null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Laat me zien dat je geen ijdele narcist bent, Meghan Markle”

Agnes Hofman

Agnes is geen fan van Meghan Markle en na het kijken van de nieuwe docuserie Harry & Meghan weet ze eindelijk waarom dat zo is.

Ineens viel het kwartje, afgelopen vrijdag. Ik weet nu, dankzij Harry & Meghan - hun draak van een docu - opeens waarom ik Meghan zo slecht trek. Want ik had al vrijwel vanaf het begin mijn twijfels over de Amerikaanse actrice.

Na het verlovingsinterview wilde ik dolgraag blij zijn: ze is immers, net als ik, een dubbelbloedje. Hoe enig, meer kleur in het kasteel! Echter, er was ‘iets’. Iets waarop ik mijn vinger niet kon leggen. Misschien omdat ik het niet helemaal vertrouwde, omdat ze – in mijn bescheiden optiek – niet volledig oprecht overkwam.

“Zeur niet”, zei zoon T. toen, naast me op de bank. “Ze is beeldschoon, slim en maakt hem aan het lachen.” Ik had wat geknikt en besloot om haar het voordeel van de twijfel te geven. Dat bleek in de praktijk lastiger dan gedacht. Is ze echt zo gek op hem, vroeg ik me af. Wil ze er echt het beste van maken?

Hoewel hun posities heel anders zijn, trok ik vaak de vergelijking met onze Máxima. Ook die had familiair drama in het begin. Haar vader kwam dus ook niet op de bruiloft, zij het om andere redenen. Ook Máxima moest zich aanpassen aan een cultuur die zo ver van de hare afstaat. Maar of ze nu een modeshow bijwoont of een cementfabriek opent: ze is altijd geïnteresseerd en vrolijk. Ze lijkt oprecht gezellig met het volk te kletsen en denkt er dan niet bij na of ze wel flatteus genoeg op de foto staat. Hoe anders was dat bij Meghan, die er na 72 werkdagen genoeg van had.

“Ik kan niet niet geloven dat ik hiervoor niet betaald krijg”, had ze op een dag uitgeroepen, na het groeten van een enthousiaste mensenmenigte. Er kwam steeds meer kritiek, maar dat mochten we niet zeggen. Want ‘racisme’. Zelfs ik, als bruine vrouw, moest van de woke-brigade mijn mond houden. Want ‘onbewuste discriminatie en jaloezie’.

De Britse journalist Piers Morgan werd ontslagen, nadat hij in zijn tv-programma openlijk twijfelde over de oprechtheid van Meghan in het Oprah-interview. En afgelopen september werd de zwarte journaliste Allison Davis van The Cut op non-actief gesteld: ze had Meghan geïnterviewd, maar die was achteraf – vanwege de backlash – toch niet helemaal tevreden. Davis’ grote fout: ze had Meghan geportretteerd zoals ze overkwam: berekenend en performatief. En dat accepteerde Meghan - die bakken geld uitgeeft aan persoonlijke PR - niet. Er volgde dus snel nog een interview, haar podcast, twee - waarschijnlijk - gekochte awards en nu dus die docu. En ja, ik ging erin met een open mind.

Nou ja, zo openminded mogelijk. Bewijs me dat ik het al die tijd bij het foute eind had, dacht ik. Laat me zien dat je geen ijdele narcist bent, maar een kwetsbare vrouw, die soort van per ongeluk in deze positie is terechtgekomen. Daar hebben we allemaal weleens over gedroomd, toch? Dat een prins opeens smoorverliefd op je wordt, met je trouwt en je letterlijk in een paleis woont. Dat een sprookje werkelijkheid wordt. En natuurlijk is het daar niet allemaal goud wat er blinkt, maar was haar tijd aan het hof echt zo dramatisch om het er nu – een paar jaar later – nog dagelijks over te hebben? Want alle claims die ze maakte, zijn inmiddels weerlegd.

En er is nu ook meer duidelijk over haar intenties: Meghan wilde de roem, de adoratie en rijkdom, zonder daar iets voor te hoeven doen. Prinses Diana 2.0 spelen, over de rug van anderen. En dan met name de zwarte gemeenschap. Zo is er een journalist, Shallon Lester, die voor een tabloid werkte. Meghan – die nu zo fel tegen roddelbladen is – was een van haar Hollywood-informanten. Om zich te identificeren, had Meghan haar rijbewijs getoond en daar stond het: caucasian. Wit, dus. Meghan was haar hele carrière wit, tot het opeens lucratief bleek om bruin te zijn.

Ze speelt in op de gevoelens van mensen die echt slachtoffer van racisme zijn, om haar fanbase op te bouwen. De actrice verklaarde zelfs 43 procent Nigeriaans te zijn, iets dat ook niet klopt. Afgelopen vrijdag werd het me dus opeens te veel: die overvloed aan PR in de vorm van foto’s, persberichten, clips van hun docu en de felle ruzies die op social media en in mijn Whatsapp worden uitgevochten. Je bent óf Team Meghan óf een racist, maar zo werkt het niet.

En nee, ik pretendeer nu niet om de oplossing tegen racisme aan te dragen. Was het maar zo’n feest. Als ik het platform en bereik van Meghan had, dan zou ik er echter alles aan doen om mensen bij elkaar te brengen. Om in te zoomen op wat we delen, in plaats van focussen op de verschillen. Want van deze discussies wordt niemand beter. Nou ja, behalve Meghan dan...

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden