null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Het leven begint dus niet bij veertig, dan begint het grote verval”

Agnes Hofman

Aan een mooie dag komt abrupt een einde wanneer de letters op een verpakking onleesbaar zijn voor Agnes Hofman.

Ja, een beetje pijnlijk was het wel, afgelopen zaterdag in de Lidl. Ik was op de motor naar een stadje in de buurt gereden, zo’n vijftien kilometer van huis. Dat maakte me zelfverzekerd en trots. Op sommige stukken had ik de 88 kilometer per uur aan durven tikken, en ik voelde me helemaal het vrouwtje. Helemaal toen ik het parkeerterrein opreed en een ‘echte’ motorrijder naar me knikte. Zo van: jij ook hier op je rode motor. Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap.

Het was sowieso een goede dag. Ik had geen muntje in mijn portemonnee, maar het karretje dat ik wilde pakken zat niet vast aan een ander. Die was dus zonder problemen van mij. Ah, ze hadden die fijne kleine aardappeltjes. Beeldschone mandarijnen en paddestoelen voor in mijn romige vegan pasta. O, en kerstkoekjes. Van die droge kerstkoekjes. Ik weet niet hoe ze heten of hoe ik ze anders moet omschrijven. In Nederland zouden we ze met boter bakken, maar hier grijpen ze vaak olijfolie. En als dat werkelijk zo is, zijn ze waarschijnlijk vegan en kan ik ze zonder schuldgevoel eten.

Ik greep een pakje en draaide het om, om de ingrediënten te checken. En toen begon het gelazer. Mijn ogen stelden niet scherp. Ik zag twee korte alinea’s met kleine lettertjes. Bij de bovenste stond ES, van Spanje. En daaronder - zoals meestal hier - PT, van Portugal, in hoofdletters. Zag ik dat echt of herkende ik gewoon de vormen van de letters? Ik trok het pakje naar me toe: de witte letters op de donkerblauwe verpakking veranderden in een wolkenbrij. Wat onnozel, dacht ik. Waarom maken ze die lettertjes zo extreem klein dat niemand ze kan lezen? En toen viel het kwartje. Andere mensen kunnen wel gewoon de ingrediënten checken. Alleen ik niet. Ik zag het niet.

Kerstmuziek schalde door de speakers alsof er niets aan de hand was. Kinderen lachten enthousiast, terwijl ze hun karretjes volgooiden met lekkers. Waaronder ‘mijn’ droge kerstkoekjes. Zouden die kinderen weten wat erin zit? Vast wel, maar ik durfde het ze niet te vragen. Straks denken ze dat ik naast semi-blind ook nog analfabeet ben. En niet dat daar iets mis mee is, maar dat kon ik er even niet bij hebben. Ik probeerde het nog een keer. Staat er onverhoopt manteiga (boter) tussen? Ovo (ei) of leite (melk)? Door het pakje wat van me af te houden, zag ik ietsje scherper. Maar nog niet voldoende. Ik zie mezelf nog staan daar in de Lidl, in complete verwarring.

Ja, als ik een artikel tik, zet ik mijn Word-bestand tegenwoordig op 150 procent. Dan is het meer ingezoomd en lekker schermvullend. Dat tikt iets lekkerder en noem me naïef, maar ik had dat nooit gekoppeld aan mijn verminderde zicht. En ja, ik had een paar keer tegen zoon T. geklaagd dat ik ’s avonds niet meer goed op mijn mobieltje kon kijken. “De letters op mijn scherm dansen”, had ik gejammerd. Waarna we beiden tot de conclusie kwamen dat ik gewoon erg moe was. Ja, ik was moe. Maar blijkbaar ook verziend.

Zoon T. - de ploert - had gegniffeld toen ik hem eenmaal thuis op de hoogte bracht van mijn visuele avontuur. “Je weet wat je nodig hebt, hé?” begon hij. Ik schudde mijn hoofd: “Maar...”, stamelde ik, “ik ben toch veel te jong voor een leesbril?” Een rondje Google leerde echter van niet. Het leven begint dus niet bij de veertig. Nee, dat is een marketingverhaal. Het enige dat begint is het grote verval en de aftakeling van mijn zicht. Geërgerd greep ik de verse zak mandarijntjes, om te emo-eten. En toen schoot ik in de lach: ieder nadeel heeft dus toch een voordeel: verziendheid is goed voor de slanke lijn. Want die koekjes heb ik niet durven kopen...

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden