null Beeld

PREMIUMCOLUMN

Agnes: “Mijn zoon zoekt naar mijn tranen, maar die blijven goddank uit”

Agnes Hofman

Het gaat goed met Agnes. En dat verbaast haarzelf nog het meest, gezien alles wat er speelt.

Wat me het meest verbaast, is dat ik niet in paniek ben geraakt. Nog niet. In de afgelopen weken kregen we immers een getraumatiseerd hondje, allebei semi heftige corona en eindelijk een datum om het koopcontract van ons huis te tekenen. Volgens de Portugese planning – en ja, die is flexibel – zijn we over anderhalve week eigenaar van een boerderij. Daarbij, om het feest compleet te maken, werd ik voor het eerst in vier maanden weer eens ongesteld en heb ik al twaalf dagen niet gerookt.

“Gaat het wel goed?”, vroeg zoon T. daarom bezorgd, zoekend naar mijn tranen en drama. Maar die blijven goddank uit. Nou, om heel eerlijk te zijn: ik vervloek de dag dat ik corona kreeg en vooral het moment op die eerste dag dat ik besloot niet meer te roken. Die dertig à veertig sigaretjes per dag waren zo’n heerlijk rustmoment. En dat heb ik bewust opgegeven. De angst om verziekte longen was en is groter dan de behoefte aan rust, zo besloot ik. En ja, ik vind mezelf enorm stoer. Want ik wil wel roken, maar kies er heel bewust voor om dat niet te doen. Om dat emergency pakje in de kast gewoon te laten liggen. Al twaalf heel lange dagen. Het gekke is dat mijn lijf er niet eens meer om vraagt. Het is meer de gewoonte die ik mis, van die peuk aansteken en lekker diep inhaleren. Mijn ochtendkoffie – ook zo’n heerlijke verslaving – heeft plaatsgemaakt voor bietensap en ik snack druifjes uit de vriezer.

Jaja, ik ben een nieuw mensch. Volgens mij ben ik daarom zo opvallend stabiel. Want mijn god, wat hebben we ons met die boerderij op de hals gehaald. Ik zie mezelf er nog rondlopen, tijdens die eerste bezichtiging. Interessant knikkend alsof ik de stylist uit een woonprogramma ben. “Dit is geen dragende muur”, heb ik op enig moment tegen T. geroepen, terwijl ik op die bewuste muur klopte en besloot de keuken compleet uit te breken. Uiteraard bleek die muur een allesbepalende voormalige buitenmuur die onder geen beding gesloopt mag worden. Geen probleem, dan bouwen we wel uit naar de andere kant richting het dakterras, besloot ik. “Mam, weet je wel wat dat kost?”, vroeg T. dit weekend opeens. “En moeten we niet aan een begroting werken?” Ja, dat was confronterend, die lijst met alles wat er moet gebeuren, met militaire planning en precisie en binnen ons bescheiden budget. “Gaat het?”, vroeg T., nadat ik tot de conclusie was gekomen dat we een compleet nieuwe keuken beter uit kunnen stellen. Net als compleet nieuwe hardhouten vloeren. Maar ik realiseerde me ook hoe fijn het is dat mijn vader al het houtwerk komt schilderen en dat we met zijn allen de tuin en veranda onder handen gaan nemen. “Ja, het gaat”, knikte ik lachend. Ik heb nog geen doos ingepakt en de verhuizer is nog niet eens geboekt.

Maar verdorie, we zijn allebei goed door de corona gekomen, de hond kwispelt zowaar als-ie me ziet en ik voel dat er iedere dag meer schone lucht door mijn longen stroomt. Grijp ik tussen nu en een week naar een karaf sangria omdat ik de stress niet meer trek? Ja! Waarschijnlijk net voor, tijdens of na een epische huilbui. Maar tot die tijd voel ik me verrassend sterk en, ik durf het bijna niet te zeggen: bijna gelukkig.

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden