Agnes: “Kunnen we een vervelende kerst normaliseren?” Beeld
Agnes: “Kunnen we een vervelende kerst normaliseren?”

PREMIUMColumn

Agnes: “Al mijn vriendinnen hebben een partner om te zoenen, en ik niet...”

Agnes Hofman

De decembermaand is lang niet voor iedereen de gezelligste tijd van het jaar. Ook Agnes heeft het tijdens de feestdagen vaak extra moeilijk.

Weet je wat voor iedereen fijn zou fijn? Als we vervelende, saaie of verdrietige feestdagen normaliseren. “It’s the most wonderful time of the year”, wordt er vrolijk gezongen. Really? Voor wie is het dan zo wonderful? En Happy New Year? Niet voor de mensen die dit jaar letterlijk in de kou zitten, omdat ze hun rekeningen niet kunnen betalen. Ook niet voor vluchtelingen en asielzoekers, die huis en haard moesten achterlaten. En dan heb ik het nog niet eens over mensen die recentelijk iemand zijn verloren of die zelf ziek zijn.

Verse singles vinden het ook vast lastig, die eerste kerst alleen. Ik destijds ook, als enige tussen de stelletjes. Natuurlijk had ik zoon T., maar toch. Die was vooral bezig met zijn cadeautjes, terwijl ik - destijds - het liefst een fijne relatie onder de boom wilde vinden. Als je niet lekker in je vel zit of als je leven niet naar wens verloopt, is Kerstmis gewoon extra kut. En Oud & Nieuw helemaal. Juist omdat iedereen het zo leuk lijkt te hebben. Omdat het vooral gezellig moet zijn. En je er meer dan ooit mee geconfronteerd wordt dat het met jou niet zo goed gaat.

Gejankt heb ik, bij die vervloekte kerstspecials van All you need is love. Wat is er mis met mij dat ik die liefde niet krijg? Gebruld heb ik, met Oud & Nieuw om middernacht, alleen in mijn bed. Al mijn vriendinnen hadden een partner om te zoenen, en ik natuurlijk niet. Dus ik ging niet naar het feestje. Verdien ik geen liefde? Ben ik niet goed genoeg? Jarenlang dacht ik van niet. Ik geloofde er oprecht in dat iedere klap terecht was. Dat iedere afwijzing aan mij lag. Dat ik er gewoon niet mocht zijn. En als ik heel eerlijk ben, heb ik rond de ‘feestdagen’ momenten gehad dat ik er niet meer wilde zijn. Dat ik dacht dat de wereld zonder mij net ietsje beter was. Maar op die momenten van depressieve twijfel, stapte zoon T. net de kamer binnen, met een grapje, een lekkere snack of een goed verhaal. Alsof hij meer dan ooit aanvoelde dat ik hem nodig had. En dan droogde ik discreet mijn tranen en lachte ik sullig met hem mee.

Vechten tegen een depressie is extra vervelend als de dagen zo kort en de nachten zo koud zijn. Het kerstgevoel is dan als een koude druppel water in je nek, wanneer je snel een vuilniszak buitenzet. Als een sneeuwlaars die je - wat je ook probeert - opeens niet uit krijgt. Je rolt gefrustreerd over de grond, hopend dat er iemand langsloopt om die laars bij je uit te trekken. Gek dat we dan wel om hulp vragen. Maar als onze buien net zo duister zijn als een donkere winternacht, doen we dat bij voorkeur niet. Omdat we ons schamen. Anderen niet tot last willen zijn of omdat het zo ongepast lijkt, klagen in deze tijden van geforceerde gezelligheid. Met als gevolg dat we ons nog verdrietiger voelen. Nog eenzamer, ongeacht of we alleen zijn of niet. Maar als ik nu terugkijk, heb ik vooral spijt dat ik toen niet om hulp heb gevraagd. Dat ik mijn buien stilzwijgend accepteerde, en me verstopte of fakete dat alles goed met me was.

Dit jaar, deze feestdagen, wilde ik het anders aanpakken. De afgelopen maanden was ik steeds eerlijk als iemand vroeg hoe het gaat. Soms krijgt de dag nog steeds een drie, maar steeds vaker een vijf of zelfs een zesje. Zijn het de wandelingen met onze hond Nacho, in de natuur? Het gewroet in de aarde met mijn plantjes? Het feit dat ik vaker nee zeg tegen werk, om alleen nog maar klussen te doen die goed en fijn voelen? Of omdat ik eindelijk besef dat ik een heel gezegend mens ben, dat ik de luxe heb om die keuze te kunnen maken? Ik weet dat die donkere wolken weer komen. Dat januari hier vreselijk koud is, en ik dan nog steeds met emmertjes warm water douche in een lekkende badkamer. Dat ik dan nog steeds single ben, met een leesbril en overgangsklachten. Maar deze week wil ik daar niet aan denken. Deze ‘feestelijke’ week wil ik een break van alle drama, en gewoon zorgeloos genieten van de rust, de chocoladecake die ik heb gebakken en de - ja, gezellige! - potjes Rummikub met zoon T. Nou, als dat geen Christmas miracle is…

Heb jij gedachten over zelfmoord en heb je behoefte om met iemand te praten? Bel dan 0800-0113 of chat via 113.nl.

Agnes Hofman (43) is lifestylejournalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden