null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “‘Waar is Han?’ vraagt Dorien. ‘In Spanje, op zoek naar jou’, zeg ik”

Dorien staat bij Anne-Wil voor de deur, terwijl Han in Spanje op zoek is naar haar.

Anne-Wil

Donderdag

Zwijgend doe ik een stap opzij en houd de voordeur wijd open. Dorien loopt langs me heen. Haar huid is tanig. Ze loopt zonder aarzelen naar de keuken en gaat bij het keukenraam zitten. Ik neem tegenover haar plaats. Ik vergeet van de weeromstuit te vragen of ze iets wil drinken. We kijken elkaar aan, en dan, alsof we het hebben afgesproken, staan we op en vliegen elkaar in de armen. In een innige omhelzing vertellen we hoe fijn het is om elkaar weer te zien. Als ze me weer loslaat, vraagt ze: “Waar is Han?” “In Spanje”, antwoord ik. “Hij is jou aan het zoeken.” Ze kijkt me met grote ogen aan, fronst haar voorhoofd en hakkelt: “Zoeken? Mij? Spanje?” Ze laat zich op haar stoel zakken. “Als jij een adres had achtergelaten zou hij nu hier zijn en niet als een idioot op zoek naar jou”, zeg ik. De sfeer is ineens veranderd. “Tjee, Anne-Wil, ik kon toch niet weten dat hij... naar Spanje... mij zoeken... Zo lief, ik had nooit gedacht dat hij... Ik dacht altijd dat hij... Hoe kon ik nou weten dat...” Weer staan we op, weer slaan we onze armen om elkaar heen, maar nu huilen we. Dan pak ik mijn mobiel, bel Han en geef de telefoon aan Dorien.

Vrijdag

Han is onderweg. Ergens in de loop van de nacht kan ik hem verwachten, zei hij. Na het gesprek met Dorien is hij meteen in de auto gestapt. Het gesprek was vooral veel tekst van zijn kant, in het begin woedend, ik heb hem nog nooit zo tekeer horen gaan. En Dorien maar huilen. Daarna kreeg de opluchting de overhand. Zijn zus was veilig en daar ging het uiteindelijk om. “Die is er niet meer”, hoorde ik Dorien zeggen. “Nee, niet dood. Het is uit tussen ons, hij zit nog in Spanje, met zijn nieuwe grote liefde. Dus ik ben maar opgestapt.” Veel thee later - “Nee, geen wijn! Ik drink nog steeds niet.” - wilde ze per se naar huis. Ja, het was er vast heel stoffig, maar wel haar thuis. Pas toen ze was vertrokken voelde ik hoe verschrikkelijk moe ik was. Wat kunnen emoties je toch ontzettend uitputten. Ik ging op de bank liggen, trok mijn benen op, sloeg mijn armen om een kussen en viel in slaap.

Zaterdag

En zo vond Han mij, in diepe slaap op de bank. Het was al donker toen hij me wakker kuste. Toen we tegen de ochtend klaar waren met praten en vrijen, drong nog steeds niet echt tot me door dat het verhaal ineens was afgerond. Dorien boven water, Otto doet er niet meer toe, en Han weer thuis. Hoe vreemd is het, dat een heel huis verandert als de liefste er weer woont? Dat er zoveel gevoel kan zitten in baksteen en hout. Ik had me voorbereid op heerlijk lang uitslapen, maar om tien uur belde Sjoerd om te informeren waar ik bleef. Ondertussen stond Han al onder de douche, want hij wilde zijn hereniging met Dorien geen minuut langer uitstellen. Chaos alom, maar wat maakt het uit? Hij is weer thuis!

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden