Anne-Wil Beeld Libelle
Anne-WilBeeld Libelle

Anne-Wil: “Ik denk dat een moederdier haar jong uit duizenden herkent omdat haar eigen geur en die van haar jong met elkaar verwant zijn”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Met Manon heeft ze het over kleindochter Willeke.

Anne-Wil

Vrijdag

Boy had afgelopen zondag nog net geen tranen in zijn ogen, toen hij zijn dochter voorzichtig tegen zich aan drukte. Ik zag dat het Manon moeite kostte Titia niet uit zijn armen te pakken om haar zelf tegen zich aan te kunnen houden. Nog niet eens twee volle dagen weggeweest, maar een weerzien alsof ze hun kind maanden hadden moeten missen. Dat deed me goed. Een baby groeit niet alleen van melk, maar vooral ook van liefde. Dat zit wel goed, met deze mama en papa. Toen ze alle babyspulletjes in de auto hadden geladen en met Titia naar de voordeur liepen, hoorde ik Boy zacht tegen Manon zeggen: “Ze ruikt anders!”

“Waarom lach je?”, vroeg Han, toen ik de kamer weer binnenkwam. “O, een binnenpretje”, antwoordde ik. Hoe kon ik hem nou uitleggen dat ik precies wist wat Boy bedoelde met zijn opmerking? In een ver verleden gingen Rob en ik op wintersport en logeerde Manon als ukkie bij Robs moeder. Ze was groot genoeg om uit logeren te gaan, maar ik was er zelf nog niet aan toe.

’s Avonds zat ik stiekem in de badkamer te huilen voordat we naar bed gingen. Nog nooit was ik zo blij dat een vakantie voorbij was. Het eerste wat mij opviel toen ik Manon weer in mijn armen hield, was dat ze anders rook. Ook al had mijn schoonmoeder haar verzorgd met dezelfde spulletjes als ik. Pas veel later bedacht ik me dat het iets primitiefs moet zijn geweest: een ander moederdier had voor mijn jong gezorgd, daarom had ze een andere geur gehad.

Ik denk dat een moederdier haar jong uit duizenden herkent omdat haar eigen geur en die van haar jong met elkaar verwant zijn. Hoe dan ook, ik heb Manon destijds bij thuiskomst meteen in bad gedaan, tot verbazing van Rob. Daarna was ze weer helemaal mijn jong. Ik kon trouwens aan Boy en Manon merken dat ze het gezellig hadden gehad in Bergen. Daar ben ik blij om. Het werd tijd dat ik mijn dochter weer eens vrolijk en verliefd zag.

Zondag

Het is opvallend hoe weinig Wil nog maar langskomt. Meestal zag ik haar elke week wel een keer. Dan maakte mijn hart een sprongetje als ik het geluid van fietsbanden over het grind hoorde, gevolgd door de smak waarmee haar fiets tegen de muur onder het keukenraam terechtkwam en het zachtjes klingelen van de fietsbel. Haar bezoekjes duurden nooit lang, maar ze slaagde er altijd in veel te vertellen in die korte tijd en veel koekjes naar binnen te werken. Nu heb ik haar al een aantal weken niet gezien. Volgens Manon heeft ze een druk sociaal leven én sinds kort een vriendje, waar ze af en toe zelfs blijft slapen. Een mededeling waarvan ik even met mijn oren stond te klapperen. “Ja, hoor eens, ze heeft ook haar eigen verantwoordelijkheid”, zei Manon. “Hoeveel verantwoordelijkheidsgevoel heb je als je op die leeftijd stapelverliefd bent?”, vroeg ik. En toen Manon niet reageerde: “Heb je met haar over de pil gepraat?” “Mam, alsjeblieft, nu even niet!”, antwoordde ze geïrriteerd. “Weet je dat ik soms meteen spijt heb als ik jou iets vertel?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden