null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Door corona moest ik wel afkicken en nadenken over wat ik echt wil”

Agnes Hofman

Agnes was verslaafd aan iedere maand een nieuwe kick. De corona-pandemie was daardoor in meerdere opzichten heel confronterend.

“Jij?” roept mijn vriendin H. aan de andere kant van de lijn. “Jij en schoffelen? Op je hakken?” Ik snap haar punt. Tuurlijk. Mensen die me kennen, zien me niet direct als natuurmens. Maar dat is wel waarvan ik altijd heb gedroomd. Een klein boerderijtje met drie kippen en twee rescue minipaardjes. Nee, niet om op te zitten, maar gewoon voor de gezelligheid. Mijn Braziliaanse opa was cowboy op een ranch. Helaas heb ik hem nooit ontmoet, maar vakanties op de familiefarm op het platteland aldaar zijn mijn beste jeugdherinneringen. Waar ik het, opgroeiend in de Betuwe, moest doen met laffe Jonagold appels, trok ik in Brazilië sappige mango’s, zoete bananen en rijpe passievruchten uit de boom. Ook was er een hoekje met koffieplanten. Met mijn tantes en nichtjes plukte ik de bonen en die sorteerden we op de veranda, terwijl sambamuziek uit de speakers knalde. Daarna werden ze gebrand in het vuur. Niet door mij, hoor. Ik zat dan al aan de thee met een grove cake, waarvan de mais ook uit de tuin kwam.

Sinds het begin van de pandemie moet ik daar veel aan denken. Hoe relaxed het leven daar was. Begrijp me niet verkeerd; het leven in een land als Brazilië kent veel uitdagingen. Maar die lifestyle, op de boerderij, had in al zijn simpelheid ook iets moois. Met je eigen handen iets groeien, waarvan je later met vrienden en familie enorm kunt genieten. Het gaf me als kind al enorm veel voldoening. Ja, stiekem droomde ik ook van dat leven. Maar ja... in Nederland zou ik dat nooit kunnen betalen. Niet in mijn eentje. En in het buitenland is het te gecompliceerd. Nou ja, dat dacht ik. Een aantal maanden geleden begon ik, geheel vrijblijvend, te kijken naar landhuizen in Portugal. Kleintjes, hoor. Met slechts enkele slaapkamers en een grote tuin. Voor tienduizend euro blijk je al een ruïne te kunnen kopen; een lap grond met daarop een doodeng spookhuis, compleet met ingevallen dak, zonder ramen of zelfs elektra en water. De roedel vleermuizen krijg je er gratis bij. Voor twee ton zit je er al behoorlijk ruim en luxe bij, afhankelijk van waar in Portugal je koopt.

Ik merkte dat het me rust gaf, om huisjes te kijken en een beetje te fantaseren. Eerst in stilte, daarna hardop. Tot mijn verbazing reageerde zoon T. behoorlijk enthousiast. “Nee, ik zou niet bij je gaan wonen, maar in de weekenden komen helpen op de farm lijkt me geweldig.” De leven-op-de-farm-video’s op YouTube die ik eerst alleen keek, zijn nu al twee maanden onze grootste gezamenlijke hobby. Samen leren T. en ik over irrigatie van land, wat we kunnen groeien in Portugal, hoeveel het kost en hoe die lifestyle er überhaupt uitziet. Een huis kopen is een hele commitment. Iets waarvoor ik doodsbang ben, maar tegelijk enorm naar verlang. De afgelopen vijf jaar heb ik in vier landen op twee continenten gewoond. Iedere maand stapte ik wel in een vliegtuig, op zoek naar een nieuw avontuur. Ik kwam erachter dat dit verslavend is; steeds op zoek naar een nieuwe kick.

Door corona moest ik wel afkicken, en nadenken: wat wil ik echt? Wat maakt me oprecht gelukkig? Omdat ik pre-pandemie altijd zo bezig was met de volgende bestemming en het volgende avontuur, hoefde ik – lekker makkelijk – niet te dealen met mezelf. Ja, de pandemie was in meerdere opzichten heel confronterend. Ik lag dagen en soms zelfs weken huilend in bed. En ik kan je, of mezelf, niet eens uitleggen waarom. Maar alle lockdowns, en een goed gesprek met mijn accountant, brachten uiteindelijk ook veel rust en duidelijkheid: ik wil dat boerderijtje. Met olijfbomen, vijgen, sinaasappels, drie kippen, twee paardjes en een hark. Want ja, kom maar op met dat geschoffel!

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden