null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Is het mogelijk dat iemand een streep onder zo’n verleden zet en er nooit meer aan denkt?”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen en is getrouwd met Han. Haar broer Jaap stelt voor om lootjes te trekken voor Sinterklaas.

Vrijdag

Joris oogt ontspannen en gelukkig, alsof er een last van zijn schouders is gevallen. In een overall en modderige laarzen loopt hij over het erf van een boerderij die in het bezit is van een groep jonge mensen. Overdag wordt er gewerkt, sommigen doen dat buiten de deur en anderen, zoals een kunstschilder waarover Manon vertelde, op de boerderij. ’s Avonds koken en eten ze samen. Verder bieden ze dagbesteding voor kinderen die extra aandacht nodig hebben. Ze helpen bij het verzorgen van de dieren. Joris woont in een bijgebouw en heeft de verantwoording voor die dieren. Hij geniet er duidelijk van.

Ik kijk verbaasd naar de kale muren. Joris volgt mijn blik en lacht. “Waarom zou ik hier iets aan de muur hangen? Als ik naar buiten kijk, zie ik het mooiste schilderij dat ik me kan indenken.” Hij heeft gelijk. Ik denk ook dat hij gelijk heeft met het sobere leven waarvoor hij heeft gekozen. Maar toch…

Ergens woont een vrouw met zijn kind, dat hij al geen jaren meer heeft gezien. Ergens anders woont nog een vrouw die het kind dat ze met Joris had, heeft verloren. Is het mogelijk dat iemand een streep onder zo’n verleden zet en er nooit meer aan denkt? Ligt hij weleens in bed te woelen als herinneringen te veel pijn doen? Vreemd eigenlijk, ik ken Joris al zo lang en heb werkelijk geen idee wat er in hem omgaat.

Zaterdag

“Zeg, we gaan toch wel Sinterklaas vieren?” Jaaps stem klinkt opgewekt en dat doet me goed. Het zit me nog steeds dwars dat hij zo mager is teruggekomen. “Ik heb er nog niet over nagedacht”, antwoord ik. “Kom op, Anne-Wil, dat is een van de dingen die ik zo heb gemist in Spanje. Het is er heerlijk wonen, maar december… daar is echt niets aan.” Ik lach: “Oké, laten we weer iets organiseren met lootjes.” “Goed”, zegt Jaap, “dan vieren we het bij ons. Je hebt geen idee hoe ik de familiefeestjes heb gemist. Regel jij de lootjes?”

“Wat loop jij in jezelf te lachen?” vraagt Han. Jaap en ik hebben net ons telefoongesprek afgerond als hij binnenkomt. Ik vertel hem over de sinterklaasplannen en hoe blij ik ben dat het goed gaat met Jaap.

Vervolgens vertrek ik weer naar de zolder, waar de puinhoop nog groter is dan toen ik begon met opruimen. Ik heb alles naar één kant geschoven, dat leek me handig. Ik heb alleen geen idee meer waarom.

Zondag

‘De galeriehouder’ is een onderwerp dat steeds terugkomt in de gesprekken met Manon. De Amsterdamse galeriehouder voor wie Robbert als een soort manusje-van-alles werkt. Sinds kort woont hij op kamers boven de galerie. Robbert is er dolgelukkig mee, Manon wat minder. Dat haar zoon het huis uit is, valt haar al zwaar. Maar ze maakt zich ook zorgen om de motieven van de galeriehouder. Waarom is die man zo aardig voor Robbert? Volgens Robbert is er een paar huizen verderop ingebroken en zit hij daar nu als een soort bewaker. Dat de galeriehouder ernaast woont, zint Manon niet. Ik probeer me in haar gedachten te verplaatsen, maar eerlijk gezegd lijkt het mij alleen maar leuk voor Robbert.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden