null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Ik wilde niet bruin zijn, maar wit”

Agnes Hofman

Vandaag is Agnes jarig en hoopt daarmee eindelijk het pad naar zelfacceptatie te hebben gevonden.

Heb ik nou last van mijn heup?, vroeg ik me een paar dagen geleden af. Ja, ik heb last van mijn heup, merkte ik vanmorgen bij het opstaan. Aan de rechterkant. Zie, vanaf vandaag ben ik 43 en het verval gaat nu wel erg hard. Want ik zag onlangs ook een derde grijze haar. Dat is het. Inpakken, opdoeken, wegwezen. Zoon T. kijkt me hoofdschuddend aan. Maar volgens mij vooral omdat hij me geen gelijk durft te geven. Stel je voor, dat-ie op de ochtend van mijn verjaardag mompelt dat ik wel een erg oude en getekende kop heb gekregen. Oeh, ik zou hem met een bezem het erf af meppen, de ploert! Maar op zijn totale ontkenning zit ik ook niet te wachten. Ik bedoel, ik weet dat ik er niet meer zo fris uitzie als vijf jaar geleden. En dat moet ik gaan accepteren. Maar hoe?

Ouder worden is een zegen, toch? Rijper en wijzer ga ik het beter en slimmer doen dan in het voorafgaande jaar. En zelfacceptatie staat hoog op mijn persoonlijke planning. Omdat ik echt denk dat het mijn leven leuker maakt. Op momenten dat ik me helemaal senang voel met mezelf, ben ik spontaan en gezellig. Vind ik het enig om nieuwe mensen te leren kennen, om gezellig te borrelen. Iets wat handig is, aangezien ik net ben verhuisd. Maar wat zullen mijn nieuwe dorpsgenoten wel niet denken? Vinden ze me gek omdat ik werkelijk altijd animalprint draag? Saai, omdat ik mijn koele ochtenden het liefst schoffelend in de tuin doorbreng? Of dik, omdat mijn romige lijf doorgaans niet rijmt met mijn gezonde vegan eetpatroon?

Op Instagram las ik onlangs een quote waaraan ik vaak moet denken: ‘Weet je nog wie je was, voordat de wereld je vertelde wie je moest zijn?’ Die kwam wel binnen, omdat ik volgens mij nooit geweten heb wie ik was. En daardoor ook niet weet wie ik nu ben. Al van kleins af aan, paste ik me aan. Wilde ik niet bruin zijn, maar wit. Dan werd mijn tas aan het eind van een kinderfeestje - door de vader van een klasgenootje - gecontroleerd, onder het mom: ‘Met die zwartjes weet je maar nooit.’ Dan had ik intens genoten van mijn tienerzwangerschap, in plaats van me diep te schamen, want: ‘Je hebt je leven echt vergooid, Agnes.’

Als ik wist wie ik was en wie ik later kon zijn, was ik vast veel eerder weggegaan bij de vader van mijn zoon, en had ik mezelf zo een hoop klappen bespaard. Het is een van de redenen dat ik ruim vijf jaar geleden naar het buitenland vertrok. In de Amsterdamse media rat race kon ik mezelf niet zijn, maar ook niet uitvinden wie ik ben en wat ik wil. Zo belandde ik op Bali: “Ben je van het surfen of doe je liever yoga?” werd me in een strandtent gevraagd. Meer smaken waren er niet. En, hoe onschuldig ook, het werd me wederom duidelijk dat ik er niet bij hoorde. Dat ik, waar ik ook ben, eigenlijk niet zo tussen de andere mensen pas.

Soms is dat een zegen. In mijn werk, bijvoorbeeld. Daarin durf ik heerlijk brutaal te zijn, juist omdat ik verwacht dat mensen toch wel een mening over me hebben. Ongeacht wat ik zeg of doe. Maar privé houdt het me tegen. Juist op onzekere momenten. Zoals nu. En daar baal ik van. Ook omdat ik verdorie mijn hele leven al hoor dat het leven na je veertigste makkelijker wordt. Dat je je eindelijk niets meer aantrekt van meningen van anderen en eindelijk van jezelf gaat houden. Met een beetje vertraging zou ik dat wel willen voor mijn 43ste verjaardag: een dubbele dosis zelfvertrouwen. En wellicht een nieuwe heup...

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden