null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Agnes: “Mijn God, wat heb ik een ouwe kop gekregen”

Agnes Hofman

Agnes baalt van haar looks nu ze ouder wordt. Ze voelde zich nog een jonge vrouw toen ze dertig was, maar nu ze de veertig is gepasseerd komen de rimpels en grijze haren steeds sneller tevoorschijn.

Misschien was ik naïef hoor, onder het mom ‘black don’t crack.’ Als in: zwarte mensen krijgen minder snel rimpels. Dit schijnt echt zo te zijn, vanwege meer compacte botten in het gezicht die minder snel afbreken. Dit voorkomt een ingevallen gezicht. Daarnaast heeft een zwarte huid meer melanine en geeft dit daarom van nature iets meer bescherming tegen UV-stralingen. Ja, ook zwarte mensen moeten een SPF gebruiken, maar we komen er wellicht iets beter mee weg als we dat onverhoopt niet iedere dag doen.

Nou ja, dit geldt blijkbaar alleen voor mensen zoals mijn moeder. Die vrouw – helemaal Afro-Braziliaans – is 73,5, maar ziet er geen dag ouder uit dan 62. Ze heeft nooit botox of fillers gebruikt en zweert bij haar dagelijkse potje Nivea.

De discussies die we hierover hebben gehad! Want ik wist het uiteraard beter. Raadde haar luxe serums en exclusieve emulsies aan om de voorkomen dat ze ooit zou eindigen als een treurig rozijntje. “Zonde van mijn geld, querida”, zei ze, terwijl ze vol ongeloof naar mijn uitpuilende kaptafel keek. “Al die troep werkt toch helemaal niet. Het is vooral een kwestie van je huid goed reinigen en daarna moisturizen.”

Tuurlijk mam, dacht ik arrogant. Sommige mensen zijn niet te redden. Jammer, maar dat is natuurlijk niet mijn persoonlijke probleem. Dus ik bleef mijn zeer uitgebreide beautyroutine trouw en genoot enorm van de verwarring als mensen dachten dat zoon T. mijn broertje was.

Natuurlijk liet ik ze in die waan. Heerlijk! Mijn hele thirties had ik het gevoel dat ik nog een meisje was. Een jonge vrouw. Fris en fruitig. Sterker nog, ik was semi beledigd als iemand me mevrouw noemde. Dat klonk zo volwassen en serieus. Zo dramatisch.

Maar goed, toen werd ik veertig, brak de pandemie uit, raakte ik in een depressie én belandde ik bruut voortijdig in de overgang. Mijn leven werd opeens heel volwassen, serieus en zelfs dramatisch. En dat zie je! Mijn God, ik heb echt een oude kop gekregen. Op social media kom ik daar met een filtertje nog wel mee weg, maar in het echte leven schrik ik van mijn spiegelbeeld.

Hangen mijn oogleden nou? En waarom duurt het zo lang voordat mijn gezicht zichzelf ’s ochtends weer uitdeukt?

“Je oude kop is een keuze”, zei mijn gay bestie D. Ja, hij holt vrolijk de kliniek in en uit, voor een jonger en meer symmetrisch gezicht. En ja, daar knapt hij enorm van op, maar zodra alle fillers zijn uitgewerkt, stort de boel alweer redelijk snel in. Dus dan moet je het bijhouden, en dat lijkt me zo tragisch. Om zo afhankelijk te zijn van die chemische injectables voor mijn zelfvertrouwen.

“Dan moet je het accepteren. Waardig oud worden”, rolt D. met zijn ogen. “Aangezien je inmiddels al drie grijze haren hebt, ben je al aardig op weg.” Zou het? Zou ik dat kunnen? Het valt echt op dat collega veertig- en vijftigplussers die niet op een drafje naar de kliniek sprinten, vaak wat relaxter in het leven staan. Zich minder druk maken. Vooral over zichzelf. Gewoon content zijn met mezelf, met hoe ik nu ben en de meer rijpe vrouw die ik word: dat lijkt me wel wat. Dat, en een megapot Nivea...

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden