null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Ik zou het Spaans benauwd krijgen in zo’n caravan”

Het is Anne-Wil gelukt om Han mee te krijgen op vakantie naar Frankrijk.

Anne-Wil

Zaterdag

“Wacht even”, zei Han, toen ik het hem vertelde. “Dus jouw familie zit op dit moment in een caravan in de buurt van Nice, en wij gaan daar gezellig op bezoek. Vind je het goed dat ik nog even een schone onderbroek in m’n weekendtas stop terwijl jij het gas onder de aardappelen uitdraait? Dan kunnen we meteen vertrekken.”

“Doe niet zo flauw”, zei ik.

“Flauw? In jouw familie gebeurt alles altijd op het laatste ogenblik!”

“In mijn familie raken mensen in elk geval niet zoek in Spanje”, sneerde ik. Han haalde diep adem. Ik wachtte af wat er zou komen, maar zag dat zijn gezicht ontspande.

“Vertel even wat je nu eigenlijk precies wil”, zei hij.

“We zijn al zo lang niet op vakantie geweest. Het lijkt mij wel leuk om die kant op te gaan, Han. Een paar dagen in een hotelletje in de buurt van Nice... Er zijn slechtere plekken. En als we daar dan toch zijn, even langs bij Manon zou ik reuzeleuk vinden.”

En daar zitten we op dit moment: in een knus hotel, een halfuurtje rijden van de snelweg. We hebben net heerlijk gegeten en maken nu een ommetje. Aan weerszijden van het wandelpad staan de weides vol wilde bloemen. Het ruikt hier heerlijk! Het schemert, krekels tjirpen en cicaden zingen, en ik realiseer me weer eens hoe weinig er voor nodig is om me gelukkig te voelen.

Zondag

Overal liggen roodverbrande kampeerders onderuitgezakt in ligstoelen voor hun tent, een drankje binnen handbereik. De caravan van Boy en Manon staat afgelegen, op een klein stukje eigen terrein. Hij is groter dan hij op de foto leek die Manon mij had gestuurd, maar evengoed zou ik het benauwd krijgen als ik die ruimte met meer dan twee personen zou moeten delen. Als we dichterbij komen, komt Manon ineens achter de caravan vandaan met druipnatte haren en een badhanddoek om zich heen geslagen. “Mam! Han! Ik trek gauw even iets aan, gaan jullie vast zitten.” Ze wijst op een paar luie stoelen onder de royale luifel. Het is warm onder het zeil en ik puf een beetje als ik ga zitten.

“Hé, wat een verrassing!” We hebben Boy niet horen aankomen, opeens staat hij achter ons, met een blikje bier in z’n hand. “Leuk dat jullie er zijn. Wat willen jullie drinken?” Even later zitten we allemaal met koel glas voor de caravan. Titia rommelt een beetje met haar speeltjes op een groot kleed. “Wils is met Lot op pad”, zegt Manon. “En surprise, morgen komt Robbert met die man van de galerie.” “Zijn baas”, zegt Boy. “Met Nelson, dus”, zegt Manon. “Ik heb toch aardig wat baantjes gehad in mijn leven, maar nooit bij een baas die gezellig met mij door Frankrijk ging toeren.” Er valt een stilte. “Wat leuk dat Robbert ook komt”, zeg ik. “Met Nelson, dus”, zegt Manon. Han en ik kijken elkaar even aan en beginnen over iets anders.

Maandag

We hebben het oergezellig. Overdag gaat iedereen z’n eigen gang. De meiden hangen rond bij het zwembad, Han en ik bezoeken de leuke stadjes in de omgeving en Manon en Boy rommelen wat rond met Titia. Eigenlijk kan ze al lopen, maar op het hobbelige terrein hier is kruipen toch makkelijker. Aan het einde van de dag arriveert mijn kleinzoon: zongebruind, en zo volwassen ineens. Nelson lijkt jonger en is een stuk knapper dan ik me herinner van die keer dat ik hem kort zag in zijn galerie vorig jaar. Toevallig kijk ik even in de richting van Manon. Ik schrik van de vijandige blik in haar ogen.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden