null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Liters tranen verder, voel ik me al een beetje beter”

Agnes Hofman

Agnes blikt terug op alle keren dat ze ‘ja’ zei en dat eigenlijk niet wilde doen.

Laten we wel wezen; ik ben natuurlijk nooit een baken van gastvrijheid geweest. Ik vind gedoseerde gezelligheid prima, maar bij voorkeur buiten de deur en op een voor mij gunstig tijdstip. “Eigenlijk ben je best asociaal”, zei een vriendin daar ooit over. Toen zat ik daar enorm mee. Nu weet ik dat ik stiekem een enorme introvert ben, in een expressief jasje. Ik kan het een paar uur heel erg naar mijn zin hebben op een terras en dan opeens besluiten dat ik naar huis wil. Per direct. Ja, dat vindt men raar.

“Doe niet zo ongezellig”, riep de één. “Laten we nog een kannetje sangria doen”, lalde de ander. Soft als ik soms kan zijn, stemde ik daar meestal mee in. Omdat ik dacht dat dit moest. Omdat de ander het persoonlijk opvatte en zich gekwetst voelde: “Vind je het niet gezellig met me?”

Leg dan - tipsy en al - maar eens uit dat ik soms word overvallen door een stemming die ik zelf nog niet goed kan omschrijven. Alsof ik opeens uitzoom, en mezelf zie zitten op een terras of rooftop of nachtclub. Gevolgd door een gevoel van... tja, tis bijna heimwee. Naar mijn make-updoekjes, joggingpak, bank, kop thee en dekentje. Van het ene op het andere moment is het klaar en dan wil ik naar huis. Maar dan zit ik dus opgezadeld met een jengelende vriend, vriendin of date die meer aandacht van me wil. En het laatste restje energie en levenslust uit me trekt, tot ik voor mijn gevoel nog maar twee keuzes heb: ruzie maken of drinken.

“Vooruit”, glimlachte ik voorheen, door mijn ergernis heen. “Nog één kannetje.” En dat - zo ontdek ik nu - heeft me enorm opgebroken. Ik ben zo vaak, te vaak, over mijn grenzen heen gegaan. En daar werd ik zelf dus niet gelukkiger van.

Het voordeel van mijn huidige depressie is dat de timing perfect is: ik heb zoveel vooruit gewerkt dat ik een paar weken schaamteloos in bed kan liggen, om te janken en te reflecteren. Want waar komt dat kutgevoel toch vandaan? Waar moet ik het hardst om janken? Dat zijn niet al die extra kilo’s die ik inmiddels met me meedraag. En ook niet dat er geen tweede kindje is, hoewel dat nog steeds een beetje steekt. Het is vooral die krampachtige noodzaak die ik voel om anderen te pleasen, uit angst dat ze me niet meer aardig vinden. Daardoor ga ik al mijn hele leven voorbij aan wat ik zelf echt wil.

En ja, daarvan is grof misbruik gemaakt; door mijn ex, die me door het huis mepte met mijn instemming. Want als ik het echt niet wilde, had ik wel eerder teruggeslagen. Toch? Voormalige vriendjes die mijn kwetsbaarheid op relationeel vlak roken en me het bed in kletsten met ongemeende romantische prietpraat. Die ‘goede’ vriendin die alleen belde om geld te lenen, tot ik het op een dag echt niet kon missen. En nee, sindsdien heb ik niets meer van haar gehoord.

Al die ervaringen stapelden zich op in mijn hoofd, maar ik deed er niks mee. Omdat ik het eng vond om die confrontatie met mezelf aan te gaan, omdat ik te druk was, of net eventjes heel vrolijk en geen zin had in mijn eigen drama. Nu dompel ik me erin onder. Heerlijk! Liters tranen verder voel ik me al een beetje beter. In ieder geval moedig genoeg om tegen een van mijn beste vriendjes in Nederland te zeggen dat ik eind oktober nog niet klaar ben voor zijn bezoek. Niet omdat ik asociaal ben. En ook niet omdat ik niet van hem hou. Ik kan het gewoon niet opbrengen: ‘aan’ staan en leuk doen. Gastvrij zijn. Rekening houden met...

De komende weken en misschien wel maanden wil ik vooral cocoonen. Rust. En vooral niet in de verleiding komen om over mijn nieuwe, zorgvuldig ingestelde, grenzen te gaan. En dat ene kannetje sangria? Na een paar alcoholvrije maanden, ga ik daar binnenkort zeker van genieten. In mijn eentje, op de bank en onder een dekentje.

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden