null Beeld

Zomervakantieverhaal: ‘Koffietijd’ een mini-roman door Charlotte de Monchy

Natuurlijk heeft Anna haar oude kloffie aan en zit haar haar voor geen meter als haar ex met zijn nieuwe geliefde de koffietent binnenkomt. Er zit maar één ding op: snel een nieuwe vriend regelen.

“Weg ermee.” Anna mailde het persbericht dat ze net had geschreven naar haar contactpersoon bij Friesland Campina, nam de laatste slok van haar lauwe cappuccino en wilde net uiterst tevreden uit het raam van het koffietentje gaan staren, toen het ineens leek alsof haar vingers in het stopcontact zaten. Alle tien. Eerst verstijfde ze alleen maar. Nadat ze van de eerste schrik bekomen was, kneep ze haar ogen een beetje samen om het tafereel dat zich aan de overkant van de straat afspeelde in zich op te nemen.

Dirk gooide net zijn hoofd in zijn nek en lachte om iets wat de vrouw naast hem had gezegd. Met hun handen innig vervlochten stonden ze te wachten bij het stoplicht om de straat over te steken. Nee! wilde ze gillen. Dit was haar plek. Zij woonde hier om de hoek en hij woonde aan de andere kant van het park. En het was nog maar een maand uit. Was er geen ongeschreven regel dat je minstens drie maanden op eigen terrein hoorde te blijven?

Ze wist zeker dat ze hier gingen ontbijten. Ze hadden hier nu eenmaal de beste koffie van de wijk en Dirk was nogal op zijn koffie. Ineens voelde ze paniek opkomen. Ze kon haar spullen in haar tas kieperen en wegrennen, maar dan zou hij haar misschien zien. En vluchten was laf. Ze moest dit uitzitten. Ze zou zo onzichtbaar mogelijk iets heel belangrijks op haar computer kunnen doen. De twee tortelduiven stonden nog steeds stil aan de overkant van de straat. Ze draaide zich om en bekeek de mensen die om haar heen zaten. Toen viel haar oog op de barman. Perfect. Ze haalde diep adem en deed wat je in tijden van nood hoorde te doen: recht op je doel afgaan.

“Ehm, sorry, een beetje een rare vraag, maar heb je een vriendin?”, vroeg Anna haastig met gedempte stem.

“Zooo, jij windt er geen doekjes om.” De barman, die iets jonger leek dan zij, trok zijn wenkbrauw suggestief op. Hij schonk melk in een stalen kannetje en begon het op te schuimen.

“Maak je geen zorgen.” Ze verhief haar stem om boven het lawaai van de melkschuimer uit te komen. “Ik wil echt niets van je. Heb je nou een vriendin of niet?”

“Meerdere, als je het echt wil weten.”

“O, wat een kwallerig antwoord.” Geërgerd stak ze haar tong uit. “Precies wat je verwacht bij zo’n perfect uiterlijk.”

“Dank je. Of was dat geen goed verpakt compliment?”

“Dat hangt er maar net van af hoe je het leest… Maar even zakelijk nu. Dit heeft haast. Zou je misschien vijftien minuten mijn vriend willen zijn? Het is redelijk rustig en mijn ex kan ieder moment binnenkomen met zijn nieuwe vriendin.” Op het moment dat ze het zei, hoorde ze de deur opengaan.

“Die brunette met die lippenstift en die stijve hark?” De barman klopte een paar keer met de onderkant van zijn melkkan tegen de bar.

“Ja. Ik heb een paar weekenden terug in een dronken bui heel veel gênante berichten achtergelaten op zijn voicemail, dus ik heb nu even een vriend nodig om net te doen alsof het geweldig met me gaat.” Ze zuchtte. “Mijn uiterlijk helpt ook niet echt mee, dat zal je altijd zien.”

“Wat klinkt dat sneu.” Hij liet zijn blik over haar make-uploze gezicht gaan, haar rommelige haar dat samengebonden zat in een dito knot en haar grijze hoodie.

“Kan me niet schelen.” Ze lachte liefjes. “Doe je het of niet? Het lijkt me dat jouw treurige leven, dat waarschijnlijk bestaat uit hele dagen koffiemalen en een beetje blowen na het werk, ook wel een avontuurtje kan gebruiken.”

“Nee, hoor. Dat heb je helemaal mis.”

Anna zuchtte alsof ze het tegen een klein kind had. “Het is maar een kwartiertje.

Is dat nou te veel gevraagd?”

“Ja, eigenlijk wel. Maar ik bedenk net dat ik een zieke collega heb morgenochtend, en zaterdagochtend is altijd druk. Dus ik zou je een ruil kunnen aanbieden. Mocht je wanhopig zijn.”

“Je wil dat ik hier morgen koffie ga staan maken?” Ze wierp schichtig een blik over haar schouder en zag dat Dirk met zijn rug naar haar toe was gaan zitten, twee tafeltjes achter de hare.

“Nou, beginners zet ik meestal eerst achter de afwas.”

“Deal, uitbuiter, maar je doet wel je best!”, siste ze.

Hij wreef verheugd in zijn handen. “Wat wil je dat ik doe?”

“Gewoon, dat je me een kop koffie brengt en dan een kus op mijn hoofd geeft en net doet alsof we heel gelukkig zijn samen,

net als zij.”

Taxerend nam hij haar op. “Je bent wel een beetje een raar mens.”

“Nee, jij bent lekker normaal, met dat leren baristaschort en dat aanstellerige lange haar.”

“Waarom moet ik dan je vriend spelen, als je mij zo’n loser vindt?”

“Het is nu niet alsof ik hier veel keus heb, hè? Er zit een man van zestig met een

Hare Krishna-jurk en een stel vijftigers met weinig levenslust. De rest hier is vrouw. Jij bent knap en vrolijk en je hebt dik haar, dus doe gewoon niet zo moeilijk.”

“Prima, schatteboutje van me.”

Met rechte schouders, wegkijkend van Dirk, liep Anna terug naar haar plekje aan het raam, waar ze de laptop openklapte en wenste dat ze vanochtend meer tijd aan haar uiterlijk had besteed. Maar dat persbericht had nu eenmaal de deur uit gemoeten.

“Zo, lieverd.” De barman schreeuwde het nog net niet door de zaak.

Anna kromp ineen.

“Hier is je koffie, precies zoals je hem lekker vindt!”, riep hij er veel te luid achteraan. Met een zwierig gebaar zette hij het glas latte naast haar laptop. Ze wilde net opstaan om hem opzichtig te bedanken. Ze speelde zelfs met het idee hem nonchalant een kus te geven, toen hij op hetzelfde moment naar beneden dook om precies dat te doen, waardoor ze hard tegen elkaar opbotsten, zij de tafel vastgreep en de koffie over haar laptop kieperde. “O nee!”, gilde ze. “Wat doe je nou, onhandige Harry!”

De barman rende weg om achter de toonbank een theedoek te halen. “Sorry, verdorie, sorry!” Hij begon het toetsenbord te deppen met de doek.

Anna griste net de doek uit zijn handen om het zelf te doen, toen ze een bekende stem hoorde.

“Anna? Ik dacht al dat jij het was.”

“Dirk? Hoi, wat toevallig.” Klunzig hield ze haar laptop ondersteboven terwijl ze ermee heen en weer schudde om alle koffie eruit te laten lopen. “Alles goed?”

“Hoi, ik ben Harry, haar vriend.” De barman schudde Dirk de hand.

Vol verbazing keek Anna opzij. Hij heette echt Harry? Dat kon er ook nog wel bij.

“Leuk je te ontmoeten.”

Er viel een stilte waarin Anna naar haar ex keek en zich realiseerde dat hij minder knap was dan ze altijd had gedacht.

“Hoelang zijn jullie al samen?”

Anna keek naar Harry.

“Even rekenen… Twee weken nu?” Hij keek Anna aan. “Ik wist het meteen. Ik wist het eigenlijk al mijn hele leven.”

Vol afschuw keek Anna toe hoe hij met een overdreven gebaar zijn hand op zijn hart legde. “Soms heb je dat. Van kinds af aan gingen we altijd naar hetzelfde zeilkamp in Friesland. Ik keek daar altijd alleen maar naar uit omdat zij daar was. Ik hou namelijk stiekem helemaal niet van zeilen. Ze was altijd de beste, won alle spelletjes, durfde als een van de weinigen over te lopen naar de jongenstent aan de andere kant van het bos ’s nachts… Won standaard de eindrace…”

Anna sloot een moment haar ogen.

“Echt? Weet je zeker dat dat dezelfde Anna was? Waarom zei je dan dat je nog nooit had gezeild toen we dat familieweekend op die klipper hadden in Sneek?” Dirk keek Anna strak aan. “Je hebt alleen maar op het dek liggen zonnen met tante Hetty.”

Anna schraapte haar keel en dacht na. “Dat kwam doordat ik altijd aan Harry moest denken en aan onze zeilkampen samen. Ik baalde er zo van dat het niets geworden was al die jaren, dat ik het zeilen heb afgezworen.” Meteen drong de onnozelheid van wat ze had gezegd tot haar door.

“Liefje toch, en nu zijn we verloofd, wat een verhaal.” De barman sloeg iets te hardhandig een arm om haar heen.

Geschokt keek ze opzij.

“Nou, veel succes samen. Ik ga mijn krantje lezen.” Dirk draaide zich om.

“Jullie ook.” Anna glimlachte op haar leukst.

“Je lip bloedt.” Dirk draaide zich om.

“O, ik geef er wel een kusje op.” Harry maakte kusbewegingen met zijn lippen.

Anna kneep haar ogen samen en siste zodra Dirk buiten gehoorsafstand was: “Waag het niet. Zeilkamp, serieus? Verloofd? Dirks moeder en mijn moeder zijn vriendinnen.”

“Je hebt een tand door je lip. Je bent niet echt de handigste, jij.”

“Jíj, bedoel je. Jij bent de kluns die tegen mij aan botste! Je kunt me niet eens normaal een kus geven. Zeker nog nooit een vriendin gehad.”

“Ik haal ijs. Ik weet alleen nog niet of ik je daarmee bewusteloos ga slaan of je lip ga koelen.”

“Ehm, sorry.” Dirk stond ineens weer bij hen. “Mag ik een ristretto en een cappuccino met geschuimde havermelk en een extra shot?”

“Ja, ga ik voor je maken. Laat me eerst die lip eens zien.” Harry deed een stap dichterbij en streek voorzichtig met zijn duim over Anna’s lip. Daarna boog hij voorover en drukte er langzaam zijn lippen tegenaan.

Anna sloot haar ogen en ademde pas weer toen hij langzaam zijn lippen van de hare haalde.

“Wij wachten wel, hoor, op de koffie.” Dirk liep weg.

“Dit ging echt helemaal niet goed. Het was een ramp en ik voel me vreselijk.” Anna opende voorzichtig weer één oog.

“Hoezo? Sorry hoor, maar zo leuk is hij echt niet. En ik hou je aan onze afspraak: ik zie je morgen om acht uur. Je krijgt twaalf vijftig per uur.”

“Daar kan ik dan mooi een nieuwe laptop voor kopen”, zuchtte ze mistroostig.

“Die laptop overleeft het wel, net als jij. Ik moet aan het werk. Zie ik je morgen?”

“Jammer genoeg ben ik iemand van mijn woord.”

“De koffie van vandaag is van het huis.”

“Morgen, Harry!”, riep Anna op haar vrolijkst.

“Je bent er.” De barman kneedde handig een bal deeg in een metalen bak.

“Natuurlijk ben ik er. Zo, wat kan ik doen?” Ze legde haar tas op een plank onder de robuuste betonnen bar en bekeek de koffietent vanachter de kassa. “Dit is lang geleden.”

Hij nam haar van top tot teen op. “Je ziet er goed uit.”

“Vergeleken met gisteren, toen ik rechtstreeks uit mijn bed hierheen was gerend, bedoel je?”

“Nou, gewoon in het algemeen, je ziet er goed uit. Ik meen het.”

“Natuurlijk meen je het. Je bent de slechtste acteur op aarde, dat weten we inmiddels. Dus als je liegt, weet ik het meteen. Dat is een enorm voordeel. Zal ik koffie voor je maken?”

“Nee, ik neem koffie maken nogal serieus, dus ik heb liever niet dat een prutser aan mijn apparaat zit. Over een minuut ben ik klaar.”

Anna hoorde een telefoon gaan en nam hem op. “Met de telefoon van Harry.”

“O nee”, hoorde ze hem kreunen.

“Je heet helemaal geen Harry!” Met een plof liet Anna zijn telefoon op de bar

vallen.

“Nee, dat was een geintje.”

“Nou ja! Je heet Lars en je moeder vroeg wat je voor je verjaardag wilde. Ik heb acteerlessen voorgesteld.”

“Hou daar nou eens over op. Ik heb echt mijn best gedaan!” Hij verdeelde het

deeg over de bodem van een taartvorm. “Hoe was het met mijn moeder?”

“Ze klonk opgewekt.”

“Fijn.”

“Dit gesprek klinkt alsof we al jaren samenwonen in een tweekamerflat boven de zaak.” Anna pakte de filterdrager en zette de koffiemaler aan.

“Dat komt vast door al die zeilkampen die we samen deden.”

Anna stampte de koffie aan, klikte de filterdrager in de machine en liet de koffie doorlopen.

“Wat zei ik nou net over dat apparaat?”

“Dat jij geeN koffie van mij wilde, maar ik wil dat wel. Ik kom anders niet op stoom, snap je? En dan heb je niets aan mij.

Ik had trouwens nooit gedacht dat je al die taarten zelf maakte.” Ze leunde naast hem tegen het aanrecht. “Ik dacht dat een oud omaatje dat deed, zo lekker zijn ze.”

“Ach, waarom zou ik het niet zelf doen? Ik heb tijd en ik vind het leuk. Alleen de croissants worden geleverd.” Hij haalde zijn schouders op. “Ik heb me bedacht,

ik wil toch vieze koffie van jou, nu ik dat zo ruik.”

“Heel goed, neem deze maar. Ik heb toevallig mijn hele studie betaald met koffie maken.” Ze schoof haar kopje naar hem toe.

“Wil jij bananencake maken? Het recept ligt in die la.” Hij wees met zijn hoofd naar de la naast haar. “De spullen staan voor je neus. Dan ga ik de chocolatechipcookies maken en dan kan ik je de kassa nog even uitleggen voordat we opengaan.”

Geconcentreerd en onbewust meezingend met de radio volgde Anna het recept voor de bananencake. Daarna luisterde ze naar Lars’ uitleg over de kassa. Toen ze om negen uur opengingen, zat het binnen twintig minuten vol. Met verbazingwekkend weinig woorden runden ze samen de bar. Voor ze het wist was het middag en schoof Lars een bagel met zalm en avocado haar kant op. “Dank tot zover. Je wordt afgewisseld, ga maar even lunchen.”

“En jij dan?”

“Ik ben het gewend.”

Anna zocht een tafeltje en keek vanaf daar naar Lars, die ontspannen doorging met drankjes bereiden en praatjes maken. Ineens keek hij op en keken ze elkaar een tijdje aan. Anna dacht aan de kus de dag daarvoor en voelde dat ze begon te blozen. Lars gaf haar een knipoog en ze keek snel de andere kant op. Ze negeerde hem de rest van haar lunch en pakte uiteindelijk haar tas onder de bar vandaan.

“Ik ga.”

Lars keek haar aan. “Bedankt. Schrijf je rekeningnummer maar op, dan betaal ik je vanavond als ik thuiskom.”

“Hoeft niet, het is goed zo. Je hebt ook iets voor mij gedaan.”

“Een beroerde vriend gespeeld, ja.”

Hij deed een stuk bananencake en twee chocolatechipcookies in een papieren zak en gaf die aan haar.

“Dank je.” Ze hield de zak omhoog. “Dat niet alleen, je hebt me er ook aan herinnerd dat er meer mannen op aarde zijn dan Dirk en dat het goedkomt.” Ze glimlachte. “Dat had ik nodig.”

“Ik heb niets gedaan. Laat me je dan mee uit eten nemen, als dank.”

Ze twijfelde. “Dat zou ik leuk vinden. Over een tijdje…”

Teleurgesteld schudde hij zijn hoofd. “Je bent nog niet over de stijve hark heen?”

Ze zuchtte. “Gek hè? Terwijl hij allang in een andere relatie is gedoken.” Ze haalde haar schouders op.

“Nee, het is heel mooi als je de tijd neemt om iemand los te laten.”

“Pfff, jij bent wel echt een barman.” Ze zwaaide haar tas over haar schouder en liep naar de uitgang.

“Technisch gezien ben ik je ex-vriend”, riep hij haar na.

Ze wierp hem een kushand toe.

Hij boog voorover en drukte langzaam zijn lippen op die van haar. Hij keek Anna aan.

“Ik wist het meteen. Ik wist het eigenlijk al mijn hele leven”

Ze keek naar haar ex. Hij was minder knap dan ze altijd had gedacht. Teleurgesteld schudde hij zijn hoofd. “Je bent nog niet over de stijve hark heen?”

“Dit gesprek klinkt alsof we al jaren samenwonen in een tweekamerflat boven de zaak”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden