null Beeld

PREMIUMcolumn

Agnes: “Mijn schoonmoeder kon verbaal ontzettend naar me uithalen”

Agnes Hofman

Agnes schrijft over de verwaterde band met haar schoonouders ‘Bep’ en ‘Koos’. Had ze daarmee zoon T. tekort gedaan?

‘Ben je druk?’ vroeg mijn moeder van de week via Whatsapp. In een privégesprek, dus niet het groepsapp waar mijn vader en zoon T. ook in meekletsen. ‘Waarom?’ reageerde ik, een beetje koeltjes. Want ja, ik was inderdaad aan het werk. Maar goed, slecht nieuws komt nooit uit en voor premium discrete gossip – waar we het privégesprek ook voor gebruiken – maak ik met liefde tijd.

‘Ik heb een nieuwtje’, tikte ze. Wat bleek: mijn ouders waren zoon T.’s andere grootouders tegen het lijf gelopen. In de Aldi! Toevallig, want toen mijn ouders hier afgelopen zomer op bezoek waren, hebben we het even over ze gehad.

Over hoe raar het allemaal gelopen is. En dat ik daar dus nog steeds mee zit. Kijk, ik snap dat ze mij ontzettend irritant vonden. Echt. Ik kon op mijn zestiende werkelijk niets met zaken als “sparen voor de uitzet met Wedgewood-servies” of “Kom, we gaan naar Hans en Wilma om hun nieuwe tuinmeubelset te bekijken.” Daar lachte ik om of ik haalde mijn schouders op, tot hun grote ergernis.

De kritiek van mijn ex-schoonmoeder – ik noem haar nu even Bep – vond ik wel heftig. Iedere week, als ik er in het weekend was, werd me verweten dat ik weer een nieuw shirtje of een goedkope lipgloss bij het Kruidvat had gekocht. “Op jouw leeftijd kocht ik alleen nylons. Alleen nylons!” fulmineerde Bep, als we samen in de keuken zaten of wanneer de hele familie op bezoek was. Dat maakte haar niets uit. Mij vernederen was wat haar betreft altijd lekker, zeker in het openbaar.

Bep bleek ook een echte Oud-Hollandsche vrek. Zo vonden zij en haar man ‘Koos’ het heel normaal om ’s ochtends het badwater één keer te vullen met warm water. En daar werd dan door de hele familie uitgebreid in gepoedeld. Nee, niet tegelijk. Dat moest er nog eens bijkomen! Maar in estafettevorm. Dus eerst de een, dan de ander en zo het rijtje af. Het opvallende is, ze hadden voldoende geld om de waterrekening te betalen. Er was dus geen enkel goed excuus waarom zes (bijna) volwassen het badwater deelden. Je zult de laatste maar zijn... Dus als het mijn beurt was, spoelde ik mezelf eerst af, om daarna een vers badje te vullen. Drama natuurlijk!

Ook toen ik op mijn negentiende zwanger was. Zo maakte zuivel me kotsmisselijk. “Hoe durf je geen melk te drinken en mijn kleinkind zo calcium te onthouden”, foeterde ze in de keuken. Een paar jaar na de bevalling ging het op dramatische wijze uit tussen mij en hun zoon en verdwenen Bep en Koos uit ons leven. Gek genoeg was dat meer hun keuze dan de mijne. Ja, ik was en ben woest op hun zoon, voor de klappen die hij mij gaf, maar ik bleef Bep en Koos bellen. Ik ging zelfs nog een paar keer met T. langs, hoewel ik me daar onveilig voelde. Natuurlijk sloeg Bep me niet, maar ze kon verbaal ontzettend uithalen. Zeker op momenten dat ik het niet verwachtte. En juist wanneer ik de goedkeuring van mijn schoonmoeder zo nodig had.

Ik vroeg me even af of ze spijt heeft van haar gedrag. Of ze T. mist. Dat was mijn eerste vraag aan mijn moeder: “Vroeg ze naar T.?” Maar helaas... Het gesprek ging even over Bep zelf, en toen rekende ze af. Stel je voor dat je een kleinzoon hebt en die wil je niet zien en horen. Ik snap dat het na al die jaren ongemakkelijk kan zijn om een mail te sturen of de telefoon te pakken, maar als je dan toevallig de andere grootouders in de supermarkt spot, is het dan niet logisch dat je nieuwsgierigheid wordt aangewakkerd? Dat je dan, al is het voor de vorm, even vraagt hoe het met je enige kleinkind is?

Jarenlang gaf ik mezelf de schuld. Niet van de scheiding met T.’s vader, wel van de breuk met Bep en Koos. Had ik me niet anders kunnen opstellen? Had ik niet moeten vergeven? Had ik niet een andere toon moeten kiezen toen ik ze ruim tien jaar geleden mailde? En oh verdorie, waarom mailde ik daarna hun halve familie boos, omdat T. en ik compleet werden genegeerd... Het jong kreeg geen cadeautjes met kerst, niet eens een kaart voor zijn verjaardag.

Bijna twintig jaar lang werd ik geplaagd door een knagend gevoel dat ik had gefaald, dat ik mijn zoon zijn grootouders ontnam. “Wat een onzin”, zei T. toen we gisteren op het terras een drankje dronken en ik zijn toestemming vroeg voor deze column. “Ja, ik kan ze me nog goed herinneren, maar zo leuk zijn mijn herinneringen niet, hoor. Er is niets gebeurd of zo, maar ik voel de sfeer daar in huis nog. Als jij er niet bij was, voelde ik me daar helemaal niet prettig”, zei T. “Dus laat het maar los. Laat hen maar los. Dat deed ik jaren geleden al...”

Agnes Hofman (43) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 23 en hun asielhondje Nacho. Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden