Anne-Wil Beeld Libelle
Anne-WilBeeld Libelle

Dagboek van Anne-Wil: “Dorien lacht. Net iets te uitbundig, als je het mij vraagt”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Schoonzus Dorien en haar vriend Otto komen op bezoek.

Vrijdag

Er is iets. Vanaf het moment dat ik de voordeur opendoe voor Dorien en Otto heb ik dat vervelende gevoel. Ze doen erg aardig, daar gaat het niet om. Dorien heeft een beeldig boeket bij zich, donkerrode rozen en diepblauwe bloemen waarvan ik de naam niet weet. “Ik blijf het raar vinden dat ik je geen knuffel mag geven”, zegt ze terwijl ze me de bloemen geeft. “Zelfs een hand geven mag nog steeds niet. Dat idiote gedoe met die ellenboog, daar doe ik niet aan, hoor. Maar oké, wij leggen ons erbij neer, toch, Ot?” Hij knikt enthousiast. “Wij halen dat gebrek aan knuffelen sámen wel in”, zegt hij. Dorien lacht. Net iets te uitbundig, als je het mij vraagt.

Han komt via de tuindeur binnen. “Hé zusje, wat een leuke verrassing. Goed om jou ook weer eens te zien, Otto!” “Mag ik je écht niet huggen, Han?”, vraagt Dorien. En zonder zijn antwoord af te wachten: “O nee, houd die ellenboog maar bij je!” Uitbundig gelach, weer net iets té. Ik ruik pepermunt.

“Wat willen jullie drinken?” vraag ik. “We hebben perensap, druivensap, mineraalwater…” “Doe mij maar een lekker wijntje”, giert Dorien. “Grapje! Druivensap is oké. Jij zeker ook, Ot?” “Voor deze keer, haha!”, buldert hij. Ik zie Han van de een naar de ander kijken. Fijn dat het hem ook opvalt. We gaan buiten zitten. “Wat is het hier toch heerlijk”, zegt Dorien. “Laten we even langs de planten lopen, dat vind ik altijd zo leuk. Ik mis nog steeds de tuin van mijn vorige huis.”

Terwijl we langzaam door de tuin lopen, praten we over de afgelopen tijd. “Eindelijk weer terug naar normaal”, zegt Dorien. Ze vist een rolletje pepermunt uit haar broekzak. “Jij ook eentje?” Ik schud mijn hoofd. “Wij zijn er gewoon aan verslaafd”, zegt Dorien opgewekt. “Zo heerlijk fris, het ademt zo lekker.” Ik knik alleen maar.

“Heb ik het me verbeeld of was er iets vreemds aan ze?”, vraag ik als ze weer weg zijn. Han zucht en zegt: “Als ik me niet heel erg vergis, zijn ze allebei weer aan de drank.”

Zaterdag

Van Manon hoor ik dat er met Willeke nauwelijks contact mogelijk is. Wil vertelt exact hetzelfde verhaal, maar dan andersom. Allebei lijden ze eronder, zonder te weten hoe ze eruit moeten komen. “Zoiets moet toch op te lossen zijn?”, zegt Han. Hij klinkt een beetje ongeduldig. “Ze houden van elkaar, ze missen elkaar en toch komen ze niet op het idee om iets aan de situatie te doen.” “Makkelijk praten”, zeg ik. “Heb je misschien ook een oplossing in de aanbieding?” “Zeker”, zegt Han luchtig. “Ga er met z’n drieën een weekje op uit.”

Ik staar hem ongelovig aan. “Je bedoelt…” “Ja Anne-Wil, dat is precies wat ik bedoel. Drie generaties, die een weekje met elkaar optrekken in een huisje ergens op een Waddeneiland of in het bos, waarom niet? Eerste dag ongemakkelijk. Tweede dag al iets beter. Derde dag de doorbraak: het zeer noodzakelijke en dramatische moeder-dochtergesprek. Met een wijze oma als scheidsrechter om de boel in goede banen te leiden. De rest van de week alleen nog maar plezier met elkaar.” “Jij bent soms echt niet goed bij je hoofd”, zeg ik.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden