null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Agnes: “Er is geen plek op aarde die me echt gelukkig maakt”

Agnes Hofman

Agnes heeft al op heel wat plekken gewoond en ze is bezig met de aankoop van een boerderij in Portugal. Toch vraagt ze zich af of er een plek is waar ze echt gelukkig is...

“Weet je het echt zeker?” vraagt een van mijn beste vrienden bezorgd. Ik had hem gisteren geappt over het fijne bezoekje aan ons huis. Nee, we hebben nog niks getekend, maar we zijn weer een stapje verder: al het papierwerk van het huis is ondertekend en de taxateur van de bank is zowaar tevreden. Dus zoon T., de hond en ik gingen langs om te kijken wat, wanneer en hoe we precies moeten verbouwen.

Enthousiast als ik ben, gaf ik D. natuurlijk een uitgebreide update. Foto’s en video’s van T. en Nacho in de boomgaard. Ik vertelde over de drie walnootbomen en de antieke olijfbomen van meer dan honderd jaar oud. En dat ik een granaatappelstruik in de tuin heb ontdekt: “Lekker op een salade.” Hij is blij voor me. Natuurlijk. Maar vraagt zich eerlijk en openlijk af of ik echt de juiste beslissing neem door een boerderij op het pittoreske Portugese platteland te kopen.

Hij zit nu in Kuala Lumpur, Maleisië, waar T. en ik een vier jaar geleden drie maanden hebben gewoond, na een jaar Bali. Onze favoriete stad, in een geweldig land. Als het destijds makkelijker was qua visum, waren we nooit vertrokken. Helaas konden we maar negentig dagen blijven, en zijn we daarna voor een jaar naar Thailand verhuisd. Ook geen straf natuurlijk. En ja, ik mis Azië vaker dan ik toe wil geven: de enorme luxe, voor bijna niks. T. woonde in een hostel, waar hij ook werkte. Ik betaalde iets meer dan honderd euro voor een studio met balkon, zwembad en gym, op loopafstand van het centrum. Niet dat ik echt naar de sportschool ging natuurlijk, maar goed, hij wás er wel.

Ik leefde als een koningin en dartelde van luxe rooftops naar hypermoderne shopping malls. Oh, de spannende dates die ik daar heb gehad. Met een Franse voortvluchtige – ik weet het zeker – tot en met een bekende Duitse voetbalcoach. Het was een hysterische tijd. Een die ik nodig had, maar ook een die ik echt achter me moest laten. Ik leefde namelijk te veel in het moment en dacht niet na over de toekomst. En of ik echt gelukkig was? Ik had helemaal geen tijd om daarover na te denken.

Wat dat betreft snap ik heel goed waarom mensen massaal kiezen voor een leven als digital nomad. Dan hoef je die pijnlijke confrontatie met jezelf niet aan te gaan. Je leeft in een bubbel, waarin je iedere dag druk bent met leuke logistieke dingen, zoals: waar zit een goede masseur of wat zijn de beste restaurants in de omgeving?

Er zijn mensen die nooit meer iets anders willen. Die bewust geen deel willen uitmaken van de maatschappij en liever vogelvrij willen leven. Zelf vond ik dat ook heerlijk. Het grootste probleem dat ik had, was dat mijn visum af en toe verliep. Dat kon je, behalve in Maleisië, vrij eenvoudig oplossen door even de grens over te gaan. Dan vlogen T. en ik voor een weekje naar Japan, Singapore of Hong Kong, om daar de boel te verkennen. Maar hoe leuk en avontuurlijk dat ook klinkt, ik snakte steeds meer naar vastigheid. Naar regelmaat. Niet zomaar ergens wonen, maar het hebben van een thuis. Maar waar?

Dat ontdekte ik in Macau. Denk Las Vegas, maar dan een voormalige Portugese kolonie in China. Het was zo’n verademing om – op gepaste afstand van de casino’s – neer te strijken op een Portugees terrasje, inclusief sangria, fadomuziek en de typische tegeltjes. Om die Europese sfeer te proeven. Om de menukaart goed te begrijpen, omdat ik dankzij mijn Braziliaanse moeder de taal een beetje beheers.

T. kocht een doos pastel de nata, ik zat op een bankje voor een kathedraal en dacht: Portugal? Zou dat iets voor ons zijn? Zal die plek me wel gelukkig maken?

Het antwoord is ‘nee’. Ik denk dat er geen plek op aarde is, die me honderd procent happy maakt. Want geluk zit ’m voor mij niet in de plek waar ik ben. Iets dat ik heb moeten leren en accepteren.

Ik weet dat ik depressieve buien heb en waarschijnlijk altijd zal houden. Ongeacht waar ik ben. Al helpt het dan wel dat ik me ergens prettig en comfortabel voel. Zoals gisteren, op onze boerderij. Ik zag al voor me hoe ik daar met vrienden en familie in de tuin zou zitten, in de schaduw van de enorme walnootboom. Maar ook hoe ik me daar heerlijk af kan zonderen, als ik het weer even helemaal heb gehad met de mensheid.

Het zal me veel rust geven om minder dan € 300,- aan hypotheek te betalen, in plaats van bijna € 1000,- huur. Dat T. en ik eindelijk weer niet gewoon een huis hebben, maar een echt thuis. Dus ja, ik weet het zeker. Nu de bank nog…

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden