Anne-Wil Beeld Libelle
Anne-WilBeeld Libelle

Anne-Wil: “Ik zie aan Boy's ogen dat het hem totaal niet bevalt”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Het is zover: baby Titia komt logeren.

Anne-Wil

Vrijdag

Ik ben al vroeg bij Manon. Vandaag is Oefendag Babyverzorging. We staan bij haar wiegje en kijken naar Titia. Ze kijkt met grote ogen terug en maakt kirrende geluidjes. “Ze is zo geduldig”, zegt Manon. “Ik weet eigenlijk niet hoe laat ze ’s ochtends wakker wordt. Meestal is ze al wakker als ik bij haar kom. Nou, vooruit mam, haal je kleindochter maar uit de wieg.” Ik buig me voorover en trek het luchtige dekentje en het lakentje met de geborduurde randjes voorzichtig omlaag. Mijn handen weten wat ze moeten doen.

Ik til haar voorzichtig op. Titia blijft mij met haar grote ogen rustig aankijken. Haar badje heb ik al gevuld en als ik haar op de commode heb bevrijd van kleertjes en luier, laat ik haar voorzichtig in het lauwwarme water glijden. Ook dat vindt ze prima. Waar heb ik me eigenlijk zo druk om gemaakt? Het voelt alsof ik gisteren nog mijn eigen baby’s heb verzorgd. Een klein handje in een mouwtje frunniken, ook dat herinner ik mij nog. Ik moet lachen als Titia haar vingertjes spreidt op het moment dat ik haar gebalde vuistje in een mouwtje wil steken. “Je ziet het, mam, sommige dingen veranderen nooit”, grinnikt Manon.

Als we een halfuurtje later koffiedrinken, vraagt ze of ik nu relaxter ben over komend weekend met Titia. Ik kan uit de grond van mijn hart antwoorden dat ik me er nu alleen nog maar op verheug.

Zaterdag

Met dank aan Engelien is de logeerkamer veranderd in een babykamer. “Wat leuk dat Titia komt logeren. Heb je nog spulletjes van vroeger?” vroeg ze, toen ik het haar vertelde. Dat valt tegen. Ik heb alleen een paar dingen bewaard waaraan ik dierbare herinneringen heb. “Ik heb alles nog van Kevin”, zei ze. Diezelfde middag kwam Bart langs met wat ik nodig zou kunnen hebben om Titia goed te verzorgen. Zo ligt er nu een commodekussen op het kastje en staan er een schattig reiswiegje en een badje met handig opklapbaar onderstel. Bart had zelfs een wipstoeltje met tuigje meegebracht.

Om 11 uur gaat de bel. Manon heeft Titia in haar armen, Boy een groot pak luiers. Ik zie aan zijn ogen dat het hem totaal niet bevalt om zijn dochter hier achter te laten. “Ik zal goed voor haar zorgen”, zeg ik. Boy knikt alleen maar. Als ik de baby van Manon wil overnemen, is hij me voor. Hij drukt haar tegen zich aan alsof hij haar nooit meer wil loslaten. “Boy?” Manon raakt zacht zijn arm aan. Abrupt duwt hij Titia in mijn armen, draait zich om en beent met grote stappen de tuin uit. “Tot morgen, mam”, zegt Manon. Ze streelt nog even over Titia’s wangetje, om zich vervolgens achter Boy aan te haasten. “En dat moet een romantisch weekend gaan worden?” vraagt Han, die ongemerkt achter mij is komen staan. “Hij trekt wel bij”, zeg ik. Niet omdat ik er erg in geloof, maar omdat ik het hoop voor Manon.

Zondag

Wat is het gezellig om weer een baby in huis te hebben. Badje, aankleden, flesje, boertje, luier, wipstoeltje, flesje, boertje, luier, wiegje, flesje, boertje… De uren vliegen om! Het lijkt Titia niet te deren dat papa en mama zonder haar op pad zijn. Volgens mij heeft ze al drie keer naar me gelachen, terwijl ik liedjes voor haar zing.

Tekst: Tineke Beishuizen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden