null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Mijn hart brak in duizend stukjes”

Agnes Hofman

Wie denkt dat racisme in Nederland niet bestaat, heeft het mis. En daar weet Agnes alles van.

Mijn hart brak in duizend stukjes afgelopen week, bij het nieuws dat een baby’tje van drie maanden oud in Ter Apel is overleden. Om privacyredenen werden er verder geen details gedeeld. Snap ik. Maar het verhaal is redelijk makkelijk in te vullen; ergens in het Midden-Oosten is een moeder met kind – om wat voor reden dan ook – op de vlucht geslagen. Ze was een heftige reis aangegaan, om haar kind een veiliger en gelukkiger leven te bieden. Deze vrouw was zo dichtbij en had het laatste obstakel – de Nederlandse opvanglocatie – bereikt. En toen overleed haar baby. ’s Nachts. In een sporthal.

Nieuwsberichten, kamervragen en onderzoeken volgden, maar wat kan het die moeder het allemaal schelen? Ze is haar baby voor altijd kwijt. Nederland zuchtte even; ja, dat baby’tje was wel heel erg, maar voor de rest zijn het allemaal gelukszoekers.

Gelukszoekers! Really? De grootste stroom vluchtelingen komt uit Syrië, waar al jaren een vreselijke oorlog woedt. Tweederde van de mensen daar heeft dit jaar niet voldoende te eten, 90 procent leeft onder de armoedegrens. “Dan vinden ze het vast niet zo erg om in Ter Apel in de regen te slapen”, concludeerde iemand op het Nederlandse nieuws.

Woest klapte ik mijn laptop dicht. Ook omdat mijn hoofd al bonkte van de griep hoor – geen Covid! – en ik me per seconde zowel beroerder als bozer voelde. Zijn de vluchtelingen uit Syrië, Afghanistan en Jemen minder waard dan die uit Oekraïne? Want daar werd een half jaar geleden heel anders op gereageerd. “Och, die arme mensen! Kom, we nemen er een stel in huis”, riepen Wim en Hans en Carola en Berdien en whoever barmhartig uit. “We kunnen die mensen toch niet op straat laten slapen?”

Nee, díe mensen niet. Maar deze mensen, deze mensen in Ter Apel, blijkbaar wel. En ja, ik snap dat er verschillende opvangorganisaties zijn en dat er per land van herkomst soms andere regels zijn. Dat niet iedereen zomaar een rijtjeshuis in de polder moet krijgen, terwijl zoveel Nederlanders wachten op geschikte woonruimte. Dat zou niet fair zijn, zoveel plek is er in Nederland helemaal niet. Maar de behandeling is de mensen in Ter Apel krijgen, is ook niet helemaal eerlijk. Of comfortabel. Of menselijk. In de regen, hè. In de regen…

Zouden deze mensen voor nu niet het voordeel van de twijfel moeten krijgen? Allemaal een tijdelijk dak boven hun hoofd, een bord warm eten en een fijne douche? Of gewoon een vriendelijke glimlach als je een verse vluchteling tegenkomt in de stad. Want het is heel simpel: als de Ter Apels recht hebben op asiel, dan krijgen ze die. En dan blijven ze. Dan zijn het je nieuwe buren, de schoolvriendjes van je kinderen en misschien wel je nieuwe collega’s.

Ik ben natuurlijk geen expert, maar ik denk zo dat integratie iets sneller en makkelijker gaat als mensen zich welkom voelen. Gezien en gehoord. Gerespecteerd. Maar voorlopig wekt hun komst vooral boosheid, onbegrip en ja, ook racisme op. Door ene Lowieke op Twitter bijvoorbeeld, die het nodig vond om na het nieuws over de overleden baby in de virtuele pen te klimmen: “Ben ik raar dat ik het sneu vind als dit een Oekraïense baby betreft, maar uiterst blij wanneer het zo’n Islamitische zandaap is?” Ja, dat is racisme. Hetzelfde racisme waarover ik al mijn hele leven hoor dat dit in Nederland niet bestaat. Maar helaas…

Mijn moeder, mijn zoon en ik hebben een dikke bruine huid gekweekt. Uit noodzaak, omdat je er als bruin of zwart persoon in Nederland op de meest onverwachte momenten aan herinnerd wordt dat je anders bent. Dat je minder bent. Niet mooi genoeg, niet goed genoeg en niet slim genoeg. Niet volwaardig.

Maar dat baby’tje, dat lieve onschuldige baby’tje, dat is overleden was wel goed genoeg. Zijn of haar moeder ook, die in een vreemd land om haar kind moet rouwen. Dus ja, mijn hart brak. En blijft breken, omdat ik ook geen idee heb hoe dit allemaal beter kan…

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden