null Beeld

PREMIUMDagboek

Dagboek van Anne-Wil: “Ik kan geen weerstand bieden aan die glimlach van Han”

Han heeft sinds kort veel meer tijd voor klusjes én voor slimme analyses van Anne-Wils relatie met Manon.

Redactie

Donderdag

Het valt me op dat Han de laatste tijd steeds minder vaak weg hoeft. Hij heeft zelfs tijd om wat klusjes in huis te doen. Vroeger ging er aardig wat tijd overheen voordat een lampje werd opgehangen of een keukenkastje gerepareerd. “Sorry schat, ik was het echt van plan, maar er kwam iets tussen.” Het standaardexcuus van iemand die het altijd druk heeft. “Ik ben m’n werk een beetje aan het afbouwen, zodat ik tijd krijg om de dingen te doen waarvoor ik al jaren geen tijd heb.” Natuurlijk wil ik weten wat die dingen zijn, maar daar reageert hij op met een combinatie van gemompel en schouders ophalen.

Hoe dan ook, ik vind het fijn dat hij er vaker is. Han is een man die nooit te veel is, naar wie ik graag kijk. Een man... nou ja, gewoon de man op wie ik nog steeds dol ben. “Wat zit je nou naar me te kijken?” wil hij weten. “Ik zit te bedenken dat ik je best een leuke man vind”, antwoord ik. Han trekt één wenkbrauw op. “Is dit een uitnodiging?” “Een uitnodiging voor wat?” vraag ik. Hij loopt op me af met die speciale glimlach waaraan ik nog nooit weerstand heb kunnen bieden. “Tja, dat moeten we eigenlijk maar eens uitzoeken...” “Han, het is midden op de dag?!”, wil ik zeggen, maar ik houd mijn mond. Nou, en?

Zondag

“Alweer niet wandelen met Manon?” vraagt Han. “Ik heb niets van haar gehoord”, antwoord ik. “O, en dan kun jij je dochter niet zelf even bellen?” kaatst Han terug. Ik kijk hem onderzoekend aan. Wat hij zegt, klinkt niet echt aardig, maar als ik zijn gezicht zo zie, bedoelt hij het juist helemaal niet vervelend. “Natuurlijk zou ik haar best kunnen bellen, maar ik ben bang dat ze het dan als een verplichting gaat voelen, om op zondag met mij over de hei te lopen”, zeg ik. “Ah ja”, zegt Han. Daar is hij goed in, dit soort reacties. Van die antwoorden waar je niks mee kunt. Wat bedoelt iemand in vredesnaam met ‘Ah ja’? Daar kun je alle kanten mee op en dus eigenlijk geen enkele. Dat ik er ook een beetje mee zit dat Manon onze zondagse wandelingetjes laat schieten, zonder er een woord aan te besteden, vertel ik niet. Ik moet eerst uitzoeken of het toevallig is of dat er iets aan de hand is. En dat uitzoeken moet zo terloops mogelijk gebeuren. Ik ben niet vergeten dat Manon een tijd geleden tegen me zei dat ze het gevoel had dat ze me alles moet uitleggen, omdat ik anders denk dat er ‘iets’ aan de hand is. “Je bent een lieve schat, mam, en ik ben dol op je. Maar soms word ik ook wel een beetje erg moe van je”, zei ze toen. Dat zijn uitspraken die een verstandige moeder heel erg serieus neemt, ook als ze niet helemaal begrijpt wat ze ermee aan moet.

Dinsdag

Ik word wakker met een zwaar gevoel en ik weet meteen waardoor het komt: straks weer naar de lunchroom. De stapel broodjes, de enorme bak boter, de slaatjes, gekookte eieren, de geur van frituurvet, het wisselende humeur van Sjoerd... ik laat me achterover in de kussens vallen en trek het dekbed over mijn hoofd.

Ook Willeke, de kleindochter van Anne-Wil, heeft een dagboek. Elke woensdag staat er een nieuwe aflevering op libelle.nl/dagboek-willeke. Of lees het via de Libelle-app.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden