null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “‘Ik ga naar Spanje,’ zegt Han, ‘zonder jou’”

Han heeft besloten dat hij toch naar Spanje gaat om zijn zus Dorien te zoeken. Zónder Anne-Wil.

Anne-Wil

Zaterdag 16 juli

“Ik moet je iets vertellen”, zegt Han. “Je gaat het niet leuk vinden.” Ik weet niet wat andere vrouwen denken als hun man zoiets zegt, maar ik vermoed ongeveer hetzelfde als wat door mijn hoofd schiet: hij heeft een ander. Die gedachte slaat natuurlijk nergens op. Toch trillen mijn handen een beetje. Snel zet ik de pan neer, die ik zojuist heb gevuld met water. Aardappeltjes maak je klaar in kokend water, heb ik van mijn moeder geleerd. Gewoon erin plonzen, maar eerst het zout. Wat een moment om mij iets te vertellen wat ik niet leuk zal vinden. Ik draai het gas uit, haal diep adem en draai me om. “Vertel”, zeg ik. “Wil je iets drinken?” vraagt Han. Ik laat me op een stoel zakken. “Han, zég het gewoon. Als ik dorst heb, pak ik zelf wel iets.” Hij leunt tegen de muur. Mijn ogen dwalen even langs zijn slanke lijf. Hoeveel mannen van zijn leeftijd hebben een buik die over hun broekriem hangt? Hij gaat zitten, dan pas kijk ik hem aan. “Nou, komt er nog iets van?” zeg ik. Dit is niet de manier waarop ik meestal tegen hem praat. Maar sinds Sjoerd mijn baas is, ben ik meer van de duidelijkheid en wat minder van de beleefdheid.

“Ik ga naar Spanje”, zegt Han. “Zonder jou.”

“O”, zeg ik. “Tjonge... Vergeet je zwembroek niet.”

“Anne-Wil, ik meen het. Ik ga niet op vakantie, ik ga Dorien zoeken. Ik heb contact met een vriend van Otto, die weet waar ze ongeveer zitten. Het is handiger als ik alleen ga, denk ik, dan heb ik meer bewegingsvrijheid. Nogmaals, het is geen vakantie. Ik zou veel liever samen met jou gaan, lieverd, maar dit laat me niet los. Ik hoop dat je dat begrijpt.”

Ik zwijg. Ja, ik weet dat hij geen rust zal hebben, zolang hij niet weet hoe het met zijn zusje is. We zitten zwijgend tegenover elkaar. “Zeg eens iets”, zegt Han dan. Ik schud mijn hoofd. “Wat moet ik zeggen? Volgens mij heb je je besluit al genomen. Maar ik begrijp het, Han. Ik begrijp dat jij je zorgen maakt en hoop echt dat je haar vindt. Wanneer ga je?” “Morgen”, antwoordt hij. Mijn mond zakt open. “Sorry, hoe eerder ik ga, hoe eerder het achter de rug is.”

Zondag 17 juli

Tot mijn verbazing haalt Han een royaal formaat gloednieuwe rugzak uit de kofferbak van z’n auto. “Ik kan moeilijk met een koffertje een hippiekamp binnenwandelen”, zegt hij. Hij heeft een spijkerbroek aan die ik nooit eerder heb gezien en een verschoten T-shirt. Dat ontroert me ineens zo dat ik tranen voel prikken. Broer gaat op zoek naar zus. Wat stelt hij zich voor van zijn reis? Hoe denkt hij zijn zus aan te zullen treffen, áls hij haar al vindt. Maar ik blijf opgewekt tot ik hem heb uitgezwaaid. Pas dan...

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden