Dagboek van Anne-Wil: “Ik vraag me af of we ineens heel arm zijn geworden” Beeld Libelle
Dagboek van Anne-Wil: “Ik vraag me af of we ineens heel arm zijn geworden”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Han zet de verwarming laag en vindt dat ik korter moet douchen”

Anne-Wil heeft intens behoefte aan een kerstboom.

Tineke BeishuizenLibelle

Zaterdag

Zaterdag is de dag van de weekendkranten. We lezen er twee, op zaterdag de nieuwskaternen, op zondag neem ik meestal uitgebreid de tijd voor de bijlagen. Soms heb ik gewoon medelijden met de bezorger, als ik de enorme stapel papier van de mat oppak. Je zal er maar mee moeten sjouwen. Ik hou ervan om de krant aan de tafel te lezen. Met een kop koffie na het ontbijt of een glas wijn op zondagmiddag. Het geritsel als ik een bladzijde omsla, de geur van het papier, heerlijk, ik ben echt een krantenmens. Ik lees elke letter van mijn lievelingsjournalisten. Tegelijk maken de dingen waarover ze schrijven me af en toe ook somber, zoals oorlogen niet eens zo gek ver van ons vandaan, en de alsmaar stijgende energieprijzen.

De ontwikkelingen in de wereld hebben invloed op de manier waarop ik altijd heb geleefd. Als geboren koukleum wil ik dat het overal in mijn huis behaaglijk is, zelfs in de gang hebben we een radiator. “Sorry, Anne-Wil”, zei Han, toen hij de kraan ervan dichtdraaide.

Sindsdien heb ik al twee extra dikke truien gekocht. Van die fijne wollen met een col, waarin ik helemaal verdwijn. Ook was het tijd voor nieuwe sloffen: suède met vachtvoering tot mijn enkels. Niet heel goedkoop. Volgens Han heb ik ze er binnen een maand uit door het lager zetten van de verwarming. Alleen in de badkamer mag het van hem lekker warm zijn, maar ik moet wel kort douchen. Ik begon me af te vragen of we soms ineens heel arm zijn geworden, maar nee, het is een principekwestie, vindt hij: “We moeten zuinig zijn met energie, er is te weinig van en het is te duur.”

Mijn gedachten gaan naar wat ik in de krant las, dat een derde van onze bevolking de komende winter in de kou zal zitten vanwege de hoge energieprijzen. Ik denk aan mijn oma en opa. Zij groeiden op met een kolenkachel in de woonkamer, meer verwarming was er niet. Voor hen was het normaal dat ze ’s avonds met een kruik naar bed gingen. Oma kon heel goed beschrijven hoe ’s ochtends de ijsbloemen op de slaapkamerramen stonden. IJsbloemen. Ik vond het als kind heel romantisch klinken. “Romantisch?” had opa nijdig gezegd. “Er is niets romantisch aan armoede, onthoud dat maar goed!” Ja, ik heb het onthouden, opa. Je kunt tevreden zijn, je kleindochter let op de kleintjes.

Dinsdag

Op het plein bij het gemeentehuis staat een metershoge kerstboom. Al vanuit de verte twinkelen de lichtjes je tegemoet. Er is een hele discussie over geweest, of het verantwoord is om een kerstboom in het dorp te verlichten van belastinggeld. “Ja”, denk ik, ook al vraagt niemand naar mijn mening. Een kerstboom straalt vrede uit, en als we ergens behoefte aan hebben, dan is dat het wel.

Woensdag

Wij hebben vandaag onze kerstboom gekocht. Han vond het eigenlijk nog te vroeg, maar toen ik uitlegde waarom ik zo’n behoefte had aan een kerstboom, sloeg hij zijn armen om me heen en zei: “Dan gaan we vanmiddag nog op kerstbomenjacht.” En nu ruikt het hele huis ernaar! Terwijl Han de kerstversiering van zolder haalt, neurie ik zacht Stille nacht.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden