null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Er zit me iets dwars, maar ik weet niet precies wat”

Anne-Wil houdt een vervelend gevoel over aan een gesprek met haar schoonzus Anja.

Anne-Wil

Donderdag

Om de een of andere reden was het vandaag rustig in de zaak. Toen ik had opgeruimd, zei Sjoerd dat ik wat hem betreft best eerder weg kon. In een opwelling belde ik Anja of ze zin had in een terrasje en daar zitten we nu. Een beetje onderuit gezakt, genietend van een koel wit wijntje in de namiddagzon.

“Als ik ben verhuisd, hoort dit bij de dingen die ik ga missen”, zegt Anja. “Die gezellige kleine dingen die wij samen ondernemen. De onverwachte bezoekjes van Manon en Willeke.”

Verbaasd ga ik rechtop zitten. “Ik wist niet dat zij weleens langskomen”, zeg ik.

“O ja, vooral Wil, zo gezellig, dan kletst ze honderduit. Ik had een beetje met haar te doen, de laatste keer dat ik haar sprak. Moet je je voorstellen: je maakt het uit met je vriendje omdat je verliefd bent op een ander, en dan blijkt die ander niets voor jou te voelen! Geen wonder dat ze een beetje depri is. Problemen op die leeftijd moet je niet onderschatten, die zijn hevig en serieus. Gelukkig kan ze er goed met haar moeder over praten. Nou ja, ik vertel jou natuurlijk niets nieuws. Jij hoort dat soort dingen vast eerder dan haar eigen moeder.”

Ik mompel iets, pak mijn glas wijn en zet het weer terug. Ik heb een vreemd gevoel in mijn buik. Waarom weet ik dit niet? Ik denk zo vaak aan Anja, moederziel alleen in dat huis waar ze ooit gelukkig was met mijn broer. Te ver van haar dochters om ze vaak te zien. Gelukkig krijgt ze bezoek van mijn dochter en kleindochter, dat is toch mooi? Maar het vervelende gevoel blijft.

Vrijdag

“Je bent zo stil. Is er wat?”, vraagt Han tijdens het ontbijt.

“Ik weet het niet”, zeg ik eerlijk. “Er zit me iets dwars, maar ik weet niet precies wat.”

“Misschien kunnen we er samen achter komen”, zegt Han.

Ik vertel over gistermiddag. Hoe gezellig het was met Anja, wat ze vertelde over de bezoekjes van Manon en Wil, en hoe op dat moment het vreemde gevoel in mijn buik begon.

Han legt hij zijn hand op de mijne. “Lieverd, wat jij voelt is jaloezie. Je bent gewoon ouderwets jaloers. Daar is op zich niets mis mee, maar het is wel handig als je probeert te achterhalen wat die jaloezie veroorzaakt. Gun je Anja die aandacht niet?”

“Daar gaat het niet om!” roep ik bozig. “Maar zo vaak zie ik Wil niet meer, en dan gaat ze wél naar Anja. Moet ik dat soms leuk vinden?”

“Wil heeft een bepaalde hoeveel tijd te verdelen, zoals wij allemaal. Het stukje ‘oma bezoeken’ is ‘oma én Anja bezoeken’ geworden. Dat is alles. Je moet nu even een dierbaar iemand delen met iemand die jou ook dierbaar is. Tja, lieverd, zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.”

Ik zeg niets, maar op de een of andere manier is het rotgevoel in mijn buik verdwenen. Ik kijk naar Han en denk: wat ben ik blij met jou!

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden