null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Ik verheug me op een intieme kerstavond met Han bij de haard”

Anne-Wil mijmert over de naderende kerstdagen.

Tineke Beishuizen

Donderdag

Hoe ik de uitbundige feestelijkheden om mij heen onderga, is afhankelijk van hoe ik me voel. Als ik door een periode ga waarin ik niet al te best slaap, heb ik de neiging om me ‘s morgens nog eens om te draaien. Aangezien zo’n tweede ronde in mijn geval vaak leidt tot enge dromen, maakt al die decembervrolijkheid me juist vermoeider. Maar als ik lekker uitgerust ben, ben ik dol op de lichtjes, versieringen in de etalages en de liedjes die klinken in de winkelstraten (en sinds mijn kindertijd niet zijn veranderd). Bovendien is het een prettig gevoel om alles rondom kerst nu al geregeld te hebben. Ik verheug me enorm op een intieme kerstavond met Han. Samen bij de open haard genieten van het prachtige Weihnachts-Oratorium van Bach. Ook kijk ik erg uit naar het grote diner met de hele familie op eerste kerstdag. We kijken tijdens de kerstdagen geen nieuws. Natuurlijk is dat struisvogelpolitiek. De wereld draait ondertussen gewoon door, maar we willen het even niet weten. Al beseffen we goed dat veel mensen die keuze niet hebben. Kerstmis… Juist dan gaan mijn gedachten vaker naar dierbaren met wie we ooit rond de kerstboom zaten, maar die er nu niet meer zijn. Zoveel herinneringen, gelukkige en droevige, en ik laat ze allemaal toe. Omdat ze nu eenmaal deel van mijn leven zijn. Bovenal maakt de geur van dennengroen en hars die ons huis vult me blij. Zodra ik de sleutel in het slot van de voordeur steek, voel ik de blijdschap.

Zondag

Verrassing! Manon heeft Titia meegebracht als ze mij komt halen voor onze zondagse wandeling. “Sorry mam, dat wordt dus niet lekker doorstappen, maar Boy heeft een afspraak en ik kan haar toch moeilijk alleen laten.” “Kunnen we dan niet beter naar de eendenvijver lopen?” stel ik voor. “Wacht, ik pak een paar boterhammen, ze vindt het zo leuk om de eendjes te voeren.” Ja, ik weet dat brood geen eendenvoer is, maar vooruit, vandaag wint het plezier van mijn kleindochter het van mijn verantwoordelijkheidsgevoel.

Titia loopt vrolijk babbelend tegen de eenden over het gras bij de vijver. De vogels gaan niet eens voor haar aan de kant. ‘Niet gevaarlijk’ zie je ze naar elkaar seinen. Maar als Arie uit de struiken tevoorschijn komt, waggelen ze sneller dan je zou verwachten richting het water. Arie rent er hard blaffend achteraan. Voor haar is het een leuk spel. Hoewel ik denk dat ze geen idee heeft wat ze zou moeten doen als er eentje bleef zitten. Ik kijk naar mijn kleindochter. Ze lacht, zwaait met haar armpjes en waggelt over het gras, net als de eenden. Ik verbaas me erover dat ik me van zoiets kleins zó ontzettend gelukkig kan voelen.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden