null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Mijn baas haalt diep adem. Gaat hij schelden of slaan?”

Anne-Wil is terug van het yogaweekend met Manon en Willeke. Als ze aan het werk is, heeft haar baas Sjoerd weer eens op een vervelende manier kritiek.

Anne-Wil

Donderdag

Slapen in mijn eigen bed, prettig moe van vrijen met Han en intens tevreden over het weekend met Manon en Willeke. Zo heerlijk! “Zie je wel dat veel dingen meevallen als je ze maar een kans geeft”, zei Han, toen ik vertelde over alles wat ik had gedaan en geleerd de afgelopen dagen. Hoogtepunt was zwemmen in een bosmeertje met mijn dochter en kleindochter. Dat gevoel van vrijheid en puur geluk, toen ik op mijn rug dreef, naar de bomen staarde en de geur van zomerbos opsnoof. En dan het schoolmeisjesplezier bij het watergevecht erna. “Jij ook in je ondergoed?” vroeg Han verbijsterd. Ik knikte, denkend aan de zachte bodem van de vijver, de schittering van de zon op het water én de angst die heel even, een seconde maar, door mij heen flitste toen Willeke riep dat ze een krokodil had gezien. Flauw, ik weet het, maar wat kan flauw soms leuk zijn.

Dinsdag

“...en loop niet zo stom te lachen de hele tijd!” Ik kijk Sjoerd verbaasd aan. Ja, hij heeft het tegen mij. Eigenlijk best vreemd, om een vrouw op leeftijd zo toe te spreken. Kennelijk ziet hij mij niet zo, dat is positief. Wel een beetje jammer dat hij zo stom is, dat hij niet eens weet wat hij wel en beter niet kan zeggen. “Hoorde je niet wat ik zei?” sist Sjoerd. Hij doet een stap naar voren. Dit is ronduit intimiderend. Alleen omdat hij weer eens vindt dat ik te royaal ben met het broodbeleg. Wat denkt hij eigenlijk wel? Ik plant mijn handen in mijn zij en zet een flinke stap in zijn richting. “Had je wat?” informeer ik. Ik hoor de plons als Harrie op de achtergrond een kroket terug laat vallen in de olie. Rita’s mond is een beetje open gezakt. Maar dat is niets vergeleken met het gezicht van Sjoerd. Heel even zie ik mijzelf door zijn ogen: een niet meer jonge vrouw met een belachelijk plastic mutsje op, die met de handen in de zij dreigend verhaal staat te halen. Sjoerd haalt diep adem. Gaat hij schelden of slaan? Dan draait hij zich met een ruk om en beent de keuken uit. Harrie steekt zijn duim naar me op en Rita probeert met een hand voor haar mond te verbergen dat ze de slappe lach heeft. Ik haal mijn schouders op en smeer verder. Te veel broodbeleg, hoe vaak hebben wij dáár nou al gezeur over gehad?! Heeft die man niets anders te doen? Mijn gedachten dwalen af. Ik ben weer in de boetiek en laat een broekpak zien aan een vrouw van mijn leeftijd. “Bééldig”, zegt ze, en samen lopen we over het zachte tapijt naar het pashokje. En nergens de overweldigende geur van kroketten in het vet.

Woensdag

Er is al een poosje iets met Manon. Ze probeert het te verbergen, maar ik zie verdriet in haar ogen, een soort gekwetstheid. Het maakt me treurig, ook al heb ik geen idee wat er aan de hand is. Want hoe kun je gelukkig zijn als je kind het niet is?

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden