null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “‘Bedankt voor je steun, mam. Aan jou heb ik wat’, zegt Manon boos”

Anne-Wils reactie op het verhaal van dochter Manon valt niet in goede aarde.

Anne-Wil

Donderdag

Het was een vreemd verhaal dat Manon mij afgelopen zondag op de hei vertelde. “Ik denk dat Boy vreemdgaat”, zei ze nadat we een eindje zwijgend naast elkaar hadden gelopen. Ik schrok. Natuurlijk had ik al gemerkt dat haar iets dwarszat, maar dit had ik niet verwacht. Ik wist niet goed hoe ik op haar mededeling moest reageren, dus zei ik maar niets. Zo liepen we in stilte verder.

Net toen ik dacht dat Manon het bij die ene mededeling zou laten, barstte ze los. Over een jonge vrouw van wie Boy sinds een tijdje personal trainer is. Volgens Manon heeft die vrouw een oogje op hem en daarom had Manon hem verboden om haar nog langer te trainen. En nu was ze erachter gekomen dat bij die trainingen toch had door laten gaan. “En dat betekent dat hij vreemdgaat?” vroeg ik.

Ik zag dat mijn vraag niet goed viel. “Kom nou, mam! Als er niets aan de hand zou zijn, zou hij er toch niet stiekem mee doorgaan?” antwoordde ze geïrriteerd. “Misschien vindt hij het gênant om tegen haar te zeggen dat zijn vrouw hem heeft verboden haar nog langer te trainen”, reageerde ik. Ze stond stil en keek me woedend aan. “Je bedoelt dat jíj er zo over denkt! Nou, mam, bedankt voor je steun. Aan jou heb ik wat!” Ze draaide zich om en liep boos terug naar de auto. Ik strompelde zo snel als ik kon over de hobbelige hei achter haar aan.

Onderweg naar huis zei ze niets meer. Toen we eenmaal bij mij voor de deur stonden, kreeg ik nauwelijks de tijd om uit te stappen. Langzaam liep ik naar de voordeur. Mijn lief in Spanje en nu ook nog ruzie met mijn dochter… In de woonkamer ging ik op de bank zitten en staarde zonder veel te zien de tuin in. Pas toen ik opschrok van het luide knorren van mijn maag, ging ik naar de keuken.

Zaterdag

“Ik heb me er toch een beetje op verkeken”, zegt Han. “maar boeiend is het wel. Ik heb hier al zo veel bijzondere mensen ontmoet. Allemaal groepjes die hun eigen wereld hebben gecreëerd en daar erg gelukkig zijn.”

Maar nog geen spoor van Dorien en Otto, dus. “En nu?” Ik hoor zelf hoe hoopvol mijn stem klinkt. “Ik geef nog niet op”, zegt Han. Er zijn nog wat opties, en die wil ik zeker nog nagaan. Nog een weekje, schat ik, dan houd ik het voor gezien.”

Een wéék?! Elke dag voelt als een maand. Maar het einde is in zicht, dat is al heel wat.

Zondag

Een week duurt Manons zwijgen nu al. Haar bellen heeft geen zin, weet ik uit ervaring. Bovendien, wát moet ik goedmaken? Het idee dat partners elkaar dingen verbieden staat me tegen, en ik weet zeker dat Manon er ook zo over denkt, alleen nu even niet. Trouwens, echt ruzie hebben we niet gehad. Mijn dochter trekt wel weer bij.

Maandag

Het begint al te schemeren als de bel gaat. Ik open de voordeur en… Verbijsterd staar ik naar de vrouw tegenover me. “Hallo Anne-Wil, mag ik binnenkomen?” vraagt Dorien.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden