Dagboek van Anne-Wil: “De drukte is goed voor Sjoerd én zijn humeur, dus ook voor ons” Beeld Libelle
Dagboek van Anne-Wil: “De drukte is goed voor Sjoerd én zijn humeur, dus ook voor ons”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Hoe minder Manon vertelt, hoe meer er in haar leven gebeurt”

In de winter is niks zo fijn als thuiskomen in een huis vol warmte en liefde.

Tineke BeishuizenLibelle

Donderdag

Ja, ik ben ondertussen wel een beetje gewend aan het nieuwe jaar. Ik merkte dat ik het wel prettig vond om de kerstboom leeg te halen, alle versieringen in de opbergdozen te doen en de stapel dozen in de armen van Han te zien verdwijnen naar de zolder. Dat was het dan weer, denk ik, terwijl dennennaalden zacht tikkend in de stofzuiger verdwijnen. Adieu feestdagen, adieu te veel lekker eten, adieu oliebollen en vuurwerk: het dagelijks leven gaat weer beginnen! Onzin natuurlijk, want het dagelijks leven is allang weer begonnen. Wat mijzelf betreft met een van de drukste periodes van het jaar, de uitverkoop. Hordes koopjesjagers zitten met koffie en gebak bij ons uit te puffen van het shoppen. Hun tassen vol aanwinsten vaak pontificaal in het gangpad uitgestald. Er iets van zeggen is zinloos. Als eroverheen stappen lastig is, schuif ik zo’n uitpuilende tas met mijn voet iets opzij, terwijl ik tegelijkertijd probeer het dienblad horizontaal te houden. Dat lukt steeds beter. Zelfs zo veel beter dat Sjoerd “Goed zo, wijfie!” zegt, als ik een overvol dienblad in de keuken deponeer. Ik glimlach en neem een blad met vier koppen koffie van hem aan. “Dank je, jochie” ligt op het puntje van mijn tong, maar ik weet me te beheersen. Een pauze zou wel even lekker zijn, maar het is een gekkenhuis. Dat is goed voor Sjoerd én voor zijn humeur. En dus voor ons.

Vrijdag

Ik zit onderuit op de bank, het haardvuur brandt en ik heb een glas wijn binnen handbereik. Han masseert met de knokkels van zijn rechterhand mijn voet, met z’n linkerhand houdt hij mijn enkel vast. Ik ben zoals elke dag intens koud thuisgekomen. Het moment waarop de voordeur in het slot valt, is in de winter voor mij hét moment van de dag. O, die heerlijke warmte van thuis. De glimlach van mijn lief als hij mij in de gang tegemoetkomt, zijn warme lippen op mijn koude mond, zijn arm om me heen als we de woonkamer binnengaan. Hier brandt het vuur, hier ben ik thuis. In geen enkel seizoen ervaar ik thuiskomen zo intens als in de winter.

Maandag

Ik weet dat veel mensen een intense hekel hebben aan januari, maar ik vind het een maand vol hoop. Kijk nou toch eens wat er allemaal voor leuks in de tuinen naar boven komt. Een voorbode van nog veel meer mooie dingen die tevoorschijn gaan komen. Voel eens hoe warm de januarizon al kan zijn. Je merkt voorzichtig dat de dagen langer worden. Gisteren heb ik met Manon een lange wandeling gemaakt. Warm ingepakt genoten we van het buiten-zijn. Het is alleen jammer dat ze zo weinig vertelt over zichzelf, want ik weet: hoe minder ze vertelt, hoe meer er in haar leven gebeurt. Ik weet ook dat het geen zin heeft om vragen te stellen. Misschien vindt ze het juist wel fijn om een paar uur in de week niet te denken aan wat er in haar leven niet gaat zoals zij wil.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden