null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ik heb al vijf dagen niet gerookt!”

Agnes Hofman

Agnes was een verstokte roker, maar nu zij en zoon T. corona hebben, raakt ze geen sigaret meer aan.

De eerste uren na mijn diagnose was ik vooral bezig met hoe ik aan die vervloekte corona ben gekomen. Want ik ben er eentje uit de categorie voorzichtig: ik kom nergens en als ik de deur al uit moet, ben ik altijd gewapend met extra desinfecterende doekjes en gels. Was het in de dierenwinkel? Of ben ik ziek geworden in de taxi naar de farm? Shit ja, de boerderij. Ineens ging het allemaal snel en nu hebben we een datum. Maar opgelucht genieten is er niet bij door dat huidige gebonk in mijn hoofd, het gehoest, het gevoel dat duizenden naalden in mijn huid prikken en de paniek. Tuurlijk. Hier was ik ruim twee jaar zo bang voor. “Je gaat niet dood”, zucht zoon T. naast me, met een krakende, hese stem.

T. heeft ook corona. Gelukkig, vinden we allebei. Vooral omdat we zo geen speciale rekening met elkaar hoeven te houden en er meteen vanaf zijn. Hopelijk zo snel mogelijk. Maar er is een onverwacht voordeel van covid-voor-twee waarmee we nooit rekening hebben gehouden; deze ziekte slaat als eerste op je longen. Dat weten we. Dus sinds ik positief testte, raak ik geen peuk meer aan. En ja, dat is nogal een ding. Want ik rookte bijna twee pakjes per dag. Van die lange, dunne, hoor. Die elegante. Net zo dodelijk als zware shag, maar iets meer fabulous verpakt, zeg maar. Op dag één en twee moest ik door mijn gerochel niet aan roken denken, maar op dag drie zaten T. en ik gezellig op de bank te kletsen. Als vanzelf greep mijn hand het pakje en de aansteker naast me, op een kastje.

“Excuse me?” zei T. streng. “Je gaat niet roken en sowieso niet als ik in de kamer zit.” Jaja, hij had een punt. Maar wat nu als hij niet in de kamer zou zijn? Zou ik er dan wel eentje opsteken? Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer ik besloot dat niet te doen. De voornaamste reden dat ik eigenlijk nog rookte, was omdat ik die bijwerkingen van het stoppen niet trok. Ik wilde die confrontatie niet aan met mezelf, had geen zin in die hoofdpijn en hartkloppingen. En o, al helemáál niet in die prikkelbaarheid. Maar dat zijn ook precies de symptomen van covid en daaraan moet ik me gewoon overgeven. Nou ja, dat zeggen alle fora die ik over het onderwerp lees.

Dus dat doe ik maar: ik slaap veel, eet gezond en neem heerlijke, warme douches om mijn pijnlijke spieren te ontspannen. Natuurlijk heb ik wel zin in een sigaret. Nou ja, in het relaxende effect dat het alweer een paar jaar op mij en mijn lichaam heeft. Maar het is in mijn hoofd niet meer te rijmen: doodsbang zijn voor covid, maar ondertussen paffen alsof mijn longen niet bij ieder trekje steeds iets zwakker worden. En het blijkt niet voor niets: hoewel mijn lichaam heus wel gehavend is door covid, haal ik wel makkelijker adem. Nou ja, zo lijkt het. Hoest ik steeds schoner. En weet ik dat ik beter herstel omdat ik al vijf dagen niet heb gerookt. En ik ben cafeïnevrij, omdat koffie en een sigaretje voor mij onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

“Ik herken je bijna niet”, glimlacht T. terwijl hij een glaasje vers bietensap voor me inschenkt. En ja, ik vind het nog een soort van lekker ook. Niet zo lekker als een grote mok cappuccino met drie peuken on the side als ontbijt, maar verfrissend. Het schijnt dat de moeilijkste dagen er nu voor me opzitten; van zowel covid en als stoppen met roken. Nu is het gewoon een kwestie van uitzingen en volhouden. Zou het? Zou het zo makkelijk zijn?

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden