Dagboek van Anne-Wil: “Tja…” zegt Han, “het had een happy end kunnen zijn” Beeld
Dagboek van Anne-Wil: “Tja…” zegt Han, “het had een happy end kunnen zijn”

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Drie keer toets ik Sjoerds nummer in, maar stop ik halverwege”

De grote vraag is: heeft Anne-Wil nu nog een baan of niet?

Tineke Beishuizen

Zaterdag

“Tja”, zegt Han als ik hem vertel hoe flink ik Sjoerd te woord heb gestaan. “Tja…” Op slag ben ik geïrriteerd. “Wat nou tja? Wat is dat voor een rare reactie? Wat had ik dan moeten doen?” “Nadenken misschien?” antwoordt Han rustig. “Het kan nou wel heel stoer voelen dat je zo hebt gereageerd, maar ondertussen ben je nu wel definitief je baan kwijt. Als ik tja zeg, dan bedoel ik vooral: is dat wat je echt wilde?” “Nee, natuurlijk niet”, zeg ik.

“Die man belt je”, zegt Han. “Waarschijnlijk is hij het nog steeds niet met je eens, maar hij laat héél duidelijk merken dat hij je niet kan missen. Wat verwacht je dan nog meer? Jij hebt je punt gemaakt, en hij heeft daar heel goed op gereageerd, vind ik. Vergeet niet dat het voor een man als Sjoerd heel moeilijk is om te moeten toegeven dat hij het zonder jou niet redt nadat hij je met veel bombarie zijn zaak heeft uitgezet. Daar mag je best even een goed gevoel over hebben. Maar je moet ook je belangen niet uit het oog verliezen. Jij wil die baan niet kwijt en hij wil jou niet kwijt: het had dus een happy end kunnen zijn. In plaats daarvan ga jij op de nuffige toer.”

Verbouwereerd kijk ik hem aan. “Vind je dat echt?” “Ja, dat vind ik, anders zou ik het niet zeggen.” Ik hoor ongeduld in zijn stem. “Wat moet ik dan?” vraag ik. “Zo veel opties heb je niet”, zegt Han. “Of je laat het erbij en je bent een baan kwijt. Of je trekt je jas aan en stapt op de fiets. Dan is Sjoerd blij als hij je ziet, en kun jij meteen aan de slag. En drinken jullie samen een glas op de goede afloop.”

Zondag

Intens opgelucht. Zo voel ik me. Ik kan niet tegen ruzie, nooit gekund ook. Ik geef liever iemand gelijk die het niet heeft dan in een situatie te belanden waarin we niet meer groeten. Ik ben er niet meer zo zeker van dat ik goed handelde toen ik een conflict aanging met een gast. Klantvriendelijkheid houdt ook in dat je soms wat moet slikken en je mond moet houden. Als ik daar niet tegen kan, moet ik misschien niet met gasten willen werken. Ook al is het met tegenzin, ik kan niet anders dan Sjoerd gelijk geven. En mijn reactie toen Sjoerd belde had ook best anders gekund. Stevig voor mezelf opkomen, daar is niks mis mee. Toch is het niet Sjoerd, maar ben ik het zelf die ervoor heeft gezorgd dat ik nu zonder werk zit.

Toch kostte het me gisteren veel moeite hem te bellen. Drie keer begon ik zijn nummer in te toetsen en stopte ik halverwege. De vierde keer nam hij direct op. Ik zei mijn naam en zweeg even, in de hoop dat Sjoerd iets zou zeggen waardoor het voor mij makkelijker werd. Maar hij zei alleen: “Ja?”

Ik haalde diep adem. “Sorry. Je had helemaal gelijk en ik wil graag terugkomen.” Na een korte stilte zei hij vriendelijker dan ik van hem gewend ben: “Dat doet me nou oprecht plezier. Tot straks.” Een paar minuten later zat ik op de fiets.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen en is getrouwd met Han.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden