der Ham (72) is weduwe en hertrouwd met Ben. Ze bezocht tv-medium Petra Lakerveld, bekend van onder andere Het Zesde Zintuig.

“In 2012 overleed mijn man Steef aan de gevolgen van een hersentumor. Ondanks mijn wekelijkse bezoeken aan de huisarts, de gesprekken met mijn kinderen en vrienden lukte het me bijna niet meer uit mijn verdriet te komen. Ik bleef in een dal hangen, omdat ik mijn man zo miste. De huisarts schreef me pillen voor, maar die wilde ik liever niet. Er gebeurden al zo veel vreemde dingen. ’s Nachts werd ik anoniem gebeld, ik zag de voordeursleutels soms in het slot heen er weer bewegen en rook op bepaalde plekken ineens heel sterk de geur van fresia’s, Steefs lievelingsbloemen. Hoe kon dat? Ik had het gevoel dat ik gek werd. Mijn collega’s raadden me een bezoek aan een medium aan, wellicht kon ik daar antwoorden krijgen.

Ik ben zelf niet zo zweverig, maar dacht: baat het niet, dan schaadt het niet en bracht een bezoekje aan medium Petra Lakerveld. Tijdens het consult liet ze me rustig ademhalen en streek ze een paar keer over mijn arm en been. Zelf mocht ik niets zeggen. Ze vertelde dat ze contact maakte met de energieën om mij heen en maakte ondertussen wat notities. Ik was zeker niet gek, zei ze. Steef hing nog steeds om me heen. De bewegende sleutel was volgens Petra een teken dat hij mij niet los kon laten, en met de bloemengeur probeerde hij mij te kalmeren.

Naast mijn man was er ook ene oom Piet bij me, vertelde ze. Ik vond het frappant dat ze met die naam kwam. Oom Piet was Steefs oom. Hij en tante Jo hadden geen kinderen en Steef was graag bij hen. Volgens Petra stuurden Steef en Piet me beschermengelen die mij gelukkig zouden maken. Ook zei ze dat ik zou gaan verhuizen. In de maand februari, een jaartal kon ze niet zeggen. Over die verhuizing was ik best verbolgen. Ik geloof dat ik zelfs heb uitgeroepen: ‘Verhuizen? Echt niet!’ Ik woonde in een prachtig appartement met uitzicht over de Maas, waar ik samen met mijn man heerlijk had gewoond en was absoluut niet van plan er ooit weg te gaan. Toch was Petra heel stellig: ik zou weer gelukkig worden én verhuizen. Daarnaast zou ze ervoor zorgen dat ik mijn man meer los kon laten.

Enkele nachten na het consult kreeg ik een nachtmerrie. Tenminste, ik weet nog altijd niet of het echt een droom is geweest, zo levensecht en angstaanjagend was het. Ik hoorde iemand roepen, stapte uit bed en zag Steef op de bank liggen. Hij zei dat hij moe was, waarop ik hem vroeg mee naar bed te komen. Terwijl hij opstond, veranderde hij in een grote, grijze wolk. Ik moest zó hard huilen, dat ik er wakker van werd. De volgende dag belde ik Petra. Ze stelde me meteen gerust: dit was een goed teken. Steef was nu letterlijk en figuurlijk losgekomen en kon rustig overgaan naar het hiernamaals. Petra had gelijk. Sinds die nacht gebeurde er niets vreemds meer in huis en ook de fresia’s rook ik niet meer. Met mijzelf ging het ook steeds beter.

Jaren waarin ik niet aan het medium dacht gingen voorbij. Totdat ik afgelopen februari, jawel, ging verhuizen en tijdens het inpakken ineens op het kladje van Petra stuitte. In 2015 heb ik tijdens een optreden van een shantykoor mijn huidige partner Ben ontmoet. Ook hij heeft zijn geliefde verloren aan kanker. Ik was niet op zoek naar een man, maar het klikte meteen en we zijn zelfs getrouwd. Vorig jaar zegde ik de huur van mijn appartement op en op 1 februari trok ik bij Ben in. Februari dus, iets wat het medium jaren geleden al exact had voorspeld. Haar voorspelling heeft me ervan overtuigd dat er meer is tussen hemel en aarde, en het mooie is dat ik het ook zie als een soort goedkeuring van Steef. Zelfs mijn dochters zijn heel blij voor ons en hebben er geen enkele moeite mee. ‘Dit heeft papa voor je geregeld’, zeggen ze. Ik voel me een zondagskind: ik ben én weer gelukkig in de liefde én weet dat mijn man boven ons over me waakt.”

null Beeld

Saskia van Klaarbergen

Saskia van Klaarbergen (41) is getrouwd en heeft 2 kinderen van 12 en 10. Tijdens een rondreis door Sri Lanka werden haar handen gelezen.

“13 jaar geleden maakten mijn man en ik rond kerst een groepsreis door Sri Lanka. In het jaar dat achter ons lag was zwanger worden een belangrijk thema geweest. De teleurstelling dat het niet gelukt was, had er flink ingehakt. Na deze vakantie zouden we starten met vervolgonderzoeken. Op een van de laatste avonden zaten we in een restaurantje te eten, toen er een man binnenstapte die zich voorstelde als handlezer en gratis consulten wilde geven. We deden er als groep een beetje lacherig over en namen hem niet zo serieus. Ineens kwam de man op me af en voor ik het wist, pakte hij mijn hand en stak van wal. Hij vertelde dat ik sinds 4 jaar voor de overheid werk. Dat klopte, op dat moment had ik al 4 jaar een functie bij de gemeente. Hij prevelde nog wat details die juist waren en zei toen: ‘Binnen een jaar krijg je een dochter en snel daarna ook een zoon.’ Ook zag hij nog iets over een eventueel derde kind, maar dat kreeg hij niet helder. Ik ben vrij nuchter en hechtte weinig waarde aan zijn woorden, bovendien was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt. Zwanger worden zou ons op de natuurlijke manier niet lukken, laat staan zo snel. Die andere details waren vast toeval, zo redeneerde ik.

Tot ik een maand later niet ongesteld werd. Vervelend, want ik mocht pas met vruchtbaarheidsbehandelingen starten ná mijn menstruatie. Voor de zekerheid deed ik een zwangerschapstest. Toen daarop 2 streepjes verschenen, was ik stomverbaasd. Ik was zwanger! 9 maanden later hield ik onze dochter Maureen in mijn armen, precies zoals de mysterieuze handlezer had gezegd. Het gekke was dat ik toch nog lang sceptisch bleef. Ook al had hij dit goed voorspeld, ik wilde me er niet op vastpinnen. Pas toen ik zwanger bleek van onze zoon Camiel, begon ik de handlezer met terugwerkende kracht te geloven. 2 kinderen vlak na elkaar, en ook het derde, vage kind klopte: tussen Maureen en Camiel heb ik een miskraam gehad. Dat er meer is dan we kunnen zien, daar ben ik inmiddels wel van doordrongen. Toch zoek ik het spirituele niet op. Ik heb geen prangende vragen en denk dat als het nodig is, het vanzelf naar je toekomt. Zoals bij mij in Sri Lanka.”

null Beeld

Linda Roelofsen

Linda Roelofsen (40) is single en moeder van 2 zoons van 18 en 8. Ze liet haar toekomst voorspelen door tarotkaartlegster Karin Zendveldt.

“3 jaar geleden bracht het gemis van een dierbare me bij tarotkaartlegster Karin Zendveldt. Ik was op een soort kruispunt in mijn leven gekomen en wist niet welke kant ik op moest. Via Google zocht ik impulsief zocht ik impulsief naar mediums, maar had vervolgens een slechte ervaring. Het ‘medium’ viste overduidelijk naar informatie, in plaats van dat ze mij dingen vertelde. Zo kwam ik geen steek verder. Bij Karin had ik wél meteen een goed gevoel. Ze zag direct dat ik worstelde met mijn werk. Ik werkte als wimperstylist, maar droomde al jaren van een baan in de zorg. Alleen hield de opleiding, en met name de hoge kosten ervan, mij als alleenstaande moeder tegen. Karin vertelde me dat ik het tóch moest doen. Het zou me veel plezier geven en ze voorspelde bovendien dat ik een topper in het vak zou worden. Voor de kosten verwees ze me naar mijn ouders, ik moest hen om geld vragen, ook al voelde ik me daar te trots voor. Karin zag ook een oplossing om mijn levensonderhoud tijdens de 3-jarige opleiding te kunnen bekostigen: ik zou iets met bloemen gaan doen. Ik lachte schamper. Bloemen? Ik? Daar had ik niets mee. Toch had Karin ergens een zaadje geplant. Schoorvoetend belde ik een paar weken later mijn vader om te vragen of hij misschien mijn opleiding wilde betalen. Het gesprek verliep precies zoals Karin had voorspeld en niet veel later schreef ik me in. Vanaf de eerste dag was ik helemaal op mijn plek en het werk bleek nog leuker dan gedacht.

Ook wat betreft de bloemen kreeg Karin gelijk. 2 jaar geleden maakte ik een praatje bij de bloemenzaak in het winkelcentrum, ze zochten een bezorgster. Of dat misschien iets voor mij was? Waarom niet, dacht ik. Het viel goed te combineren met mijn studie. Mijn verbazing was groot toen ik tijdens een van mijn allereerste ritten een boeket moest bezorgen op een wel heel bekend adres. Karins man was gevallen en kreeg bloemen om hem sterkte te wensen. We moesten beiden vreselijk lachen toen ik met de rozen bij Karin op de stoep stond. Zelfs zij moest toegeven dat ze in haar kaarten niet had gezien dat ik met de bloemen zó dicht bij haar zou komen.”

null Beeld

Marian

Toen Marians kat weg was gelopen terwijl hij bij Paula logeerde, schakelden vriendinnen Marian Jonkers (36) en Paula Siebel (36) Smoezen-met-poezenmedium Ineke van Lier in.

Marian: “Pure kletskoek en geldklopperij vond ik het dat Paula suggereerde een dierenfluisteraar in te schakelen om zo Rossi terug te vinden. Ik zag het als iets zweverigs, daar was ik veel te nuchter voor. Maar Paula hield vol. Ze had het gevoel dat hij nog leefde en weleens ergens vast kon zitten. Omdat we alle andere opties zonder succes hadden afgevinkt, zag zij deze dame die beweerde te kunnen ‘smoezen met poezen’ als een laatste strohalm. Ondanks mijn weerstand ging ik overstag, dan hadden we tenminste álles geprobeerd.”

Paula: “2 weken voor dat bewuste moment, in januari 2016, had Marian tijdelijk haar 2 katten bij mij gebracht. Haar zoontje zat onder het eczeem en volgens de dermatoloog zou hij allergisch zijn voor kattenharen. De dieren meteen wegdoen kon Marian niet, dat was te snel en te definitief. Ze wilde eerst zeker weten of het echt aan haar katten lag. Dus stelde ik voor Rossi en Joy een tijdje bij mij te laten logeren. Dan kon zij haar huis helemaal van haren ontdoen en het effect afwachten. Maar amper 24 uur na zijn komst, nam Rossi de benen. Hij ontsnapte nota bene uit mijn totaal met gaas afgeschermde tuin, waar mijn eigen 2 katten al jaren keurig binnen bleven.

Marian: “Paula belde me in paniek: Rossi was weg! Ik ben direct in de auto gesprongen en naar haar haar toe gereden. Samen zijn we, al rammelend met kattenbrokken en zijn naam roepend, de wijk rondgegaan. Dat herhaalden we avond aan avond. Zodra ik uit mijn werk kwam, reed ik naar Paula en togen we met zaklampen de straat op. Maar Rossi liet zich niet zien. Uiteindelijk kwamen we via via bij dierenfluisteraar Ineke terecht. Ik moest haar een foto van Rossi sturen en aan de hand daarvan zou zij contact maken met zijn energie. Al snel kreeg ik een mail terug: Rossi was nog in de buurt, maar was vreselijk boos op mij. Hij zou zich pas laten zien als ik hem definitief op kwam halen. Volgens Ineke beweerde Rossi dat het verhaal van de allergie onzin was. Ze vertelde me dat als ik hardop zou zeggen dat hij weer welkom was, hij zich zou laten zien. Het leek me onzin maar eenmaal in de auto dacht ik: wat heb ik te verliezen? Keurig deed ik wat ze me had gevraagd. Ik zei dat Rossi niet bang hoefde te zijn als hij zich liet zien en mee naar huis mocht. Nog geen half uur later belde Paula.”

Paula: “Ik wist niet dat Marian al aan haar opdracht was begonnen, toen ik met mijn jongste zoon weer een rondje door de buurt maakte, op zoek naar Rossi. Grappend vroeg ik hem welke kant we op moesten. Hij wees een heel andere richting op dan waar we normaal zochten en al snel hoorde ik luid, jammerlijk gemiauw. Dit moest Rossi zijn! Sterk vermagerd liep hij op me af. Na 2 pogingen kon ik hem pakken, ik stopte het dier stevig onder mijn jas. Ik was dolblij dat ik Marian het goede nieuws kon vertellen.”

Marian: “Hoe sceptisch ik in het begin ook was, om dit verhaal kon ik niet heen. Ik weet nog steeds niet hoe ik het moet verklaren, maar ik geloof nu dat er meer is tussen hemel en aarde. Je kunt niet alles wegzetten als toeval. De kat was 2 weken weg en precies een half uur na mijn telepathische boodschap kwam hij weer tevoorschijn. Dat is toch opmerkelijk? Overigens heb ik me aan mijn woord gehouden. Rossi en Joy wonen nog altijd bij ons thuis. Het enige wat hij aan dit avontuur heeft overgehouden is dat hij direct op zijn naam reageert en meteen komt als je hem roept. Het is een lieve, aanhankelijke kat en hij is nooit meer weggelopen. En de allergie van mijn zoontje? Die was plotsklaps verdwenen.”

Tekst: Joan Makenbach. Beeld: Robert Alexander

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden