null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “‘Het enige wat ik wil, is dat Jaap er weer is’, zegt Anja”

Anja, de schoonzus van Anne-Wil, twijfelt of ze haar huis moet verkopen. Ze heeft er nog zo veel mooie herinneringen aan haar Jaap...

Anne-Wil

Donderdag

“Kim begint er een beetje genoeg van te krijgen”, zegt Anja. “Mijn dochter vindt me veel te kieskeurig. Maar wat moet ik dan? Een huis kopen waar ik eigenlijk niets aan vind?” Ze heeft bij ons gegeten. We hebben met z’n drieën koffiegedronken en toen is Han naar z’n werkkamer vertrokken. De deuren naar de tuin staan open, de ondergaande zon kleurt de lucht oranje. “Toen we ons huis kochten… Ik weet niet wat het was, het was gewoon meteen duidelijk dat ʼt hét huis was. Echt, Anne-Wil, we keken elkaar aan en we wisten het, zonder een woord met elkaar te wisselen. We hadden nog niet eens rondgekeken. Het was zoiets als liefde op het eerste gezicht.” Ik kijk naar haar gezicht en zie dat ze terug is in het moment dat zij en Jaap hun huis kochten. “Anja”, zeg ik voorzichtig. Met een dromerige glimlach staart ze de tuin in. “Toen jullie het kochten, waren Jaap en jij gelukkig. Dat magische ‘dit is het!’ had alles te maken met dat geluksgevoel. Misschien moet je zo’n klik nu niet verwachten.” Ze kijkt me aan en antwoordt afgemeten: “Ik wil alleen een huis kopen als ik er iets mee heb. Ik zoek geen dak boven mijn hoofd, dat heb ik al. Ik zoek een plek waar ik gelukkig kan zijn.” “Lieverd,” zeg ik, “als ik je zo hoor, ben je helemaal nog niet toe aan iets anders. Weet je wel zeker dat je wilt verhuizen?” Ze is lang stil. “Nee”, zegt ze. “Eigenlijk weet ik dat niet, maar Kim dringt steeds meer aan. Ze wil mij graag in de buurt hebben, ze denkt dat ik de dood van Jaap dan sneller verwerk. Ik heb ons huis niet voor niets uit de verkoop gehaald. Het enige wat ik wil, is dat Jaap er weer is.” “Verhuis dan niet”, zeg ik. “Blijf hier, met je mooie herinneringen. Neem geen beslissingen die je niet kunt terugdraaien. Wacht tot je wéét wat je wilt, want heus, dat moment komt.” Anja staat op en loopt naar me toe. “Even een knuffel”, zegt ze. “Ik zou ook gek zijn om bij jou weg te gaan!”

Zaterdag

“Weet je nou al of je een weekendje wilt gaan yogaën?”, vraagt Manon.

“Echt, je zult zien dat je het reuzeleuk vindt.”

“Teruggaan naar de kern van mezelf”, zeg ik. “Daar heb ik nou nog nooit behoefte aan gehad.”

“Doe niet zo flauw, mam, zo praat mijn yogajuf nou eenmaal. Vergeet dat. Yoga is lekker en ontspannend. Anders ga je fijn boetseren, er is meer creatiefs te doen. En zeg nou niet dat je er nog steeds over moet nadenken, want ik moet nu echt gaan boeken.”

Ik zucht. “Oké… Ik ga wel mee, op zoek naar mijn kern.”

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden