Column Anne-Wil Beeld Libelle
Column Anne-WilBeeld Libelle

Dagboek #23

Anne-Wil: “Ik heb het gevoel dat ik afgelopen jaar maar wat heb rondgehangen”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Han en zij hebben hun eerste coronavaccinatie gehad.

Vrijdag

“Ik ben zo blij dat we onze eerste prik hebben gehad”, zeg ik tegen Han. “Op de een of andere manier voel ik me een stuk veiliger.” “Voor onszelf maakt het niet zo veel uit”, antwoordt hij. “We zien bijna niemand en als we wel mensen ontmoeten, zijn we ontzettend voorzichtig. Maar je hebt natuurlijk gelijk, als iedereen z’n prikken heeft gehad, wordt de kans op een normaal leven een stuk groter. Wat wil ik straks graag in de auto stappen en samen naar Frankrijk rijden. Naar dat leuke hotelletje… Is dat niet ergens bij de Loire, waar we zo heerlijk hebben gegeten?” “Als Frankrijk dan al open is”, zeg ik. “Daar ga ik vanuit”, reageert Han beslist. “Ze zitten daar ook niet stil. Als wij hier allemaal zijn gevaccineerd, zijn ze in Frankrijk heus ook wel zover.” Ik knik.

We zitten in de tuin, op ons terrasje. Het is lekker weer, er bloeien bloemen in de border. Sommige rozen staan al in bloei. Ik vind het elk jaar weer een klein wonder dat er uit een knop zoiets moois tevoorschijn komt. Ik denk terug aan een jaar geleden, toen we geen idee hadden dat die pandemie zo lang zou gaan duren. Eindelijk lijkt het einde in zicht. Spontaan uit eten gaan met Han bij ‘ons’ eethuis, boodschappen doen zonder gedoe en weer naar de boetiek. Gewoon weer aan het werk en ’s ochtends opstaan met een doel! Ik heb het gevoel dat ik het afgelopen jaar maar wat heb rondgehangen. Soms wist ik niet eens welke dag het was. Nog even doorbijten, dan is het hopelijk allemaal voorbij.

Zondag

Nadat we het vorige week over Wil hadden, hebben Manon en ik de rest van de week geen contact gehad. Ik ken mijn dochter, ze heeft tijd nodig om dingen op een rijtje te zetten. Gisteravond belde ze: “Morgen even de hei op, mam?” “Ja, leuk”, zei ik. Het was fijn om haar te zien. Ik wilde haar het liefst omhelzen, maar we hielden ons trouw aan de regels. Wandelen op de hei is eigenlijk het enige wat niet is veranderd, dacht ik, toen we achter elkaar aan over een smal paadje liepen. “Vind je het goed dat we het voorlopig niet over Wil hebben, mam?”, vroeg Manon. “Ik heb met haar gepraat en dat was best moeilijk, want we zijn een beetje uit elkaar gegroeid, het afgelopen jaar. Ik ben zo geconcentreerd geweest op mijn zwangerschap dat ik anderen die mij nodig hebben een beetje uit het oog ben verloren. Dat moet ik nu weer zien recht te trekken. Ik praat met jou als ik er klaar voor ben. Oké?” “Natuurlijk is dat oké, lieverd”, zei ik.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden