null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “De ondertoon van ons telefoongesprekje is kriegel”

Anne-Wil vindt het zwaar dat ze niet weet hoe lang Han weg zal zijn.

Anne-Wil

Donderdag

Eerst ben ik gewoon kwaad. Hoe haalt hij het in z’n hoofd, een man van zijn leeftijd! Stopt wat spullen in een tas en gaat op zoek naar z’n zusje. Wil ze eigenlijk wel gevonden worden? Ik stel me voor hoe Dorien ergens aan de Spaanse kust in een woongroep leeft. Allemaal yuppies op leeftijd, ieder een eigen rugzak gevuld met problemen. Of gewoon avonturiers die hun oude bestaan zijn ontvlucht. Dat klinkt helemaal zo gek nog niet, wie wil er niet af en toe tussenuit? Bij de meeste mensen blijft het bij dromen, maar Dorien en Otto hebben het aangedurfd alles achter zich te laten. Ze hadden natuurlijk wat spullen mee en geen geldzorgen. Da’s wel prettig als je op avontuur gaat. Geen auto met kuren of moeten liften, maar gewoon een paar tickets kopen en keurig inchecken op Schiphol. Verder weet ik niets van hun trip, maar een start als deze zegt veel. Volgens mij lopen mensen als zij geen gevaar. Als ze een tijdje zoek willen zijn, is dat hun goed recht. Met Dorien en Otto is niets aan de hand, ik ben ervan overtuigd. Toch vindt Han het nodig om ze te gaan zoeken. Daarom zit ik hier nu in m’n eentje, terwijl het zomer is. We hadden op vakantie gekund of samen kunnen genieten van het heerlijke weer.

Zaterdag

Eindelijk een berichtje van Han. Ja, het gaat goed met hem. Hij zit nu nog even in een hotel in de buurt van Alicante, met een paar gedetailleerde kaarten van de streek voor zich. Han heeft er alle vertrouwen in dat het hem wel gaat lukken om Dorien te vinden. “En dan?” vraag ik. “Wat als ze het daar gewoon naar hun zin hebben?” “Dan ben ik gerustgesteld”, antwoordt hij. “Moeten we het daar nou echt elke keer weer over hebben?”

De ondertoon van ons telefoongesprekje is kriegel, en achteraf heb ik daar spijt van. Nou ja, ik mis Han. Ik vind er niks aan om thuis te komen in een leeg huis. Voor mezelf koken vind ik vreselijk, dus ik neem broodjes mee van m’n werk en eet ze lusteloos voor de televisie. Ik ga zo laat mogelijk naar bed, maar kan vervolgens niet slapen omdat ik gewend ben aan de regelmatige ademhaling van Han en zijn veilige warmte dicht naast me. Ik heb al een paar keer iets gehoord in de achtertuin. Een kat? Een inbreker? Voor de zekerheid laat ik ’s nachts het keukenlicht aan. Wat het allemaal nog erger maakt, is dat ik geen enkel idee heb wanneer Han weer terugkomt. Heeft hij voor zichzelf een einddatum? Een jammer-dan-moment, waarop hij toegeeft dat het hem niet is gelukt? Er is niets om naartoe te leven, en dat bevalt me nog het minst van alles.

Zondag

Het is extra leuk om Manon en Arie te zien nu ik alleen thuis ben. Arie kwispelt enthousiast als altijd, maar Manons gezicht staat strak, er kan geen lachje af. Na tien minuten lopen op de hei barst ze eindelijk los: “Mam, ik weet niet wat ik moet doen, maar ik denk dat Boy vreemdgaat!”

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden