null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Elk jaar was ik oprecht verbaasd dat ik niet had gewonnen”

Agnes Hofman

Agnes speelde voor het eerst niet meer mee in de Oudejaarsloterij.

“Welk eindcijfer zullen we doen?” vroeg zoon T., ergens vorige week. Want inderdaad, sinds hij zich kan herinneren spelen we mee in de Oudejaarsloterij. Soms met één lot, soms met een heel straatje. Zoals vorig jaar. Volgens mij wonnen we toen een schamel tientje of zo. Veel meer dan dat kan het niet zijn, want ik kan het me niet herinneren.

Ieder jaar was ik eind december vol verwachting en stress. “Het lijkt enig, maar dertig miljoen euro beheren geeft ook een hoop gedoe”, mompelde ik voorheen bezorgd, alsof die enorme hoop cash al op mijn rekening stond. “Let maar op, iedereen wil straks iets van ons.” In mijn hoofd maakte ik al tabellen en grafieken: hoeveel moest ik vastzetten om te kunnen rentenieren, wie zouden we financieel helpen en welke aandelen zou ik kopen?

“Ik begin een glamping hostel”, zei zoon T. beslist. “Aan het strand, in de natuur. Met tiny houses en jij komt af en toe voor iedereen koken, met ingrediënten van het land.” Ik had instemmend geknikt. Ondanks mijn enorme rijkdom zou ik natuurlijk heel gewoon blijven, met beide hakken stevig in de klei. Niemand hoefde het ook te weten, spraken we af: “Laten we zeggen dat we drie ton hebben gewonnen, in plaats van dertig miljoen. Dat voorkomt schooiers aan het hek.” Echt, ik denk dat er niemand zo goed voorbereid was om de jackpot te winnen als ik.

Die smak geld was niet alleen welkom, ik was er ook klaar voor. Want ik was er klaar voor om eindelijk in één klap miljonair te worden. Maar, je raadt het al, ik werd het niet. Net als ruim twintig jaar geleden, toen de Postcodeloterij-knaller in mijn straat viel, en ik niet meespeelde. Natuurlijk gunde ik het mijn buren, en zeker een goede vriendin die het ook enorm goed kon gebruiken.

Ik wist toen al dat geld niet gelukkig maakt. Maar een leven royaal in de plus is wel een stuk makkelijker. Met geld was ik eerder uit die toxic relatie gestapt. Had ik meer tijd met zoon T. kunnen doorbrengen, in plaats van alleen maar te werken om als single moeder alle rekeningen te betalen. En ik had vast beter geslapen, omdat ik dan niet wakker lag van herinneringen op mijn deurmat.

Lang, te lang, heb ik aan dat gevoel vastgehouden: dat geld een soort uitweg was. Dat een jackpot winnen mijn snelste route was naar een zorgeloos bestaan. Het werd een ding, ieder jaar net na de kerstdagen. Van hardop fantaseren en plannetjes maken, tot de teleurstelling net na middernacht: ik had wéér niet gewonnen. Zo ging ik dus steeds het nieuwe jaar in: licht balend, met het idee dat er niets in mijn leven zou veranderen.

Dit jaar wilde ik dat niet meer. Misschien ook omdat het niet meer hoeft: ik ben niet meer die persoon van de afgelopen jaren: ik ben uit die toxic relatie gestapt, breng nu veel tijd door met T., voor hij het huis uitgaat. En ik slaap beter dan ooit, vanwege de lage maandlasten van onze boerderij en de frisse buitenlucht. In plaats van te fantaseren over hoe het leven zou zijn na de jackpot, telde ik sinds de kerstdagen mijn zegeningen: wat heb ik al, in plaats van: wat wil ik hebben? Voor het eerst in lange tijd ging ik dus compleet relaxed het nieuwe jaar in. Rustig, zelfverzekerd en tevreden.

Ik weet dat dit gevoel niet blijft. Dat ik me morgen, volgende week of ergens in maart weer ongelooflijk druk maak om... weinig. Dat die donderwolken zich weer massaal boven mijn hoofd opstapelen. Tot dat gebeurt, wil ik even genieten van het moment. Van het nu. Dus ik schudde mijn hoofd toen T. over eindcijfers begon. Want voor mijn gevoel heb ik, met mijn huidige staat van zijn, al een klein prijsje gewonnen, en is die jackpot nu niet nodig.

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden