null Beeld

PREMIUMDagboek

Dagboek van Anne-Wil: “Ik denk nog steeds dat het geen goed idee is dat Anja gaat verhuizen”

Anne-Wil helpt haar schoonzus Anja met verhuisdozen inpakken.

Anne-Wil

Donderdag

Zelf verhuizen is al een hele onderneming, maar iemand anders verhuizen is nog veel moeilijker. Toen ik ooit mijn eigen dozen stond in te pakken, besliste ik ter plekke wat mee moest en wat weg kon. Onder invloed van haast en zenuwen heb in die periode heel wat dingen weggedaan waar ik later spijt van kreeg. Maar het was wel bevorderlijk voor het inpaktempo. Aangezien ik niet voor Anja kan beslissen, loop ik elke tien minuten wel een keer naar haar toe. “Anja, moet dit mee?” Meestal antwoordt ze dan: “Goh, geen idee.” Om vervolgens op de enige nog beschikbare stoel te gaan zitten nadenken of ze dat boek, dat tafellaken met die vlekken of die halfkale bontmuts kan missen of niet. Haar argument om dingen te bewaren die ze waarschijnlijk nooit meer zal gebruiken is steeds hetzelfde: “Ach… dat heb ik nog samen met Jaap gekocht.” Alles meenemen en later uitzoeken, lijkt haar motto.

In haar nieuwe huis zullen haar dochters helpen uitpakken. Eindelijk, want van mij mogen zij ook weleens wat doen. Hun reactie: “Sorry, maar echt geen tijd”, is voor Anja kennelijk een goed excuus. Het ligt op mijn lippen om te zeggen: “Dan maak je maar tijd!” Tot nu toe heb ik me kunnen beheersen. Anja is flink, ik kan niet anders zeggen. Ik zie dat ze verdriet heeft, maar ze geeft er niet aan toe. “Ik ga je zo missen”, heeft ze een paar keer gezegd. Ik zal haar ook missen. We zien elkaar elke week wel een keer. Ze eet regelmatig bij ons en zij nodigt ons ook vaak uit. Ze maakt fenomenale Indische rijsttafels, waar ze dan dagen van tevoren mee bezig is. Haar dochters vinden het onzin om zo veel tijd aan iets onnozels als eten te besteden. “Voor hen moet het allemaal snel en makkelijk”, zei ze ooit eens met een diepe zucht. “Ik heb bij hen nog nooit iets gegeten dat niet uit een pakje kwam.”

En nu gaat ze weg. Nog steeds denk ik dat het geen goede beslissing van haar is om in de buurt van haar dochters te gaan wonen. Ik vrees dat ze haar vooral gaan gebruiken als oppasoma.

Zaterdag

“Zou je wat minder kunnen kwebbelen met de gasten?”, vraagt Sjoerd. Het venijn druipt ervan af terwijl hij het zegt. “Ik geef gewoon antwoord als gasten me iets vragen”, zeg ik. “Maar ik wil voortaan ook wel zeggen dat ik van mijn baas geen informatie mag geven. Of ik roep je er even bij. Zeg maar wat je wil.” Achter me hoor ik Willeke grinniken. “Ik begrijp niet waarom ik jullie nog voor me laat werken”, sneert Sjoerd. “Nou, ik wel hoor”, zegt Wil. “Zonder ons heb je een probleem. Weet je wat oma, we lopen straks wel bij die tent hiernaast binnen. Die is vanaf deze week één dag per week dicht omdat ze niet genoeg mensen hebben voor in de bediening. Wedden dat we daar ook meer kunnen verdienen? Wat denk jij, Sjoerd?” Sjoerd kijkt alsof hij een heleboel denkt, maar is zo verstandig zijn mond te houden.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden