null Beeld

PREMIUMDagboek van Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “Soms leg ik de krant al na een kwartier weg, wat een ellende allemaal”

Dat er veel is veranderd in korte tijd beseft Anne-Wil maar al te goed. Met de feestdagen voor de deur kan ze gelukkig wel haar gedachten verzetten.

Tineke Beishuizen

Zaterdag

“Hi mam, ik heb iets voor je.” Manon duwt een in stevig papier verpakte plant in mijn handen en glipt langs mij de gang in. Ik doe snel de voordeur dicht, er staat een stevige koude wind. Er is bijna niet tegenop te stoken. Elke keer als ik vanuit de kamer naar de hal ga, heb ik het idee dat de kamertemperatuur met graden omlaag schiet. Een open voordeur, hoe kort ook, is een ramp voor de warmte in huis. Ik loop achter mijn dochter aan richting keuken en gluur ondertussen in het papier: een beeldschone dieprode kerstroos, vol in bloei. “O lieverd, wat ben ik daar blij mee!” zeg ik. “Niet zoenen, denk aan de corona-adviezen!” roept ze. Ik geef haar een korte knuffel, mijn hoofd afgewend. “Zo kan het geen kwaad”, zeg ik. Niet dat ik dat zeker weet, maar het klinkt in elk geval geruststellend.

“Laten we in de kamer gaan zitten, daar is het behaaglijk”, stel ik voor als Manon een keukenstoel naar zich toetrekt. Hier is de verwarming ook wel aan, maar op een laag pitje. Ik ben momenteel overdag meer in de kamer dan in de keuken. Lastig vind ik het wel, om me er steeds bewust van te zijn dat we echt een beetje moeten opletten met stoken. Er was een tijd dat ik daar geen seconde over nadacht. Natuurlijk waren de radiatoren uit in ruimtes waar we overdag niet hoefden te zijn, en een te warme zitkamer vinden Han en ik allebei niet heel prettig, maar echt zuinig waren we ook niet. Er is in korte tijd veel veranderd. Er zijn ineens zo veel meer dingen om over na te denken. Soms leg ik na een kwartier de krant weer weg, omdat ik dan even geen zin meer heb in al die problemen waarover ik lees.

“Ja, hier is het lekker warm”, zegt Manon. “Thuis heb ik standaard sloffen en een dikke trui aan, het is gewoon een kwestie van wennen om de verwarming een graadje lager te hebben staan. Maar daar kom ik niet voor, mam. Ik vind dat we zo langzamerhand lootjes moeten trekken voor sinterklaasavond. Zo veel tijd hebben we niet meer.”

Zondag

Ik heb Boy getrokken, en dat vind ik best moeilijk. Ik zou werkelijk niet weten waarmee ik hem blij zou kunnen maken. Dat wordt Manon om raad vragen. Ik vind het een fijne afleiding om me op de feestdagen te richten. Nu ik geen baan meer heb, is het goed om mijn gedachten af en toe even stop te zetten en met iets leuks bezig te zijn. De kerstversiering hangt overal al in de straten en winkels. Er zijn zelfs al mensen met een kerstboom, terwijl Sinterklaas nog maar net voet op Nederlandse bodem heeft gezet. Het lijkt wel alsof mensen elk jaar minder geduld hebben. Maar de lichtjes en versieringen maken de donkere dagen wel een stuk prettiger. Ik ben nu eenmaal geen wintermens. Voor mij betekent 1 januari vooral dat ik weer mag gaan aftellen naar de lente.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkte tot voor kort in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden