null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Ik zou zo graag als een fee met mijn toverstokje zwaaien en ze allemaal gelukkig maken”

De vakantie is zo heerlijk dat Anne-Wil ertegen opziet om naar huis te gaan.

Tineke Beishuizen

Donderdag

“Wat ben je stil”, zegt Han. “Is er iets?” “Ik weet het niet”, antwoord ik. “Ik heb geen zin om naar huis te gaan. Het is zo heerlijk hier, wij met z’n tweeën. Met niemand iets te maken, doen waar we zin in hebben, en straks is dat allemaal weer voorbij.” Han kijkt naar me met een blik die het midden houdt tussen verbazing en bezorgdheid. “Wat moet je thuis dan doen waar je geen zin in hebt? We hebben het daar toch ook goed met z’n tweeën?” Ik knik. “Dat is ook zo, ik doel ook eigenlijk meer op de mensen om ons heen.” Zijn wenkbrauwen gaan weer omhoog. “Je bedoelt je familie? Ik wist niet dat je daar een probleem mee hebt.” “Heb ik ook niet, maar…” Ik zoek naar woorden maar ik kan ze niet vinden. Hoe maak ik duidelijk dat ik het evengoed een bevrijding vind om er even niks mee te maken te hebben. De ongerustheid van Manon, haar angst om door Boy bedrogen te worden. Het verdriet van Willeke, die is blijven zitten en haar vertrouwde groepje vrienden en vriendinnen straks moet missen. Ze leek weer even zo klein toen ze erover vertelde aan mijn keukentafel, dat ik ervan volschoot. Ineens was ik een beetje nijdig op Manon, omdat ze soms vergeet dat Wil nog maar een kind is. Wat ik tegelijkertijd ook wel weer begrijp, want niemand is beter in acteren dat ze zelfstandig is en alles zelf wel kan dan mijn kleindochter.

Op de camping zag ik ze samen, zo close en toch zo bezig met hun eigen dingen. Dat werd me even te veel. Ik zou zo graag alles voor iedereen willen oplossen. Als een fee met mijn toverstokje zwaaien en ze allemaal gelukkig maken. Ik heb naar Robbert zitten kijken, mijn oudste kleinzoon, die in korte tijd zo volwassen is geworden en omgaat met een man die zijn vader had kunnen zijn. Niemand lijkt die relatie echt te begrijpen, maar misschien moeten we ook niet alles willen begrijpen.

“Volgens mij ben je toe aan een koel glas wijn op een gezellig terras”, onderbreekt Han mijn gedachten. “Dan kunnen we meteen bespreken wat we gaan doen aan je tegenzin om naar huis te gaan.”

Zaterdag

Ook dat is vakantie: thuis blijven en geen broodjes hoeven smeren. Sjoerd was niet blij met de mededeling dat Wil en ik er een paar weken niet zouden zijn. “Werknemers horen een vakantie aan te vragen bij de werkgever”, had hij gesputterd toen we onze zomerplannen vertelden. “O ja?” Dat gezicht, dat poeslieve stemmetje… Meestal voorbodes van een flinke mep die ze gaat uitdelen. En die kwam dan ook: “Als werkgever hoor je sociale lasten af te dragen voor je werknemers. En die werknemers hebben dan ook recht op vakantiegeld. Bof jij even, Sjoerd, dat je ons niet in vaste dienst hebt. Het betekent wel dat we zelf kunnen bepalen wanneer we werken. Tja…” En Sjoerd was voor de zoveelste keer briesend de keuken uit gebeend. Volgende week hoef ik mijn plastic mutsje pas weer op te zetten. Wil heeft beloofd dat ze dan ook komt. Uit ervaring weet ik dat de heerlijke vakantieweken binnen een paar dagen een dierbare herinnering zullen zijn.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden