null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Wat trek je aan om in het bos één te worden met de natuur?”

Anne-Wil ziet als een berg op tegen het uitje met haar dochter Manon en kleindochter Willeke.

Anne-Wil

Donderdag

Ik heb zelden zo tegen een uitje opgezien als nu. “Waar ben je nou zo bang voor?” vraagt Han. Hij heeft het al eerder gevraagd en ik heb er nauwelijks op gereageerd, omdat ik het zelf ook niet weet. Het is toch alleen maar leuk om er met mijn dochter en kleindochter een lang weekend tussenuit te gaan? Ik zou me erop moeten verheugen, maar wellness, op zoek naar jezelf, yoga, terug naar de natuur, bezinning... Ik heb me daar nog nooit mee beziggehouden en die dingen ook nooit gemist. Ik wandel toch elke zondag? Nou dan!

“Mam, dat oenige stukje lopen is echt niet terug naar de natuur”, zegt Manon.

“Wat is het dan wel, terug naar de natuur?” kaats ik terug. “Dat Han en ik naaktzwemmen in een poel tussen de bomen? En dat hij zichzelf zo nu en dan op de borst trommelt en oerkreten slaakt?”

“Nee mam, dat is Tarzan”, zegt Manon. “Terug naar de natuur is…” Ze denkt na. “Dat je in een bos bent, heel stil onder een boom gaat zitten, je ogen dichtdoet, alleen maar naar de geluiden luistert en de geuren opsnuift. En dan gebeurt er iets. Je treedt als het ware uit jezelf en wordt één met het bos. Dat geeft een heel bijzonder gevoel, omdat we normaal gesproken te druk zijn om op te letten wat er om ons heen gebeurt.”

“Ah, ja”, antwoord ik.

“Mam, je begrijpt het niet! Je bent écht hoognodig aan verdieping toe.”

“O…”, zeg ik. “Verdieping. Natuurlijk. Nou, daar moeten we iets aan doen. Meteen!”

Manons gezicht spreekt boekdelen. Ik zie gewoon dat ze denkt: waar ben ik aan begonnen? Ik sla een arm om haar heen. “Liefje, het gaat vast heel bijzonder worden, dat weet ik nu al.”

Vrijdag

Toen ik vanochtend wakker werd, begreep ik ineens mijn weerstand tegen dit uitstapje. Ik ben bang dat ik Manon en Willeke tegenval, doordat ik iets doms doe of zeg. Dat ik daar de oudste ben en dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn helemaal niet begrijp. Misschien sla ik straks een belachelijk figuur en schamen mijn dochter en kleindochter zich dood voor mij. Wat lief eigenlijk, dat zoiets niet bij ze opkomt.

Ze vinden het gewoon leuk als ik meega, dat is toch bijzonder en heerlijk voor een moeder en oma? Vervolgens slaat de twijfel weer toe. Wat moet ik aantrekken om in het bos één te worden met de natuur? Kan ik op mijn leeftijd nog een spijkerbroek aan? En waarom blijf ik spijkerbroek zeggen als de hele wereld het over jeans heeft? Zoals ik ook elektrische fiets zeg in plaats van e-bike. Kan ik een colbert meenemen? Ik ben niet zo heel erg dol op T-shirts, niet voor mezelf, want ik lijk er altijd dikker in. En wat zouden ze daar van make-up vinden? Misschien zijn er niet eens spiegels, maar hoe ga je dan op zoek naar jezelf? Ik zal nu toch echt m’n weekendtas moeten inpakken. Pyjama? Sloffen? O, hoefde ik straks maar niet mee.

Meer lezen van Anne-Wil? Dat kan hier!

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een broodjeszaak.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden