null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Ik wil het liefst lekker thuisblijven, het is nergens zo fijn als hier”

Han begint wéér over de zomervakantie, maar hij lijkt zijn plan om Dorien te zoeken, toch te laten varen.

Anne-Wil

Donderdag

Tijd is iets raars. Eerst waren er die twee eindeloze, rare coronajaren, die van de ene dag op de andere voorbij waren. Vervolgens voltrok zich een ramp in Oekraïne, die ook maar blijft voortduren. Als ik de verhalen erover lees, word ik daar heel akelig van. Ondertussen is het alweer bijna zomer. Wat er ook gebeurt, de seizoenen draaien gewoon door. Lente na de winter. Zomer na de lente. Alleen lijkt de natuur deze keer een maand voor te lopen. De eerste roos in mijn tuin bloeide eind april al. Ik kan me niet herinneren dat het ooit eerder zo was. Han vindt de roos ook heel mooi, maar over het wonder van de natuur haalt hij zijn schouders op. Het is zoals het is. “Dus jij vindt alles maar doodgewoon?” vraag ik. Weer die schouders. “We hebben het er nog weleens over”, zegt hij luchtig. “Ik moet nu naar iemand die problemen heeft met z’n website. Vorige week was alles nog oké, en nu is het een puinhoop. Kijk, dát vind ik nou wonderlijk.”

Zaterdag

“Eigenlijk ben je gewoon een job-hopper, oma”, zegt Willeke. Ze smeert het ene broodje na het andere zonder er zelfs maar naar te kijken. “Een job-hopper?” vraag ik verbaasd. “Je werkt hier nog maar net en je wil alweer weg”, verklaart ze. “Je moet er minder zalmsalade op doen, anders gaat Sjoerd weer zeuren”, zeg ik. “En ik kan wel weg willen, maar dat wil niet zeggen dat ik meteen iets nieuws heb. Kon ik maar hoppen!” Wil lacht: “Wedden dat je snel iets vindt? Dan vraag ik Sjoerd of ik jouw vervanging mag regelen.” “Hij ziet je aankomen”, antwoord ik. “Wie ziet wie aankomen?” informeert Sjoerd. Hij heeft de gewoonte om er ineens te staan zonder dat je hem ziet aankomen. “Nou, wij jou in elk geval niet”, zegt Wil opgewekt. Hij bekijkt haar hoofdschuddend. “Niet goed?” vraagt ze. “Te veel zalmsalade”, zegt Sjoerd. “Daar win je klanten mee”, zegt Willeke. “Dat soort klanten kan ik beter niet hebben”, zegt Sjoerd. Ik zie dat hij glimlacht als hij doorloopt. Om de een of andere reden kan niemand kwaad worden op mijn kleindochter, wat ze ook zegt.

Zondag

Koffie op het terras achter ons huis. Op mooie dagen gaan mensen eropuit, terwijl het juist dan zo heerlijk is in je eigen achtertuin. Geen files, geen drukte, gewoon zitten en kijken naar een merel, die gretig stukjes pikt uit een halve appel die ik heb neergelegd. “Laten we het eens hebben over de zomervakantie”, zegt Han. “Lekker thuisblijven”, zeg ik. “Het is nergens zo fijn als hier.” “Ik zou toch wel weer eens weg willen”, reageert hij. “Dat wil iedereen, Han. Daarom is het zo fijn om thuis te blijven. Geen eind rijden, geen...” “Ik vind Spanje bij nader inzien toch niet zo’n goed plan”, onderbreekt hij. “Ik zou daar de hele tijd naar Dorien zoeken, terwijl ik weet dat het zinloos is. Wat vind jij?” Ik vind even niks. Ik geniet van onze tuin. En eerlijk gezegd, wil ik dat graag zo houden.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden