null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Hoe druk ben je, als niet merkt hoe eenzaam een vriendin is?”

De begrafenis van Agnes is een treurige bedoening en Han wil zijn zus Dorien gaan zoeken in Spanje.

Anne-Wil

Donderdag

Er waren maar weinig mensen bij de uitvaart van Agnes. Ons vriendinnenclubje, een buurvrouw met de naam Ans, en een jongeman die niemand groette, bij de deur bleef staan en meteen verdween na de korte plechtigheid. Zodra ik hem zag, wist ik dat hij de zoon van Agnes was. De zoon met wie ze geen contact had, over wie ze één keer vertelde en daarna nooit meer. Ik vroeg me af hoe hij zich voelde, hoe hij wist dat zijn moeder was overleden, waarom hij was gekomen? Iedereen had bloemen meegebracht, die legden we op de kist en ik zag tranen bij Janna toen de kist zakte. Later dronken we koffie in een café in het centrum van de stad. We zeiden niet veel. Ik denk dat we allemaal hetzelfde dachten. Hoe druk kun je zijn met je eigen leven, dat je je niet realiseert hoe eenzaam iemand in je directe omgeving is...

Zaterdag

Welke oma krijgt nou haar kleindochter als collega? Wat een cadeautje, zeg. Hoe drukker het is, hoe meer plezier Willeke in haar werk heeft. Ze maakt razendsnel het ene broodje na het andere klaar, maakt ondertussen grapjes met Rita en flirt op afstand met Harry. Sjoerd neemt ze in de maling als hij commentaar heeft dat haar niet bevalt. Als hij vindt dat ze te veel krabsalade op een broodje doet ze, haalt ze het teveel eraf met een lepel, die ze vervolgens in haar mond steekt. Op zijn gezicht zie ik een mengeling van irritatie en een met moeite onderdrukte lach. Vervolgens verdwijnt hij zonder iets te zeggen. Als trotse oma vind ik de zaterdag ineens de leukste dag van de week. “Blijf je dit werk nog lang doen?” wil Han weten. “In elk geval totdat jij ophoudt erover te zaniken”, antwoord ik. “Ik doe eerlijk werk waarvoor ik mij niet hoef te schamen, maar ooit gaat het me vervelen en dan ga ik iets anders doen. Dat geeft mij een heerlijk vrij gevoel, zou jij ook eens moeten proberen!” Hij mompelt iets, een echt antwoord komt er niet, maar dat had ik eerlijk gezegd ook niet verwacht.

Zondag

Tot nu toe is Han niet teruggekomen op zijn idee een vakantie naar de Spaanse kust te boeken om Dorien en Otto te zoeken. Ik vind het een onzinnig plan. Hoe stelt hij zich dat voor? Strandwandelingen maken en bij elk stel op een badlaken even checken of het misschien zijn zusje en haar vriend zijn? Hun namen roepen? Gastenlijsten in hotels checken? We zitten in de tuin aan de koffie als hij er ineens weer over begint: “Ik denk dat het niet moeilijk is om erachter te komen waar communes zijn van... laat ik zeggen... de hippies van deze tijd. Communes met buitenlanders. Als ik daar een lijstje van heb, kunnen we daar toch gaan kijken? Je weet maar nooit.” Hij klinkt zo hoopvol dat het mij ontroert. Ik wilde eigenlijk iets heel anders zeggen, maar zeg in plaats daarvan bijna troostend: “Natuurlijk Han, je weet maar nooit.”

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden