null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Het doet me pijn mijn kleindochter zo verdrietig te zien”

Dochter Manon heeft een moeder-dochter-kleindochter uitje geboekt.

Anne-Wil

Donderdag

Eindelijk heb ik weer eens mijn kleindochter op bezoek. Natuurlijk zie ik haar elke zaterdag in de broodjeszaak, maar thuis is toch anders. Ik vraag me af of zij het ook fijn vindt haar oma weer eens zonder plastic mutsje te zien.

Willeke zit aan de tuintafel en lacht als ik zeg dat ik haar gympen zo leuk vind. “Sneakers dan?” probeer ik, om te laten merken dat ik echt niet zo ouderwets ben als zij denkt. Ik weet heus wel dat er tegenwoordig mensen zijn die een halve nacht in de rij staan om het nieuwste model gymp te kunnen bemachtigen. Daarvan wordt dan maar een beperkt aantal in de winkel verkocht, met een duizelingwekkende bedrag op het prijskaartje. Als oma moet je proberen bij te blijven, vind ik, en daar doe ik ook mijn best voor.

Ondertussen zit Wil voor zich uit te kijken. Ik denk niet dat ze iets van de tuin ziet, haar blik lijkt naar binnen gekeerd. Ik weet dat ze het moeilijk heeft sinds het uit is met haar vriendje Floris en dat de jongen op wie ze verliefd is niet hetzelfde voelt voor haar. Tja, ze zal niet de laatste zijn die het overkomt, maar het doet me pijn om mijn mooie, meestal stralende kleindochter zo verdrietig te zien. Toch doet ze een moedige poging er niks van te laten merken. Ik zet een schaal met haar lievelingskoekjes op tafel. Daar heb ik altijd een pak van in huis.

Koekjes lossen geen problemen op, maar ze zijn wel lekker. Ik ga naast haar zitten en zwijg. Het heeft wel iets, samen zwijgen in het zonnetje. Als ze na een uurtje opstapt, geeft ze me een knuffel. “Wat kun jij lekker stil zijn, oma”, zegt ze en ze fietst zwaaiend weg.

Maandag

Manon heeft een creatief weekend voor ons geboekt. Ze doet er nogal vaag over. Misschien weet ze zelf ook niet precies wat ons te wachten staat. Of misschien is ze bang dat ik niet meega als ik ontdek waar het eigenlijk om gaat. In elk geval staat welzijn voorop, begrijp ik uit haar verhalen. Niet alleen lichamelijk, maar vooral ook mentaal. Dat heeft me aan het denken gezet. Hoe zit het eigenlijk met mijn geestelijk welzijn? Eerlijk gezegd heb ik geen idee, dus informeer ik ernaar bij Han.

“Hoe het met jouw geestelijk welzijn zit?” herhaalt hij. “Waarom wil je dat ineens weten?”

Ik vertel hem van Manons plan om samen met haar en Willeke een weekend iets creatiefs te gaan doen.

“O”, antwoordt hij, “je bedoelt iets met veel yoga, mediteren, zen en onbespoten groente?”

“Ik weet het niet”, zeg ik. Hij denkt even na. “Jullie gaan met z’n drieën, dat is al leuk. Jullie gaan nieuwe ervaringen opdoen, dat kan óók heel leuk zijn. Verdiep je er gewoon van tevoren niet in, Anne-Wil. Ga erheen en laat het allemaal een beetje over je heen komen. Vergeet niet dat nieuwe ervaringen heel goed kunnen zijn voor je geestelijk welzijn. Sommige oude ervaringen trouwens ook.”

Han slaat zijn armen om me heen en zoent me.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden