Zorgenzoon 49 Beeld Libelle
Zorgenzoon 49Beeld Libelle

Zorgenzoon - deel 49: “Ik ben woedend en teleurgesteld in haar asociale houding”

Lars, die wegens ernstige gedragsproblemen anderhalf jaar in een instelling woonde, is terug in zijn geboortestad Amsterdam. Aanvankelijk woont hij in een woongroep voor begeleid wonen, maar als hij achttien wordt, krijgt hij een eigen flatje toegewezen. Met camerabewaking. Tijd om op eigen benen te leren staan, vindt Jeugdzorg. Wanneer hij gearresteerd wordt wegens verboden wapenbezit, wordt hij naar een studio buiten de stad overgeplaatst. Dat vindt hij veel te ver weg van school en van zijn moeder dus hij besluit definitief weer thuis te komen wonen.

Zorgenzoon deel 49

Seks

Op een avond is Lars verdacht vroeg thuis. En verdacht aardig. “Ma, er komt straks een meisje langs. Geen rare vragen stellen hoor”, zegt hij. Ik kijk hem even kort onderzoekend aan. “Prima”, zeg ik. “Hoe heet ze?” “Puck”, antwoordt Lars en hij kijkt ongemakkelijk. Goh, dit is toch wel even een bijzonder moment. Dat je als moeder geconfronteerd wordt met het feit dat je kind bezig is met de liefde. Of iets wat ervoor moet doorgaan. Mijn kind heeft seks. Ik wist wel dat hij geen maagd meer was, dat heeft hij me ooit eerlijk opgebiecht toen ik bij hem op bezoek was in de instelling in Groningen, waar hij een time-out plaatsing had. Ik herinner me nog goed hoe we daar lagen, naast elkaar in zijn piepkleine gevangenisbedje terwijl we televisie keken. En ineens stelde ik hem de vraag. Het was eruit of ik er erg in had. “Heb je al weleens seks gehad?” “Jawel,” luidde toen het antwoord. Meer wilde hij er niet over kwijt.

Gegiechel

Nu, anderhalf jaar later word ik zomaar met het liefdesleven van mijn oudste zoon geconfronteerd. En dient er zich een jongedame aan. Ineens staat ze in de kamer. Klein, met lange zwarte haren, felle donkere ogen en prachtige volle lippen. Ze draagt een spijkerbroek met een wit T-shirt. Geen make-up. “Dag mevrouw, hoe gaat het?” vraagt ze vriendelijk. Meer tijd gunt Lars zijn moeder de pottenkijker niet, hij dirigeert zijn bezoek direct naar boven, naar zijn kamer. Ik vraag of ze thee willen. “Graag mevrouw.” Vervolgens hoor ik een hoop gegiechel en gefluister en Lars komt nog een keer naar beneden om een kopje thee met suiker voor zijn vriendin te halen. Daana wordt het heel stil. Ik ga in bed liggen met een boek. Midden in de nacht hoor ik Puck de trap af sluipen en de deur uit gaan. Hoewel ik het idee lastig vind dat Lars binnenkort wel eens kon uitvliegen, vind ik het fijn dat hij een meisje heeft. Wie weet kan ze hem op het juiste spoor brengen.

Vuurwerk

Oud en Nieuw is op komst. Is er toch ook aan dit meer dan pittige jaar een einde gekomen. Ik probeer vooruit te kijken. De bouw van het huis, dat ik gekocht heb van de overwaarde van ons gezinshuis, schiet flink op. Halverwege het nieuwe jaar hoop ik te verhuizen. Een nieuwe start, letterlijk. Het lijkt nog ver weg. Ik moet eerst maar zien ongeschonden in 2021 te geraken.

Daar heb ik wel enigszins zorgen over, omdat ik gemerkt heb dat Bente tegen mij gelogen heeft. Ze vroeg een paar maanden terug of ik haar geld wilde overmaken voor haar theorie-examen van haar brommer. Een paar honderd euro. Afwezig, omdat ik met mijn hoofd bij mijn werk zat, maakte ik haar het gevraagde bedrag over. Onlangs zag ik op haar rekening dat ze precies dat bedrag had overgemaakt aan Lars. Er gaan direct alarmbellen af. Geld aan Lars geven is eigenlijk nooit een goed idee omdat hij dit 100% zeker weten zal besteden aan iets illegaals. Ik weet dat Bente van vuurwerk houdt; niet heel deftig voor een meisje, maar dat interesseert haar niet.

Op een zondagmiddag als Bente er niet is, kijk ik in haar kledingkast en vind onderin een plastic zak. Bomvol vuurwerk. Potverdorie. Ze heeft misbruik gemaakt van mijn onoplettendheid en Lars opdracht gegeven vuurwerk te kopen. Dit jaar ten strengste verboden, nog strenger dan anders omdat als gevolg van corona de werkdruk voor het ziekenhuispersoneel extreem hoog is en er geen plaats is voor vuurwerkslachtoffers. En omdat er met alle doodzieke mensen ook niet zoveel te vieren valt. Als ze thuis komt, roep ik Bente direct en zeg dat ik woedend ben en teleurgesteld in haar asociale houding. Schuldbewust kijkt ze me aan. “Sorry mam, ik zal het allemaal terugbetalen.” Ik twijfel niet aan haar woorden maar merk dat ik baal van het gemak van het liegen. En de nonchalance waarmee heel duidelijke veiligheidsrichtlijnen terzijde worden geschoven. Asociaal, die pubers. De mijne zeker.

Massage

Op oudejaarsdag stap ik op de fiets richting Amsterdam-Oost. Ik heb een massageafspraak staan, een cadeautje van een lieve vriendin. Al dagen verheug ik me op dit verwenmoment. Ik tref een slanke vrouw met een rustige, zachte stem. We drinken een kopje thee en dan nodigt ze me uit om plaats te nemen op de massagetafel. Ik ga liggen en sluit mijn ogen. Haar handen wrijven de heerlijk geurende aromatische olie over mijn rug. Mijn gedachten worden zachter, vervagen, verdwijnen ergens achter de horizon in een dansende wolk van mooie kleuren.

“Open je ogen, en kom rustig even bij.” De stem van de masseuse haalt me terug in de werkelijkheid. Ik voel me helemaal ontspannen. Dat is lang geleden. Ik kleed me aan, stap weer op mijn fiets en passeer een biologische bakkerij. Geen lange rij voor de deur. Binnen vijf minuten heb ik twaalf biologische ballen in de tas. Mijn vuurwerk voor vanavond. Bij de wijnhandel aan de overkant scoor ik nog even een paar flessen mooie champagne. Een rotjaar kun je maar beter op niveau afsluiten.

Sterren

De avond verloop relaxed. Ik eet samen met een vriendin. Daarna fietsen we naar een andere vriendin waar we en petit comité praten over het leven. Ik raak in gesprek met een jonge vrouw met grote groene vochtige ogen. Ze vertelt me over haar jeugd; over hoe ze als puber uit huis geplaatst werd, in diverse pleeggezinnen en instellingen woonde, ging reizen, verliefd werd op een verkeerde man en hoe ze terugkeerde naar Nederland. Berooid en eenzaam. Nu helpt ze andere probleemjongeren. Ze ontmoette een nieuwe man, een lieverd dit keer met wie ze een kind heeft gekregen. Het zal toch niet toevallig zijn dat ik haar tref vanavond. Voor Lars is er ook nog een lange weg te gaan. Hij zal nog tig keer vallen. En weer opstaan. Verliefd worden, heel vaak, op de verkeerde. Maar uiteindelijk vindt hij het geluk. Het moet wel. Het kan niet anders. Ik fiets de donkere oudejaarsnacht in, op weg naar de volgende vriendin. De sterren fonkelen alsof ze net zijn opgepoetst.

Volgende week: een gewonde vinger

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden