Caroline: “De appjes waar de levenslust vanaf spat, troosten me zo” Beeld Dingena Mol
Caroline: “De appjes waar de levenslust vanaf spat, troosten me zo”Beeld Dingena Mol

Caroline: “De appjes waar de levenslust vanaf spat, troosten me zo”

Caroline Griep

Ook al zijn Caroline Griep en haar dochter Pleun vaak nog zo verdrietig, het lukt inmiddels gelukkig wel om de broodnodige humor en lucht in hun dagelijkse leven te pompen.

“Dag lieve Berthyl. Zo verdrietig. Nooit zal ik meer met iemand zo hard lachen als met jou.” Met deze woorden nam ik eind 2010 afscheid van mijn vriendin. Verdriet en lachen. Een leven dat ronduit tragisch eindigde. Van een vrouw met wie ik zeldzaam veel plezier heb gehad. Zelfs na al die jaren duikt ze in mijn dromen nog weleens op met een ijzersterke grap.

Plezier en verdriet. Onlosmakelijk verbonden.

Toen ik in 2015 voor het eerst ziek werd, begon Pleun net aan haar eindexamenjaar. Over slechte timing gesproken. “Ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, mama”, zei ze op een middag na school, “wat kan ik voor je doen?” Niets, dacht ik. Of, wacht even, toch wel. Twee dingen: “Je kunt me helpen door ten eerste heel goed je best te doen op school. Ten tweede vind ik het belangrijk dat je zo veel mogelijk plezier maakt.”

Plezier en verdriet. Het lukte.

Drie jaar geleden was de kanker terug. Voorgoed. Alleen geen idee voor hoelang. Pleun is op dat moment 22. Boven alles ben ik woest om het feit dat ik verdomme niet wil dat mijn kind op haar leeftijd deze loodzware bagage misschien wel jaren moet meezeulen. Waarom staat dit niet gewoon op het lijstje obstakels dat een beetje bedreven ‘curlingmoeder’ even voor haar uit de weg kan ruimen?

Verdriet en plezier. Hoe moet dit?

Mijn moederinstinct wil haar er zo min mogelijk mee belasten, maar ik begrijp ook wel dat dat niet kan. Na een hoop getob en schuldgevoel bieden gesprekken in het AVL en met mijn zus Mar, die rouwtherapeut is, eyeopeners. Echt niet goed is vanaf nu min of meer verwachten dat Pleun haar leven on hold zet en steeds met mij bezig is. Logisch. En gelukkig zitten we allebei ook niet zo in elkaar. Het andere uiterste is dat ze later last krijg van de dingen die ze nu niet doet: de had-ik-toen-maar-meer-tijd-spijt. Die kan een leven lang pijnlijk in de weg blijven zitten.

Aan mij de taak om de middenweg te vinden. Tot begin maart was daarom onze afspraak: als het echt nodig is, roep ik je. Dan moet je er voor me zijn. Verder is het altijd fijn als je vraagt hoe het gaat, maar leid vooral je eigen leven en maak plezier, we weten immers niet wat ons nog te wachten staat.

Verdriet en plezier.

Inmiddels hebben de contouren van ons grote verdriet zich haarscherp afgetekend. Als Pleun met haar laptop aan het eettafeltje in mijn kamer zit te werken en ik vanuit mijn bed naar haar rug kijk, hangt ons verdriet soms bijna tastbaar in de ruimte. Zeker in het begin in het hospice deed het bijna fysiek pijn om zo samen te zijn. Haar gezichtje, de wanhoop, de tranen in haar ogen.

Dat was niet vol te houden. Het past ook niet bij ons. Ook zal zijn we nog zo verdrietig; we moeten er hier en daar wat lucht in zien te pompen. Lachen is onze reddingsboei, fijne woordgrappen verbinden. Daarom richten we ons, naast alles wat we te verstouwen krijgen, op het leren van nog een heel belangrijke levensles: ook als je heel verdrietig bent, mag je plezier hebben en lachen. Alsjeblieft zelfs. Het is niet erg om leuke dingen te doen en ze met elkaar te delen.

Dus stuurt Pleun me elke dag wel appjes waar de levenslust vanaf spat. Wat ze eet, een nieuw shirt, knuffels, stralend dansend met Robin, een mooi nummer tijdens een concert, een slappelachfilmpje. En ik besef dat er maar weinig is wat me meer troost dan dat.

Plezier en verdriet. Verdriet en plezier.

Caroline Griep (58) was freelance journalist en wist sinds zomer 2020 dat ze uitgezaaide borstkanker had. Ze woonde haar laatste weken in een hospice in Amsterdam, met dochter Pleun (24) die ook op Libelle.nl haar verhaal deelde, en hond Ceesje (8) steeds aan haar zijde. Liefdevol omringd door zus Marjolein en haar gezin, en haar vriendinnen door dik en dun. Ze blogde over haar leven en naderende einde en overleed op 30 mei 2023.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden