null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “‘Mam, jullie zijn dodelijk vermoeiend’, zei T.”

Agnes Hofman

Agnes is eindelijk de eigenaar van haar droomboerderij. Haar ouders zijn naar Portugal gekomen om haar te helpen met verhuizen, maar Agnes ergert zich rot aan het gemoeder...

“Het is gewoon even wennen”, zei zoon T. Hij doelde hiermee op mijn moeder, die ik drie jaar niet heb gezien en met wie ik altijd een wonderlijke relatie heb gehad. Of het was heel gezellig, of totaal niet. En nu vind ik het even… lastig.

Het zit zo: T. en ik hebben donderdag getekend voor de boerderij. Ja, we zijn nu eigenaar van tweeduizend vierkante meter grond in Portugal, met een droomboerderij en een boomgaard. Bizar! Het bleef tot het laatste moment spannend, omdat de achternaam van de verkoper verkeerd op de cheque stond. Zo gaat dat hier nog, met een cheque.

Met hartkloppingen zat ik bij de bank: “Gaat dit wel lukken vandaag?” Het antwoord bleek ‘ja’, en opgetogen reden we naar mijn ouders die op een lokale camping op ons hondje Nacho pasten. So far, so good.

Ze blijven een week of vier, om te helpen met de verhuizing en verbouwing. “Of langer”, glimlachte mijn moeder vrijdag, helemaal blij, terwijl ze met bloempotten in de weer ging. Daar had ik zelf een heel plan voor bedacht, voor die bloempotten. Op basis van grootte, wat erin gaat en hoe de zon staat... Dus ik deed een stap naar voren en haalde diep adem, tot ik T. achter me hoorde: “Laat het gaan.”

En dat is sinds een halve week mijn mantra: “Laat het gaan.” Dus ik laat het gaan als ik op de farmers market iets wil proeven en zij komt aangerend met desinfecterende handgel. Dat ik met mijn steenkolen Portugees een gesprek voer en zij niet van mijn zijde wijkt om eventueel te vertalen. Dat ik een vervallen keuken vol eten heb, en zij op weg naar de camping stopt bij de supermarkt om een kwartier later weer op de stoep te staan met bagels en vers fruit. Het lef!

Ja, ik weet dat mijn frustratie heel onredelijk klinkt. Want ‘je hebt zo’n lieve moeder’ en ‘wees blij dat je haar nog hebt!’ Klopt. Maar ik trek dit allemaal dus enorm slecht.

Het gemoeder, het bemoeien… En wat het lastig maakt is dat zij en mijn pa 2100 kilometer met caravan hebben gereden, om te komen helpen. Kritiek hebben is dus wat ondankbaar. Maar ze komen schilderen en schoonmaken. Niet om mijn leven te managen.

“Vervelend voor je”, zei T. bij wie ik gisteravond probeerde te roddelen. “Ik weet precies hoe jij je nu voelt.” Ik schrok, doet ze dit ook bij hem? Heb ik dat door alle drukte gemist?

“Mam”, zei hij. “Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar jij bent je moeder: qua bemoeien, micromanagen, het beter weten, alles... Jij bent precies zo. Dodelijk vermoeiend zijn jullie. Daarom zei ik: laat het gaan. Dat werkt voor mij bij jou ook het best.”

Hoe ik heb gereageerd? Niet. Gelukkig is mijn moeder onderweg naar de boerderij en kunnen we zo gezellig samen klagen over T. Zou ze bagels meenemen? Lekker…

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden