Agnes Beeld
Agnes

PREMIUMColumn

Agnes: “Tot gisteren, de dag van de verhuizing, wisten we niet eens dat haar naam Augusta is”

Agnes Hofman

De dag voor haar verhuizing naar de boerderij, leert Agnes haar 89-jarige buurvrouw pas goed kennen. Ze blijkt een grote last met zich mee te dragen.

Met betraande ogen keek ze omhoog. “Gaan jullie echt weg?”, vroeg Augusta, onze 89-jarige buurvrouw. Ik knikte, terwijl ik een doos met daarin mijn grote liefde, mijn airfryer, naar beneden probeerde te brengen. Nou ja, niet helemaal naar beneden natuurlijk, maar een verdiepinkje lager. De verhuizers of zoon T. pikten het daar wel op. Maar niet als het aan Augusta lag, dus.

Op de een of andere manier tref ik altijd een oud dametje next door, waar we ook wonen. In de Betuwe, in Amsterdam, op Bali en dus ook in Lissabon. Augusta kijkt met haar voordeur uit op die van ons, maar ze heeft ook straatzicht. Zowel bij het raam als bij haar voordeur heeft ze strategisch krukjes neergezet, om alles in de gaten te houden. Zo ontdekte ze dat we zouden vertrekken.

T. had twintig verhuisdozen gekocht en laadde die uit de taxi. In dezelfde tijd dat hij met die dozen dozen de tweede verdieping bereikte, schuifelde Augusta van haar raam naar haar voordeur. “Waar zijn al die dozen voor?”, had ze T. angstig gevraagd. “Jullie gaan toch niet weg?” Nee, had T. geschud. En nee, niet alleen omdat hij op dat moment geen zin had in een babbeltje. Het plan was oprecht om Lissabon als basis te houden en dan in de weekenden te klussen op de boerderij. Maar in de praktijk werkte dat niet, ontdekten we al in de eerste week. We willen er zo veel mogelijk zijn, om de tomatenzaadjes te zien ontkiemen, om Nacho de hond te laten wennen en ja, ook om onze nieuwe buren te leren kennen.

Maar voordat we dat doen, moesten we eerst afscheid nemen van de oude. Iets waar Augusta nogal moeite mee heeft. Het gekke is, anders dan vriendelijk groeten op de trap of hartelijk zwaaien vanaf de straat, hadden we nooit echt contact met haar. Tot gisteren, de dag van de verhuizing, wisten we niet eens dat haar naam Augusta is. Dat ze 89 is en drie kinderen heeft. Onze voordeur stond open, omdat de verhuizers onze kasten en bedden uit elkaar haalden en beetje voor beetje naar beneden brachten, naar de bus. Vanaf haar eigen halletje had Augusta mogelijkheden tot contact gezien en die meteen aangegrepen. De eerste minuten bleef ze voorzichtig in onze hal staan. Maar voor we er erg in hadden, strompelde ze door het hele huis en waren T., onze twee verhuizers en ik volledig op de hoogte van haar medische geschiedenis, haar huwelijk – “die Spanjaard is gelukkig dood nu” – en onze gedeelde haat voor de huisbaas. En haar kinderen, die ze helaas amper ziet.

Er viel een verdrietige schaduw over haar gezicht toen ze vertelde dat haar zoon en twee dochters niet meer met elkaar praten en haar zelden bezoeken. “Vandaar dat ze mijn hand altijd grijpt als ze de kans krijgt,” zei T., “ze is gewoon ontzettend eenzaam.” Hoe treurig dat we vaak in versneld tempo langs haar probeerden te glippen of gesprekjes die wij als nieuwsgierig bemoeien zagen afkapten. Nu weten we dat ze geen idee heeft wat haar kinderen en kleinkinderen doen op een dag. En dat ze het heerlijk vond om ons te zien, al was het maar via een raampje of het kijkgat van de voordeur.

Bijna gelukkig moeten we nog drie maanden huur doorbetalen van die ploert van onze huisbaas. “Mooi”, besloot Augusta, “dan is dit geen definitief afscheid. Zie ik jullie snel weer?” Wat konden we anders doen dan ja knikken en haar een dikke knuffel geven? “Tot snel”, zeiden we, voordat we met onze laatste spullen in de taxi stapten, de verhuiswagen achterna. En we meenden het.

Agnes Hofman (42) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met zoon T. (22). Ze schrijft voor Libelle over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden