Dagboek van Anne-Wil: “Voor het kind in mij kan de kerstboom niet groot genoeg zijn” Beeld Libelle
Dagboek van Anne-Wil: “Voor het kind in mij kan de kerstboom niet groot genoeg zijn”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Ik hoor mezelf zeggen wat mijn moeder altijd zei”

De kerstdagen zijn harmonieus verlopen en Anne-Wil gaat weer aan het werk. Zal ze in 2023 stoppen met werken, wat Han zo graag wil?

Tineke BeishuizenLibelle

Maandag

De woorden ‘warm’ en ‘liefdevol’ omschrijven de afgelopen dagen het beste. Werkelijk geen enkele wanklank, en dat is best bijzonder als het om een familiebijeenkomst gaat. Ik vond het heerlijk om kaarslicht weerspiegeld te zien in de ogen van Titia, die stil verrukt, met haar duim in haar mond alleen maar naar de kerstboom zat te kijken.

“Kunnen we de boom niet eens een jaartje overslaan?” vroeg Han op de ochtend waarop we er eentje gingen uitzoeken. Want laten we eerlijk zijn: het is gedoe. Het uitzoeken, naar huis slepen, kerstspullen tevoorschijn halen, boom versieren, en een paar weken later het hele verhaal opnieuw, maar dan in omgekeerde volgorde. Om van de dennennaalden overal in huis maar niet te spreken. Ja, een jaartje geen boom zou uren werk schelen, maar voor mij zou het niet echt Kerstmis kunnen zijn zonder een kerstboom, al is het maar een kleintje.

Natuurlijk gingen we wel, en kwamen we zoals elk jaar thuis met een exemplaar dat een behoorlijke slag groter was dan we in gedachten hadden. Dat is dan toch het kind in mij, voor wie de kerstboom niet groot genoeg kan zijn. Ik geniet ervan, keer op keer, zeker als de feestdagen zo harmonieus voorbijglijden als dit jaar.

Tijdens het etentje heb ik met verbazing naar mijn oudste kleinzoon zitten kijken. Het lijkt zo kortgeleden dat Robbert op zijn plastic tractor rondjes draaide om de eettafel, en kijk nu eens, zo volwassen. Hij voelde dat ik naar hem keek, draaide zijn hoofd mijn kant op en glimlachte. Op dat moment schoot er een dwaze gedachte door mij heen: ik hoop dat ik het nog meemaak dat hij kinderen krijgt.

Dinsdag

Ja, het zijn drukke dagen, en ik kom vaak uitgeteld thuis, maar wat een ontvangst wacht mij daar. Als Han de open haard heeft aangestoken en de rode wijn en lekkere toastjes heeft klaargezet, ben ik binnen een kwartier vergeten hoe moe ik ben. Hij laat de gordijnen open tot ik er ben. Ik hou ervan om de straat in te fietsen en vanuit de verte onze verlichte ramen te zien.

Han wil graag dat ik stop met werken, dat weet ik. Hoe kouder en donkerder de winterdagen zijn, hoe meer ik neig aan zijn wens tegemoet te komen. Vooral als de wekker gaat en de wereld aan de andere kant van het gordijn nog ongezellig donker is. Gelukkig is hij erover opgehouden.

“Alweer bijna een jaar voorbij”, hoor ik mijzelf tegen Han zeggen. Meteen schiet ik in de lach, omdat ik zojuist exact de woorden heb gezegd die mijn moeder eind december geregeld sprak. Ik ergerde me daar vroeger altijd aan, omdat het zo’n zinloze tekst is. En nu komt-ie uit mijn eigen mond? Ik zie Han glimlachen, maar hij houdt zijn commentaar voor zich.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden