null Beeld

PREMIUMColumn

Agnes: “Mijn intuïtie zei meteen: dit is niet goed”

Agnes Hofman

Agnes woont nu in haar droomhuis, maar het verloopt helaas niet zo soepel als ze had gehoopt.

Waar zijn we aan begonnen?! Nee, ik ga niet zeggen dat onze idyllische boerderijdroom een nachtmerrie blijkt. Want dat is niet zo. Maar feit is dat ik al dagen bijzonder slecht slaap. En niet alleen vanwege die vervloekte muggen die me levend opeten.

Nee, het leven op de farm is iets anders dan ik me had voorgesteld. Zo hebben we juist deze boerderij gekocht omdat hij goed bewoonbaar is. Nou ja, goed bewoonbaar zou zijn. Tot ik de eerste ochtend wakker werd door een allesoverheersende gaslucht in de keuken, waar de gasboiler hangt.

Op dat moment wist ik vrijwel niets over boilers of gasflessen, maar mijn intuïtie zei meteen: dit is niet goed. En dat klopte, zo bevestigde mijn vader iets later: de boiler is oud, versleten en dus te gevaarlijk om te gebruiken. “Ik vrees dat je een nieuwe moet kopen”, zei hij. Op zich is dat geen probleem, maar wel dat die in de keuken geplaatst moet worden. Die gaan we renoveren, maar door zinloze halve muurtjes en een ‘karakteristieke’ schouw met een diameter van anderhalve meter, moeten we daar nog even mee wachten. Gespecialiseerde klusjesmannen in deze regio hebben namelijk een wachttijd van negen tot twaalf maanden.

Lang verhaal kort: ik douche dus met emmers, want dat koude grondwater op mijn lijf is niet te doen. Al ruim een week. Denk, waterkoker, twee emmers van de lokale Action en dompelen à la een Balinese spa. Vreselijk. Zeker als ik haast heb.

“Maar je wilde juist slow living”, merkte zoon T. snedig op, toen ik vanmorgen hevig gefrustreerd uit de badkamer stapte. “Hou je brutale waffel”, sneerde ik terug. Ja, zo gezellig is het dus chez onze ‘droomboerderij’.

En dan hebben we het niet eens over het schilderwerk, dat moeizamer verloopt dan gepland. Bij iedere penseelstreek over het houtwerk, laat er een stuk hout los. Dan is het extra ergerlijk dat die dure verf niet goed dekt: we blijven strijken en smeren.

Oh, en de tuin! De grond is er zo slecht aan toe – denk droog en zand – dat er niets in kan. En ik dus uren doorbreng op de lokalepraxis.pt op zoek naar geschikte houten planken voor tuinbedden. Die ze niet bezorgen, want ons huis heeft geen officieel adres. Als in: de straat heeft geen naam en het huis heeft geen nummer.

Ik voel me bijna zo’n Ik vertrek-kluns bij wie alles misgaat, al hebben wij wel elektra en goddank geen lekkend dak. Ook hebben T. en ik – pas op, corny alert – elkaar. En ondanks ons gemopper en tussen het ruziemaken door, hebben we het eigenlijk ook wel heel gezellig. Als we samen staan te juichen omdat de tomatenzaadjes uit zijn gekomen. Of als we na een lange werkdag op het dakterras zitten, een fles wijn opentrekken, genieten van het uitzicht en besluiten dat het boerderijleven helemaal niet zo tragisch is.

Het is lastig en uitdagend. Vooral voor mij, omdat ik bij voorkeur niet uit mijn comfortzone stap. En omdat ik moet toegeven dat ik wellicht toch wat naïef ben geweest, door te denken dat alles meteen goed zou gaan op de boerderie. Maar spijt heb ik niet. Nee, integendeel. De rozen bloeien! Peren, walnoten en olijven groeien aan de boom en de laatste ronde waterkoker is klaar. Fijn. Dan kan ik eindelijk douchen!

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden