Agnes Beeld Agnes
AgnesBeeld Agnes

PREMIUMColumn

Agnes: “Door de zoektocht naar ons droomhuis slaap ik amper, emo-eten doe ik des te meer”

Agnes Hofman

Het vinden van een droomhuis in Portugal blijft een lastige klus. Telkens wanneer Agnes denkt ’m gevonden te hebben, gaat het niet door.

Ken je die mop van die alleenstaande moeder die met met haar zoon een boerderij zou kopen? En niet zomaar een boerderij: hun Droomboerderij! Alles was in kannen en kruiken. Nou ja, dat dachten we. Want nu zitten we al ruim een week in opperste spanning op de bank.

Mensen in Nederland klagen vaak over bureaucratie. Snap ik. Maar de papierdrama hier is next level. Als in: niet te doen. Natuurlijk ligt het deels aan mij. Ik wil de beste deal en besloot geen aankoopmakelaar in te schakelen. Als je hier met makelaars werkt, kost het je 5 procent van de aankoopwaarde. Nou ja, officieel moet de verkoper dat betalen, maar die horzels tellen dat gewoon bij de prijs op. En iedere euro extra vindt deze vrek te veel.

Sterker nog, Droomhuis 2 hebben we om die reden laten gaan: de eigenaar had in de boomgaard laten vallen met welk bedrag hij akkoord zou gaan en we gooiden het tussen de citroenen op een akkoordje. Een dag later belde de verkoopmakelaar om het over zijn 5 procent commissie te hebben: “Die moet er nog bij, dank je”, zei hij arrogant. Ik mompelde in mijn steenkolen Portugees iets terug over ‘je moeder’ en hing op.

Daarna barstte ik uiteraard in snikken uit. De bank zou nooit akkoord gaan met nog eens bijna € 5000,- bovenop de aankoopprijs; zoveel was die farm nu eenmaal niet waard. En ik investeer mijn spaargeld liever in een nieuwe keuken of badkamer dan in de spaarrekening van een makelaar met attitude.

Ja, mijn mijn hart was gebroken. Want we zouden NOOIT meer zo’n mooie boerderij vinden, binnen ons bescheiden budget. Op een troosteloze avond op de bank gingen zoon T., een fles wijn en ik ons favorietenlijstje op de lokale Funda nog eens af. “Waarom hadden we ook alweer geen interesse in deze?” vroeg ik T., wijzend naar het eerste huis dat ik had opgeslagen. “Omdat het iets verder van de grote stad ligt”, antwoordde hij. “Maar verder lijkt het perfect.”

Lang verhaal kort: het huis bleek ook in real life een sprookje. Mooier, praktischer en meer af dan het huis ervoor. En het was een particuliere verkoop: dus geen makelaars die als aasgieren boven mijn bankrekening vlogen. Om die reden waren ook de verkopers opgelucht dat we zonder makelaar bij ze naar binnen stapten. Wel met een bouwkundige en een advocaat, natuurlijk. We zijn immers geen naïef Ik vertrek-gezin.

T. en ik hadden ons papierwerk op orde, de advocaat en verkopers ook. “Dit lijkt te goed te gaan”, zei ik nog bezorgd tegen T. “Er is geen drama of gedoe. Dat klopt niet.” Uiteraard wuifde T. mijn twijfels weg: “Maak je niet druk”, had hij een paar weken geleden nog geroepen. Maar inmiddels heeft hij geen nagels meer over van het nerveus bijten en ben ik zowel geestelijk als mentaal en zelfs spiritueel aan het eind van mijn Latina.

Er ontbrak namelijk een formulier aan de kant van de verkopers. Een formulier waar de bank niet eens om vroeg, maar wat het door hen ingeschakelde taxatiebedrijf per se moet hebben. Anders gaan ze er niet eens langs. Een meer officiële versie van een al behoorlijk officieel document. Dat kunnen de verkopers niet eens ophalen: het moet worden aangevraagd en toegekend. Of niet. En daar wachten we nu dus op. Met buikpijn, tranen en veel wijn om mijn nervositeit onverstandig weg te drinken. Slapen doe ik amper, emo-eten des te meer.

Nadenken over de verbouwing en inrichting durf ik niet meer, uit angst dat mijn hartje dan nog harder wordt gebroken. Ja, ik moet vertrouwen hebben, dat dit gewoon een kinkje in de kabel is, een hobbeltje op de weg. Dat we hier binnenkort om kunnen lachen. Maar verdorie, wat is dat moeilijk...

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden